เหตุฆาตกรรม

10

เหตุฆาตกรรม

K.a.e.n. IT

เมื่อเวลา 22.00 น. ที่ผ่านมามีพลเมืองดีแจ้งกับเจ้าหน้าที่ว่าพบศพปริศนาผูกคอตาย หลังจากที่เจ้าหน้าที่ได้รับแจ้งจึงรุดเข้าตรวจสอบ ก่อนจะพบว่าศพปริศนาดังกล่าวคือ น.ส.กมลวรรณ ลูกสาวของ ส.ส.เมืองราด คาดว่าน่าจะเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่า 12 ชั่วโมง ซึ่งสาเหตุยังไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัด อย่างไรก็ตามทางเจ้าหน้าที่จะเร่งสืบหาข้อมูลต่อไป...

“อย่างที่เป็นข่าวศพนั่นเป็นลูกสาวของ ส.ส.เมืองราด” เควินเริ่มอธิบายถึงหัวข้อที่เรียกประชุมในวันนี้ “ชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นการฆ่าตัวตายเพราะศพถูกแขวนคออยู่ แต่คุณจอร์นอยากให้ทีมของเราสักสองคนลงไปตรวจสอบดูพื้นที่เกิดเหตุ”

“ส.ส.เมืองมาด” ฉันทวนชื่อ ส.ส. คนนั้นกับตัวเอง มันจะใช่คนเดียวกันกับที่เดรกว่าเมื่อคืนหรือเปล่า

“มีอะไรหรือเปล่าเบล”

“ฉันแค่สงสัยน่ะ เป็นไปได้มั้ยที่ ส.ส. เมืองมาด อะไรนั่น...อาจจะไปก่อเรื่องที่ไม่ชอบมาพากลเอาไว้” ฉันตั้งข้อสงสัยกับเควิน บางทีมือขวาของจอร์นอาจจะมีข้อมูลที่ฉันต้องการอยู่ก็ได้

“เมืองราดๆ ไม่ใช่เมืองมาด” คิมหันต์ทวนชื่อของ ส.ส. ให้ถูกต้องพลางส่ายหน้าใส่ฉันอย่างเอือมระอาและพูดต่อ “ไม่เคยมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับเขาเลยนะครับ มีแต่ข่าวการกุศลและข่าวออกเยี่ยมเยือนประชาชนก็เท่านั้น”

“เธอไปรู้อะไรมา” มกราเงยหน้าจากภาพถ่ายขึ้นมามองฉันอย่างอยากรู้ นายนั่นควงปากกาในมือราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “คำถามของเธอเหมือนไปรู้เรื่องอะไรมา หรือว่าเมื่อคืนที่โดนไล่ล่าจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

คำถามชวนสงสัยของมกราต้อนฉันให้จนมุม จนนึกหาคำแก้ตัวไม่ออก ส่งผลให้คนอื่นๆ ที่ร่วมประชุมต่างก็จ้องมองมาที่ฉันด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

“ฉันก็แค่สงสัย”

มกรากระตุกคิ้วขึ้นข้างหนี่ง ใบหน้าของเขาไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใดๆ มีเพียงแววตาคมกริบที่ทอดมองฉันอย่างกับต้องการจะกดดันให้พูดถึงเรื่องที่เขาอยากจะให้พูด ทำให้บรรยากาศเริ่มมาคุขึ้นมาจนทุกคนมีท่าทางอึดอัด

และสุดท้ายก็เป็นฉันเองที่ทนความกดดันนั่นไม่ไหว

“ฉันไม่ได้ไปรู้เรื่องอะไรมาทั้งนั้นแหละน่า เลิกทำให้เสียบรรยากาศได้แล้ว”

“สองคนนี้ไม่หาเรื่องทะเลาะกันสักวันจะได้ไหม เถียงกันไปเถียงกันมาเดี๋ยวก็ได้รักกันหรอก” ตามด้วยพี่เคนที่เหลือบสายตามองเราทั้งคู่ ตามมาด้วยการส่ายหน้าอย่างเอือมระอาแล้วเริ่มอธิบายถึงรูปภาพที่ได้รับมาจากทีมเก็บหลักฐาน “จากที่ดูในรูป...ตรงข้อมือ คอ และลำตัว มีร่องรอยของการถูกทำร้ายเต็มไปหมด ไม่น่าจะใช่การฆ่าตัวตายอย่างที่เห็นนะ”

“เพราะแบบนี้จึงมีคำสั่งให้พวกนายลงพื้นที่ไง” เควินเสริมขึ้นหลังจากที่พี่เคนอธิบายจบ

“เดี๋ยวฉันไปเอง”

“ไม่ได้” มกรารีบปฏิเสธขึ้นมาทันที

“ทำไม-”

“ภารกิจนี้ไม่ควรเป็นเธอ ที่เกิดเหตุมันใกล้กับไนต์คลับ เป็นไปได้ว่าคนของที่นั่นอาจจะจำหน้าเธอได้”

“หมายความว่ายังไง” เควินโพล่งแทรกพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น “เมื่อคืน? มีเรื่องอะไรที่ฉันยังไม่รู้ด้วยหรือเปล่า”

“ก็ยัยนี่ไปก่อเรื่องไว้เมื่อคืนน่ะสิ พูดกันมาจนขนาดนี้แล้ว นายพึ่งเข้าใจเหรอ”

คำตอบของมกราทำให้เควินเบนความสนใจมาที่ฉันทันที แถมยังใช้สายตามองอย่างจับผิดราวกับว่าฉันไปฆ่าลูกสาวของ ส.ส. คนนั้นอย่างงั้นแหละ และก่อนที่ฉันจะโดนคาดคั้นทางสายตาไปมากกว่านี้ จึงต้องรีบเปิดปากอธิบายถึงเหตุผล

“เพราะใกล้ไนต์คลับมันถึงต้องเป็นฉันยังไงล่ะ เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจอย่างหมดทางเลือก “เรื่องที่ฉันรู้มาน่ะ...คิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับ ส.ส. ที่เรากำลังพูดถึง”

“ไหนลองอธิบายมาสิ”

“ไนต์คลับมีฉากหลังที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เมื่อคืนฉันถูกเข้าใจผิดว่าเป็นลูกสาวของ ส.ส. ที่ถูกส่งตัวเข้าไปหานายใหญ่ของที่นั่น ที่ชื่อว่าเดรก เพื่อใช้หนี้ที่พ่อของเธอได้ก่อไว้ ไม่สิ...ต้องบอกว่าขายลูกเป็นนางบำเรอ”

“เดรก”

“ใช่...ซึ่งฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงจึงต้องเล่นไปตามน้ำ” ฉันเว้นวรรคเบนสายตาไปที่มกรา “ก็เลยถามไงว่า ส.ส. คนนั้นได้ไปสร้างเรื่องอะไรไว้หรือเปล่า”

“เดี๋ยวผมไปกับเจ้เอง” คิมหันต์ออกตัวหลังจากที่ฉันพูดจบ

“ถ้างั้นก็ให้คิมหันต์ไปกับเบลก็แล้วกัน เพราะมัวแต่ถกเถียงกันอยู่แบบนี้ก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา” พี่เคนสรุปและจัดแจงหน้าที่ให้เสร็จสรรพ

“อืม...ไว้มีอะไรผมจะรายงานเข้ามา ถ้างั้นเราออกไปกันเถอะเจ้”

ฉันพยักหน้ารับคิมหันต์ก่อนจะหยัดยืนขึ้นจากเก้าอี้แล้วก้าวเดินออกจากห้องประชุม BlackRoom และในขณะที่กำลังจะผลักประตูให้เปิดออก เสียงเข้มเรียบเฉยทว่าแฝงไว้ด้วยความเหน็บแนมก็ดังแหวกอากาศขึ้นมา

“หวังว่าคงไว้ใจได้และไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก”

ฉันสะบัดหน้าหันไปมองเจ้าของเสียงด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง จ้องมองใบหน้าคมคายนั่นด้วยสายตาวาวโรจน์ ฉันไม่เข้าใจว่ามกราจงเกลียดจงชังอะไรฉันนักหนา ถึงได้เอาแต่พูดจาถากถางโดยไม่คำนึงถึงจิตใจของฉันเลยสักนิดเดียว

ฉันยืนกำมือแน่นและปล่อยให้เป็นอิสระในเวลาต่อมา เลือกที่จะสูดหายใจเข้าลึกไม่ต่อปากต่อคำกับนายนั่นให้เคลือบแคลงใจ กลับหลังหันไปพยักหน้าให้คิมหันต์ จากนั้นจึงสาวเท้าออกจากห้องประชุมมาด้วยความหงุดหงิด

“ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของเฮียเขาหรอกนะเจ้ รายนั้นปากร้ายก็จริงแต่เป็นห่วงพี่มากๆ ก็เช่นกันนะ”

“ห่วง...งั้นเหรอ นายนั่นก็ห่วงแต่ตัวเองนั่นแหละ”

“เฮ้อ~” คิมหันต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ขึ้นมายืนดักหน้าฉันเอาไว้ “พูดไปเท่าไหร่เจ้ก็ไม่เชื่อหรอก แต่ก็ควรรู้เอาไว้ ว่าพี่มกราเขาเป็นห่วงเจ้มากจริงๆ”

“แต่-”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้แย้งอะไรต่อ เจ้าบ้าคิมหันต์ก็เดินจากไปปล่อยให้ฉันยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ตรงทางเดินคนเดียว

อะไรนะ ‘ห่วง’ จากคนอย่างมกราเนี่ยนะ! เหอะ...ต่อให้อมพระหมดวัดมาพูดฉันก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ไม่มีทาง!

“ศพคงอยู่ในสภาพปกติทางเราคาดว่าน่าจะเสียชีวิตไม่ต่ำกว่า 24 ชั่วโมง แถมตามเนื้อตัวและข้อมือยังมีร่องรอยของการถูกทำร้าย ส่วนตัวผมคิดว่าไม่น่าจะใช่การฆ่าตัวตาย แม้จะถูกพบโดยการห้อยต่องแต่งอยู่ใต้สะพานก็ตาม”

“เหมือนจะเป็นการจัดฉาก” คิมหันต์ช่วยเสริมในสิ่งที่ ‘ผู้หมวดอัน’ เจ้าหน้าที่ที่คอยติดต่อประสานงานกับสายสืบของเราอธิบายมาเมื่อครู่

“ใช่ นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากจะสื่อ”

ในตอนที่ฉันและคิมหันต์เดินทางมาถึง ณ สถานที่ที่พบศพ ก็พบว่าทางเจ้าหน้าที่ได้รวบรวมหลักฐาน และนำศพของลูกสาว ส.ส. กลับไปชันสูตรแล้วเรียบร้อย ส่วนเจ้าหน้าที่ที่ทำงานแทรกแซงอยู่ในภาคของรัฐนั่นก็คือ ‘ผู้หมวดอัน’ จึงเฝ้ารอที่นี่เพื่อบอกเล่าถึงรายละเอียดต่างๆ

“มีแค่นี้เหรอ”

“ก็มีแค่นี้แหละ ถ้าอยากได้เยอะกว่านี้ก็ลองไปหาดูสิ”

“ได้ข่าวว่านายทำงานให้เรานะผู้หมวดอัน”

“ก็พวกคุณมาช้าเอง”

“ไอ้นี่เดี๋ยว-” ฉันกางมือขึ้นเหนือหัวกะว่าจะฟาดฝ่ามือลงไปกลางลำแขนของไอ้เจ้าหน้าที่จอมกวนนี่หน่อย แต่ก็ต้องปล่อยไปก่อนเพราะหางตาดันเหลือบไปเห็นใบหน้าของใครบางคนที่รู้สึกคุ้นตาแปลกๆ “คราวนี้ถือว่าโชคดีที่ฉันไม่ฟาดฝ่ามือใส่นายนะผู้หมวดอัน ฮึ่ย”

“กลัวที่ไหน”

“เดี๋ยวเหอะ ไปเถอะคิม มีธุระด่วนเข้ามาน่ะ”

“ครับ ธุระ...ธุระอะไรเหรอ?” คิมหันต์ที่กำลังตามเก็บภาพรายละเอียดต่างๆ วิ่งหน้าตั้งกลับมาโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ “ธุระที่ว่าคือธุระอะไรเจ้”

“เถอะน่า...ขึ้นรถเร็ว” ฉันรีบคะยั้นคะยอผลักร่างของคิมหันต์ให้เข้าไปประจำที่นั่งคนขับ และรีบสาวเท้ายาวๆ เปิดประตูอีกฝั่งและยัดร่างของตัวเองเข้าไปในรถ ก่อนจะออกคำสั่งให้คิมหันต์รีบขับรถตามบุคคลที่ฉันเห็นเมื่อครู่อย่างรีบร้อน “ตามรถคันข้างหน้าไปเร็ว!”

“ทำไมต้อง”

“อย่าถามมาก รีบๆ ขับไปเถอะน่า”

ดอน...คือผู้ชายที่ฉันพบเมื่อเดือนที่แล้วในไนต์คลับ บุคคลที่เห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาในห้างสรรพสินค้าโดยบังเอิญ และเป็นบุคคลที่ปรากฏตัวขึ้น ณ สถานที่เกิดเหตุ มันจะบังเอิญอยู่ในสถานที่เดียวกันถึงสามครั้งเชียวหรือ?

ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ

“มีอะไรหรือเปล่าเจ้ ทำไมถึงต้องตามรถคันข้างหน้าไปด้วย มีเรื่องอะไรอย่างงั้นหรือ”

“ในรถคันนั้น...มีคนที่ฉันบังเอิญเจอ”

“แล้วมันเกี่ยวกันยังไง ทำไมเราต้องขับรถตามเขาไปด้วย” คิมหันต์ยังคงเซ้าซี้ต่อ แม้ว่าฉันจะเลี่ยงตอบไปแล้วหลายรอบ

“ฉันก็ไม่รู้” ฉันบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ จ้องมองไปที่รถเก๋งสีดำอย่างไม่ลดละ “ตามไปก่อน”

ท้ายที่สุดคิมหันต์ก็ละความพยายามที่จะเอาคำตอบ และขับรถต่อไปแต่โดยดี ฮอนด้าซีวิคสีดำข้างหน้าขับผ่านตรอกซอยที่เต็มไปด้วยผู้คนข้างถนน ขับเข้ามาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาจนฉันแทบจะจำทางออกไม่ได้ กระทั่งหยุดลงที่หน้าร้านอาหารว่างสไตล์เกาหลี จากนั้นไม่กี่วินาทีต่อมาร่างสูงทะมัดทะแมงของดอนก็ปรากฏขึ้น พลันก้าวเดินเข้าไปในร้านอาหารพร้อมบอดี้การ์ดอีกสองสามคน

“ใครเหรอ?”

“ผู้ชายคนนั้นชื่อดอน ฉันเจอเขาตอนที่ไปไนต์คลับครั้งแรกและโดนลักพาตัว”

ในที่สุดฉันก็ยอมบอกในสิ่งที่คิมหันต์พยายามถามมาตลอดทาง ขณะเดียวกันก็ปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยออก เตรียมลงจากรถเพื่อตามดอนเข้าไปในร้าน ทว่าระหว่างนั้นแขนข้างขวาก็ถูกคิมหันต์คว้าหมับเอาไว้

“ไม่เอาน่าเจ้ เราถูกส่งมาดูสถานการณ์นะ เดี๋ยวก็โดนพี่มกราว่าเอาหรอก”

“นี่คิมหันต์...ถ้ากลัวโดนด่ามากนักก็รออยู่ในรถ”

ปึง~

ฉันไม่มัวโยกโย้เสียเวลาต่อปากต่อคำอยู่กับลูกแหง่ของมกราอีกต่อไป ทำการสะบัดแขนออกจากการจับกุม ก่อนจะลงจากรถและกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปข้างในร้านอาหารสไตส์เกาหลี ฉันกวาดสายตาไปทั่วร้านเพื่อมองหาคนที่ฉันตามมาติดๆ ก่อนจะพบว่าเขากำลังเดินเข้าไปในห้องอาหาร

“เจ้เบลรอผมก่อน” ในขณะที่ฉันกำลังจะตามดอนเข้าไปเสียงของคิมหันต์ก็ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ต้องชะงักฝีเท้าลงและหันหลังกลับไปหาไอ้เจ้าตัวถ่วงเวลาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ถ้าจะเข้าไปก็ไปพร้อมกันเผื่อมีเหตุฉุกเฉิน ดูสิการ์ดชุดดำยืนเต็มหน้าห้อง คงจะไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่คิด”

“...อืม”

ที่คิมหันต์บอกก็มีเหตุผลฉันจึงพยักหน้ารับหนึ่งที แล้วปรับสีหน้าท่าทางให้ดูเหมือนลูกค้าที่เข้ารับบริการ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องข้างๆ ที่ดูเหมือนจะว่างอยู่พอดี บางทีฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะตามเขามาทำไม?

แต่เซ้นส์ของฉันมันบอกว่าผู้ชายคนนี้อาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรบางอย่าง

“เรื่องผู้หญิงที่ฉันให้สะกดรอยและตามสืบประวัติไปถึงไหนแล้ว”

“คนแรกเป็นน้องสาวของผู้บัญชาการของสำนักงานเอกชน ส่วนอีกคนเราไม่รู้ประวัติที่แน่ชัดของเธอครับ”

มาริน...อย่าบอกนะว่าน้องสาวของผู้บัญชาการที่ว่าคือมาริน? ฉันนึกในใจถึงสิ่งที่ได้ยินพลันหันหน้าไปขมวดคิ้วกับคิมหันต์ที่นั่งเบิกตาโตอยู่ข้างๆ

“ผมจ่ายไปตั้งเท่าไหร่ ทำไมถึงได้ทำงานช้ากันอย่างนี้”

“ขอโทษครับ คาดว่าไม่เกิน 3 วันประวัติของเธอน่าจะได้รู้อย่างแน่ชัด”

“อย่าทำให้ยืดเยื้อนักล่ะ รู้ใช่ไหมว่าคุณเดรกไม่ชอบรอนาน แล้วเรื่องที่ฉันให้สืบประวัติของผู้หญิงที่ท่านไม่ได้ออกสั่ง ห้ามเขียนลงในรายงาน เข้าใจไหม?”

“ครับ”

“และให้ระวังตัวด้วย ผู้หญิงที่ชื่อโนเบล เธอน่าจะมีทักษะในการต่อสู้อยู่พอตัว ดูจากที่ต่อสู้กับคนของไนต์คลับแล้ว”

“ผมจะระวัง”

ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะตกเป็นเป้าสายตาของพวกไนต์คลับเข้า ถ้าฉันเดาไม่ผิดในวันที่ฉันเข้าไนต์คลับครั้งแรกและโดนใส่ยาก็น่าจะเป็นฝีมือของเขา และที่เขาเข้ามาทำทีเหมือนทำความรู้จักก็เพื่อจะถ่วงเวลาให้ยาสลบออกฤทธิ์สินะ

ว้าว...องค์กรนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่คิดไว้เลยแฮะ

โธ่เว้ย! ฉันทำงานพลาดเองซะแล้วสิ

“เจ้...”

จู่ ๆ คิมหันต์ก็กระซิบขึ้นมาข้างหู ฉันที่มัวแต่สนใจบทสนทนาของห้องข้างๆ และนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมาต้องสะดุ้งเฮือกรีบเอามือทาบอก เล่นเอาหัวใจหล่นไปอยู่แทบเท้าแน่ะ พอได้สติจึงหันหน้าไปถลึงตาใส่พลางกระซิบกลับ

“อะไร?”

“ดูเหมือนว่าบุคคลที่พวกนั้นกำลังพูดถึงน่าจะเป็นเจ้กับพี่มารินนะ”

“ฉันก็คิดอย่างนั้น”

“แต่ว่า-”

กริ๊ง กริ๊ง~

คิมหันต์ยังไม่ทันได้เอ่ยประโยคที่กำลังจะพูด จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็กรีดร้องขึ้นมา (จังหวะนรกจริงๆ) ทันใดนั้นเองสายตาของเราทั้งสองก็ประสานเข้าหากันโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความแตกตื่น

“ชิบผายแล้ว!”

และก่อนที่เสียงเรียกเข้าจะร้องลั่นไปมากกว่านี้ คิมหันต์ก็รีบหยิบโทรศัพท์เจ้ากรรมขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ พลันสไลด์หน้าจอตัดสายจากผู้ที่โทรเข้ามาไม่ดูเวลาร่ำเวลาและเก็บกับไว้ที่เดิม ทว่ามันดันไม่ทันการเอาเสียแล้ว...เมื่อเสียงฝีเท้าของการ์