Masuk“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
“ทำไมนายไม่บอกฉันล่ะริกกี้” “ก็นิ้งโกรธอยู่นี่นา” ริกกี้พูด ระหว่างนั่งรถออกจากบ้าน ทำเอาตกใจไปเลยตอนที่รู้ว่าเมื่อวานเป็นวันเกิดเขา ทำไมถึงไม่ชอบบอกอะไรฉันเลยให้รู้จากปากคนอื่นตลอด “แล้วก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้โกรธอ่ะ ทำไมไม่รู้จักบอก” “ผิดอีกละ”
ฉันเกลียดนาย! เสียงกดกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ฉันสะดุ้ง แต่ไม่ได้ลุกออกไปดูเพราะรู้ว่าเพนนีอยู่ข้างล่าง เดี๋ยวยัยนั่นก็ออกไปเปิดประตูเองนั่นแหละ แต่ว่าเสียงกดกริ่งหน้าบ้านก็ดังไม่หยุด เพนนีไปไหนนะ ทำไมไม่รู้จักเปิดประตู ฉันดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงอย่างหงุดหงิด เดินหน้ามุ่ยลงมาข้า
“นิ้งอยากได้อะไร อยากให้ริกทำอะไรได้หมด ขอแค่ให้เรากลับมาคืนดีกันนะ”“อะไรก็ได้เหรอ”“อื้ม”“งั้นเอาโทรศัพท์มา”“หืม จะเอาไปทำไม”“ไหนว่าอะไรก็ได้ไง” ฉันทำเสียงฉุนที่เขายึกยักท่ามาก ริกกี้รีบร้อนหาโทรศัพท์ให้ทันที“ได้ๆ ....นิ้งจะทำอะไร”ริกกี้มองด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ฉันดีดตัวขึ้นนั่ง ดึงผ้าเช็ดตัวที่ห
ฉันบอกเรื่องคลิปโป๊ของเหมยให้ริกกี้ฟัง หมอนั่นเลยเดินไปหาลูกน้องตัวเองแล้วขอดูคลิปที่ฉันพูดถึงแต่ดูได้ไม่เท่าไหร่หรอกเพราะฉันห้ามเอาไว้ อายแทนยัยเหมย ริกกี้ก็ไม่ได้ดึงดันอะไรต่อ เขาส่งโทรศัพท์คืนให้เจ้าของแล้วบอกให้แฮคช่วยเช็กว่าใครเป็นคนโพสต์คลิปลง จากนั้นก็ขับรถพาฉันไปหาเหมยที่หอพัก แต







