สืบต่อไป

9

สืบต่อไป

ท่าเรือ

สถานที่แห่งนี้คือท่าเรือขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ ประกอบไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ เคนยกของขนาด 25 ตัน เรียงรายออกไปนับสิบ ถัดออกไปตรงชายฝั่งคือเรือขนส่งสินค้ากำลังจอดเทียบท่า โดยรวมมันก็เหมือนท่าเรือขนส่งสินค้าธรรมดาทั่วไป

แล้วถ้าเป็นสถานที่ขนส่งสินค้าทั่วไปทำไมผมถึงมาที่นี่ นั่นเป็นเพราะผลของการสืบเสาะหาข้อมูลของคนร้ายผู้ต้องสงสัยเมื่อช่วงเช้าตรู่ยังไงล่ะ

“แน่ใจนะเว้ยไอ้คิม ไม่เห็นผิดสังเกตเลยสักนิด” เคนที่กำลังเช็ดลำกล้องตั้งข้อสงสัย

“เออครับ…รอดูสถานการณ์ไปก่อน อย่าลืมสิว่าคราวก่อนเจ้ก็ถูกพวกนั้นจับไปที่ท่าเรือเหมือนกัน”

“ก็จริง”

“ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นสถานที่ลักลอบขายคนออกนอกประเทศของพวกมัน” ผมแสดงความคิดเห็นบ้าง เมื่อเห็นว่าไอ้เคนไม่ค่อยอยากจะเชื่อในสิ่งที่พวกผมสองคนหาข้อมูลมานัก

“นั่นไง เจอตัวแล้ว”

ผมชะโงกหน้าดูที่หน้าจอบนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือคิมหันต์ ที่ขึ้นแท็บแสดงบนหน้าจอว่าลักษณะใบหน้าของชายร่างใหญ่ หนวดเครารุงรังกำลังยืนคุยอยู่กับพรรคพวกอีกสามคน คือคนเดียวกับภาพสแกนใบหน้าในกล้องวงจรปิด

“ดักฟังได้ไหม”

“นี่ใคร...เคนซะอย่างอุปกรณ์ไม่ล้ำไม่ใช่เคน” เคนกดปุ่มคอนโทรลบนเครื่องบังคับโดรน ไม่นานคลื่นเสียงของทั้งสี่คนก็ถูกส่งเข้ามายังอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือของคิมหันต์ “ฝีมือไม่มีตก”

“ล็อตนี้จับมาได้กี่คนวะ”

“สิบกว่ามั้งพี่ ผมไม่แน่ใจ”

“อืม…รีบหามาเพิ่มหน่อยแล้วกัน นายสั่งมาว่าลูกค้าต้องการ 20 คน”

“ครับ”

“แล้วก็คนที่นายให้ไปตามจับตัวมันเป็นใคร พวกมึงรู้ยัง”

“นี่ครับรูปของเธอ เธออยู่คอนโด Jm นอกเมืองครับ”

“เดี๋ยวนะนั่นมันคอนโดที่เบลอยู่นี่”

เคนพึมพำขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินชื่อคอนโดจากคนร้ายพวกนั้น และก่อนที่จะได้สงสัยอะไรไปมากกว่านี้...ภาพผู้หญิงที่พวกมันหมายถึงก็ถูกขยายให้ชัดขึ้นกว่าเดิม

“โนเบลจริงด้วย!”

“นายบอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องเอาไปรวมกับพวกที่ส่งออก แต่ให้ส่งไปไว้ที่โกดังสินค้าแทน”

“ล็อตต่อไปจะส่งออกอีกสองอาทิตย์ พวกมึงก็รีบๆ จัดการแล้วกัน”

“ครับ”

“ ‘นาย’ ที่พวกมันหมายถึงเป็นใครกัน?” เคนตั้งข้อสงสัยถึงบุคคลที่พวกนั้นเอ่ยถึง “จะพูดชื่อออกมาให้รู้หน่อยก็ไม่ได้ พวกเวร"

“ใจเย็นๆ ก่อนพี่เคน ใจร้อนเป็นคนแก่ไปได้” คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงติดตลก ระหว่างที่เคนนั้นหน้านิ่วคิ้วขมวดยิ่งไปกว่าใคร

“แต่พวกนั้นมันกำลังพูดถึงเบลนะเว้ย”

“รู้น่า”

“อย่าพึ่งไปสนใจเถอะ ช่วยกันคิดก่อนว่ามันต้องการตัวเบลไปทำไม” ก่อนที่ทั้งสองจะทะเลาะกันเองเสียก่อน ผมจึงต้องโพล่งขัดเพื่อหาทางแก้ไข ถึงจุดประสงค์ที่พวกมันต้องการตัวของโนเบล

“เราจะเอายังไงกันต่อ” คิมหันต์ที่กำลังเก็บอุปกรณ์ของเขาเข้ากระเป๋าเงยหน้าขึ้นมาถาม “บุกเข้าไปเลยป่ะ หรือจะรอลงมือทีหลัง”

“ก็ได้นะไม่เคยขัด แล้วพวกนายละว่าไง?” ผมยืนขึ้น มองไปยังตำแหน่งที่พวกนั้นยืนอยู่อย่างหมายมั่น ก่อนจะเลิกชายเสื้อยืดขึ้นเพื่อคว้าเอาปืนสั้นที่พกติดตัวมาตั้งท่าเตรียมพร้อม

“แต่พวกมันไม่ได้มีแค่สี่คนนะเฮีย”

“มึงไม่ใช่เหรอที่เสนอขึ้นมา”

“ก็ใช่ แต่ว่า...”

“อย่าพึ่งทำเก่งตอนนี้ไอ้น้อง” เคนแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างเราสองคนพร้อมวางมือลงบนไหล่เบาๆ “สู้ไปก็เปล่าประโยชน์ ตอนนี้กลับหน่วยงานกันก่อนดีกว่า”

พูดจบเคนก็เดินกลับไปขึ้นรถหน้าตาเฉย ปล่อยให้ผมและคิมหันต์ยืนสบตากันท่ามกลางความสงสัย ก่อนที่คิมหันต์จะพูดทำลายความเงียบขนาดย่อมระหว่างเราสองคนขึ้นมาพลางไหวไหล่

“คงมีแผนแหละ”

“หวังว่านะ”

Part End.

“จอร์นเข้าไหมวันนี้?”

“ไม่เห็นท่านว่าอะไรนะครับ น่าจะไม่เข้าครับ”

“อืม ขอบใจ”

เมื่อเห็นว่างานของเควินน่าจะยุ่งฉันจึงไม่เซ้าซี้ต่อ แล้วก้าวเดินออกมาจากบริเวณนั้นมุ่งหน้าไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปด้านบนของอาคาร กลับคอนโดไปชำระร่างกายแล้วจึงเดินทางไปหาท่านผู้บัญชาการจอร์นที่บ้านของเขา

ถ้าเขาอยู่บ้านนะ

กว่าจะตื่นก็ครึ่งค่อนวันกว่าจะกลับไปอาบน้ำที่คอนโดก็ยิ่งเสียเวลาเข้าไปอีก นั่นมันเป็นความผิดของมกราชัดๆ ไอ้บ้านั่น!! กล้าดียังไงถึงขังฉันเอาไว้ในห้องแบบนั้น อย่าให้ได้เจอเชียวแม่จะวีนให้หูดับไปเลย

ฉันพาตัวเองมาถึงบ้านของผู้บัญชาการจอร์นในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา และเมื่อก้าวผ่านประตูรั้วอัตโนมัติสายตาก็ปะทะเข้ากับหญิงสาวร่างระหงร กำลังยืนรดน้ำต้นไม้พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นหน้าของฉัน

“โนเบล...มาทำอะไรที่นี่เหรอ”

“มาหาจอร์นน่ะ เขาอยู่บ้านไหม?”

“อยู่บนห้องทำงาน เบลมีอะไรเปล่า”

“ธุระนิดหน่อยน่ะ ขอตัวนะเสร็จธุระเดี๋ยวมาหา”

ฟอด~

ฉันถือวิสาสะขโมยหอมแก้มเจ้าตัวไปฟอดใหญ่ และรีบเด้งตัวออกมาก่อนจะโดนฝ่ามืออรหันต์ฟาดลงบนแขน

“จริงๆ เลย เบลนะเบลทำอะไรก็ไม่รู้”

“แบร่”

ฉันไม่สนใจเสียงบ่นอุบอิบของมาริน ระหว่างที่ยืนนิ่วหน้าจับสายยางรดน้ำต้นไม้อยู่ รีบวิ่งเข้ามาข้างในตัวบ้านเพื่อขึ้นไปหาจอร์นบนห้องทำงานของเขาทันที

ห้องทำงานหรูหราสไตล์วินเทจประยุกต์ ฝั่งซ้ายมือคือโซฟาหนัง PU ดำเฟอร์ราเรดราคาแพง ถัดออกไปฝั่งขวามือคือโต๊ะทำงานไม้สัก Built-in ขนาด 0.60x1.20 เมตร บนเก้าอี้ปรากฏร่างสูงของผู้ชายวัยสามสิบต้นๆ กำลังนั่งทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เซฮาย~ คุณผู้บัญชาการ แม็กเวล จอร์น”

“ลมอะไรหอบเธอมาถึงที่นี่?”

“อยากมาก็แค่มา แค่มีเรื่องที่ต้องการคำอธิบาย” ฉันก้าวฉับ ๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะวางรูปโพราลอยด์ที่ได้มาเมื่อคืนลงต่อหน้า “ถ้าให้ฉันเดา เด็กชายคนนี้คงเป็นนาย”

ด้านจอร์นเมื่อเห็นรูปดังกล่าวก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นแล้วกลับมาตีหน้านิ่งดังเดิม

“ได้รูปนี้มาจากไหน”

“ตอบฉันก่อนสิ”

“ไม่มีอะไรต้องอธิบาย”

“มีอะไรปิดบังฉันกับสมาชิกคนอื่นหรือเปล่า?”

จอร์นช้อนสายตาขึ้นมอง เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย พลางกอดอกเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าของเขาสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าความสัมพันธ์นายกับผู้ชายคนนี้คืออะไร แต่ฉันเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพราะเข้าไปทำร้ายร่างกายผู้ชายคนนี้”

“แบบนี้นี่เอง”

จอร์นไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือแปลกใจกับเรื่องราวที่ฉับอกออกไป พอเห็นดังนั้นฉันจึงพูดต่อ “ฉันแค่อยากรู้ว่าผู้ชายที่ชื่อเดรกอะไรนั่นคือใครก็เท่านั้น”

“เราสองคนเคยสนิทกันมาก่อน แต่ก็มีเหตุทำให้เราต้องผิดใจกัน ต่อจากนี้ฉันอยากให้เธอระวังตัวให้มากๆ นะเบล” เขาอธิบายสั้นๆ และบอกให้ฉันระวังตัวซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด

“แค่นี้…?”

“อืม…แค่นี้”

“ให้ตาย” สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ถึงความตั้งใจจริงที่ถ่อมาถึงที่นี่ “ถ้างั้นนายก็ทำงานของนายต่อไปเถอะ ต่อให้ฉันคาดคั้นเอาอะไรจากนาย นายก็ไม่ยอมเปิดปากพูดอยู่ดี”

“ฉันเคยให้มกราเป็นคนตามสืบเดรก แต่ต่อจากนี้เธอก็ทำต่อจากมกราแล้วกันนะโนเบล”

“ใครทำให้โนเบลของเราอารมณ์เสียได้ขนาดนี้น๊า~”

“ไม่รู้สิ! หลังจากเข้าไปพบพี่จอร์นก็หน้าบึ้งเป็นตูดลิงจนถึงตอนนี้แหละ”

“หืม เบลเข้าไปหาคุณจอร์นมาเหรอ?”

“ใช่ๆ รินก็เลยได้ออกมาพร้อมเบลนี่ไง”

ฉันนั่งฟังบทสนทนาของไอรินและมาริน ทำไมสองคนนี้ต้องมีชื่อลงท้ายด้วยรินด้วยนะฉันล่ะสับสน ที่กำลังพูดถึงฉันอย่างออกรสออกคอ จนฉันแทบจะไม่มีสมาธิในการหาข้อมูลของนายเดรก

“ย่าส์! นินทาอะไรฉันยะ”

“เปล่าซะหน่อย”

“อย่ามาไขสือ ฉันได้ยิน”

“ฮ่าๆๆๆ”

แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักให้กับท่าทางของฉัน โดยไม่ได้สนใจสีหน้าของเพื่อนสาวอย่างฉัน ที่กำลังขมวดคิ้วเคร่งเครียดอยู่หน้าจอไอแพด

ฉัน ไอริน และมารินเราออกมาเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ที่มาก็เพราะว่า ‘รินเบื่อ รินไม่อยากอยู่บ้าน พารินไปเดินเล่นหน่อย ชวนไอรินไปด้วย เพราะไอรินก็อยากไปเหมือนกัน’ นั่นแหละค่ะ ด้วยความที่ต้านลูกอ้อนของมารินไม่ไหวก็เลยต้องยอมพาเจ้ากวางน้อยและคุณหมอสุดสวยมาเดินเล่นตากอากาศอย่างที่เห็น

“นั่นเบลทำไร ทำไมดูเครียดๆ” ไอรินเลิกคิ้วถาม พลางชะโงกหน้าเข้ามาดู

“เปล่า…ดูงานนิดหน่อย” ฉันเลื่อนมือไปที่ปุ่มเพาเวอร์เพื่อกดดับหน้าจอ พลางช้านสายตาขึ้นมองไอรินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “อยากกินง่ะ ป้อนบ้างจิ”

“ของตัวเองก็มีอย่ามาแย่ง” ไอรินว่า พร้อมยกถ้วยไอศกรีมมะม่วงของตัวเองออกไปอีกทางอย่างกับเด็กหวงของ

“ฮ่า ๆ โตจนป่านนี้ หวงของกินเหมือนเด็กไปได้” ฉันหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ ที่เห็นไอรินทำหน้าขี้แยราวกับเด็ก ขณะที่ฉันกำลังจะแย่งกินไอศกรีมมะม่วง

“รินขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

“ให้เบลไปเป็นเพื่อนไหม” ฉันเสนอ เมื่อเห็นมารินกำลังจะเดินออกจากร้าน

“ไม่ต้องๆ รินไปคนเดียวได้”

มารินยืนยันที่จะไปคนเดียวฉันจึงไม่ได้ขัดแย้งอะไร และหันกลับมาคุยกับไอรินต่อ เราต่างก็หยิบยกเรื่องราวต่างๆ มากมายขึ้นมาเล่าสู่กันฟังระหว่างรอมารินกลับมา

“เธอเข้าไปหาคุณจอร์นทำไมเหรอ?”

ฉันที่กำลังจะอ้าปากงับเชอร์รีสีแดงสด ที่ประดับไว้บนก้อนไอศกรีมรสช็อกโกแลตชิพของโปรดก็โดนไอรินเอ่ยถามขึ้นมาเสียก่อน แต่เพราะสีสันของมันทำให้ฉันอดใจที่จะกินไม่ได้ เจ้าเชอร์รีผู้น่าสงสารก็เลยกลายเป็นผุยผงในปากฉันในที่สุด

“ไม่มีอะไร เข้าไปเรื่องงานน่ะ” แม้ปากจะตอบคำถามแต่มือก็ไม่วายตักไอศกรีมช็อกโกแลตชิพก้อนโตเข้าปากคำโต “มีไรเปล่า -) . (-”

“ถามดูเฉยๆ ถามแค่นี้ไม่ได้”

“ได้สิ ไม่ได้มีเรื่องอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว”

“กินต่อเถอะนะ ดูท่าแล้วน่าจะหิว” ไอรินบอก เอามือป้องปากหัวเราะคิกคัก

“หัวเราะไปเถอะ เชอะ ๆ” ฉันสะบัดหน้าพรืดใส่คุณหมอคนสวยที่นั่งหัวเราะร่วนอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ฉันแค่ไม่ได้ออกมากินของอร่อยๆ แบบนี้นานแล้ว ก็เท่านั้นเอง”

“น้ำล้างคอ”

“ขอบใจจ้ะ เฮ้อ...พึ่งได้ลิ้มรสของหวานก็วันนี้ ได้กินล่าสุดก็น่าจะสองเดือนที่ผ่านมาเห็นจะได้”

“พวกพี่ๆ ปล่อยให้เธอทำงานหนัก อดข้าวอดน้ำขนาดนั้นเลยเหรอเบล”

“เปล่า เรื่องกินอยู่สบายหายหวง แต่ที่ฉันกินตะกละตะกลามแบบนี้ เพราะไม่ค่อยได้กินของหวานน่ะ มันก็เลยอดใจไม่ได้ แฮะๆ”

ไอรินพยักหน้าขึ้นลงอย่างยิ้มๆ ในใจเธอคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่กินตะกละตะกลาม ไม่คงความเป็นกุลสตรีในตัวแล้วล่ะมั้ง

“ว่าแต่ทำไมรินไปเข้าห้องน้ำนานจัง?”

โอ๊ะ...จริงสิ มัวแต่กินจนลืมมารินซะได้ ว่าแล้วก็หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปาก พลันลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อออกไปตามมารินที่ห้องน้ำ

“เดี๋ยวฉันไปตามให้ดีกว่า เธอรอที่ร้านคนเดียวได้นะ”

“ได้สิรีบไปรีบมานะ”

“ฮับ”

ฉันออกจากร้านไอศกรีม รีบสาวเท้าไปยังห้องน้ำในห้างสรรพสินค้าทันที ในใจก็นึกกังวลไปต่างๆ นานากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับมาริน ถ้าหากว่าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ได้โดนจอร์นเชือดแน่

แต่ลำพังจอร์นไม่เท่าไหร่หรอก อีตาพี่เคนนู่น รายนั้นหวงมารินยังกะอะไรดี หวงยิ่งกว่าไข่ในหิน มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ถึงคู่นี้เขาจะไม่แสดงออกกันเท่าไหร่

...แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาอันคมกริบคู่นี้ของฉันไปได้หรอก (หรี่ตาลงยกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย)

“ขอโทษนะคะที่ฉันเดินไม่ระวัง ฉันต้องขอโทษคุณจริงๆ นะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”

เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้นเมื่อเดินมาถึงห้องน้ำ มารินกำลังยกมือไหว้ก้มหัวขอโทษขอโพยผู้ชายคนหนึ่ง ด้วยความที่ไม่รู้เรื่องว่าเขามีอะไรกัน ฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปแทรกตรงกลางระหว่างมารินกับผู้ชายคนนั้น ด้วยความที่กลัวว่ารินจะถูกทำร้าย

“ริน!” ฉันส่งเสียงเรียกขณะที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา “เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น!!”

“ปล่อยก่อนๆ ใจเย็นๆ รินไม่ได้เป็นอะไร รินแค่เดินชนคุณคนนั้น ก็เลยต้องกล่าวขอโทษเขา” มารินอธิบาย

โลกนี้ช่างกลมอะไรขนาดนี้ เมื่อผู้ชายที่ยืนตรงหน้าของฉันคนนี้คือเดรก คนที่ฉันพึ่งทำร้ายเขาไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืนนี้เอง

“คุณครับ...มีอะไรติดหน้าผมหรือเปล่า?”

เดรกทักท้วงขึ้นมาเสียงราบเรียบ ฉันคงเผลอจ้องหน้าเขานานเกินไปจนผิดสังเกต ดังนั้นจึงต้องรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“เปล่าค่ะ หน้าคุณเหมือนคนรู้จักนิดหน่อยเลยเผลอจ้องน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอครับ”

“ค่ะ”

สายตาคมกริบที่จ้องมองมาที่ฉันมันแฝงไว้ด้วยอะไรบางอย่าง แวบแรกที่ได้สบสายตา เขามีท่าทีชะงักไปเล็กน้อย ทว่ามันก็เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะกลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม ซึ่งฉันก็แอบสังหรณ์ใจขึ้นมาเหมือนกันว่าเขาจะจำหน้าฉันได้ถ้าหากว่ายังยืนอยู่ตรงนี้

“มาริน...”

“หืม?”

เพราะฉะนั้นฉันจึงเอ่ยเรียกมารินที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ “ออกมานานแล้ว รีบกลับเข้าไปในร้าน