LOGIN“Gising Bel!,” mabilis ang paghinga ko nang sa wakas ay maggising ako sa malakas na yugyog sa akin ni Manang Weng. Agad naman siyang nawala sa gilid at nang makabalik sa harap ko ay may bitbit ng isang basong may lamang tubig na inabot niya sa akin. “Uminom ka muna ng tubig, Bel,” sabi pa sa akin ni Manang Weng na sinunod ko naman. Nang maubos ko isang basong tubig ay doon pa ako tila nahimasmasan. Daig ko pa ang nagkarerahan sa marathon sa pawis at bilis ng pintig ng aking puso. “Ayos ka na ba, bel? Kumusta ang pakiramdam mo?,” nag-alalang usisa ng matandang babae na kumupkop sa akin. Huminga ako ng malalim at bumuga ng hangin. Sa nakalipas na mga araw ay limitado lang na mga impormasyong sinasabi ko sa kanya. Madalas na nahuhuli niya akong tulala o umiiyak sa kawalan. “Okay lang ho—- pasensiya na sa distorbo, bumalik na ho kayo sa pagtulog. Hu- wag n’yo na akong alalahanin pa,” kalmado kong sabi pa kay Manang Weng. “Bel, alam kong hindi mo pa ako lubos na kilala at pin
WARNING RATED SPG!!! THE MOST WILDEST CHEATING SCENE!!!!READ AT YOUR OWN RISK!!!⛔️ ‼️‼️“Arghmm—-shit, ang sarap mo!!!,” tila nauulol kong anas habang pabilis ng pabilis na pagbayo ko sa butas ni Olivia na nakatuwad siya sa aking harapan.Ganitong- ganito ang posisyon namin ni Olivia nang mahuli kami ng asawa ko. Our fave sexy time position— the dog style. Kapwa kami hayok na hayok sa pagpapaligaya sa isa’t isa, tila mga asong ulol na nakawala sa hawla.Kasalukuyan kaming nasa condo unit niya. Dito na ako umuuwi simula nang layasan ako ni Isabel dalawang linggo na ang nakakaraan.“Ohh—- sige pa…ahhhh—- deeper—— ahhh— more, shitty!!!,” hindi magkamayaw na tili ni Olivia na basang- basa at madulas na madulas na ang lagusan kaya’t sarap na sarap rin ako sa paglabas masok sa makipot na butas ng kanyang puke.Ilang oras na rin ang pagpasarap namin sa isa’t isa. Hindi ako nagsasawang angkinin siya ng paulit- ulit dahil talagang nakakabaliw ang kanyang alindog. She arouses all the dormant ve
“Ineng, gising!,” naalimpungatan ako sa boses ng matandang babae na yumugyog sa aking balikat, nakatulog pala ako. “Huh, uhmn—- nasaan na po tayo?!,” napaayos ako ng upo. “Aba—- narito na tayo sa terminal ng Pampanga, saan nga pala ang baba mo?,” usisa pa nito sa mababang tono. Napalinga- linga ako sa loob ng bus na wala ng katao- tao. Ibinaba ko ang tingin sa labas ng bus kung saan marami ng mga biyahero na nakaantabay sa waiting area. At may iba pang bus na nakahilera. Maingay na tila nagmamadali ang mga taong naglalakad, may mga nag-aabang na nakaupo at abala sa kanilang mga telopono at mayroon ding natutog. Abala ang lahat sa kani-kanilang buhay. “I-neng, hindi ka pa ba baba? Mauuna na ako sa iyo!,” untag muli sa akin ng matandang babae. “Hah—ehh— bababa na rin ho—-!,” dali- dali na rin akong sumunod sa kanya hila-hila ang maliit kong maleta na inilagay ko lang sa aking paanan. “Saan ba ang punta mo rito sa Pampanga, I-neng at sasabay na rin ako sa iyo sa traysikel!,
“Ano ba talagang nangyari, ate?,” ungot ni Nica sa akin nang maubos ko na ang laman ng aking plato. Huminga muna ako ng malalim at bumuga ng hangin bago isinalaysay ko kay Nica ang lahat- lahat. Wala akong pinaglagpas na detalye. Mainam na rin sa kanya ko ikinuwento kaysa sa iba pa. “Hayop sila ate Bel!!! Napakawalang- hiya nga naman pala ni kuya Irven, hindi na nakontento, nakipag-jer-jer pa sa iba—-tssk!!,” walang preno at walang gatol na sabi pa ni Nica. “Shhhh— ang bibig mo Nic…,” saway ko sa kanya. “Sorry ate, hindi ko lang talagang mapigilan ang sarili ko— nakakainis sila—- sus, kung ako lang ang nasa kalagayan mo kaninang nahuli mo sila, sinunog ko na silang buhay, magsama sila sa impiyerno!,” tila tigre nitong turan na nakapanlaki pa ng mga mata nito. “Ang problema hindi ka ako! Alam mo naman ako Nic— hindi ako palaban na katulad mo, mas pipiliin ko pa rin ang magparaya at hindi na lang sila patulan!,” bulalas ko pa habang hindi ko naman napigilan ang aking sariling
“Ate, okay ka lang? Anong nangyari sa iyo, bakit ang putla- putla mo at namumugto iyang mga mata mo?,” sunod- sunod na tanong ni Nica nang dapit- hapon na ako makauwi ng bahay. “Mag-impake ka na, Nic—- dalian mo, aalis na tayo dito sa bahay na ‘to!,” walang emosyong turan ko sa bunso kong kapatid. “Wait ate Bel—- may problema ba? sabihin mo muna sa akin, huwag ka munang magpadalos- dalos!,” suhestiyon pa nito na kitang-kita ang pag-alala sa mukha nito. “Huwag ka nang maraming tanong, Nic, sundin mo na lang ako!,” garalgal na ang boses ko ngunit pigil ko pa rin ang sariling huwag maiyak. “Sige ate!,” wala na nga itong naggawa at kumaripas na sa silid nito. Kailangan na naming lisanin ang bahay na ito. Hindi ko makakayang makasama pa si Irven sa iisang bubong. Hindi ko masikmura ang ginawa niyang pagtataksil. Nagmadali na akong nag-impake. Tanging mga personal na gamit lamang ang dinala. Iniwan ko lahat ng mga bagay na bigay niya. Hindi naman materyal na bagay ang habol ko s
“Salamat,” mahina kong sambit sa drayber nang makababa na ako sa taxi. Pinili kong pumunta sa simbahan at magpalipas ng oras. Ayaw ko pang umuwi. Nalipasan na ako ng gutom. Hindi na rin kumukulo ang tiyan ko ngunit ang puso ko ay sobrang sakit. Kanina pa lang sa loob ng taxi ay hindi ko na napigilang umalpas ang mga luha. Tila nagkarerahan sa pagbasakan ang mga ito. Ngunit tahimik lamang ang aking pagluha at paghinagpis. Hindi ko ugali ang magpapansin o kumuha ng simpatya kaninuman. Siguro ay nasanay na akong saloobin ang aking nadarama simula’t sapul naging ina at ama ako sa aking mga nakakabatang kapatid. Nang makapsok ako sa loob ng simbahan ay agaran akong dumako sa pinakaunahan ng altar. Agad akong lumuhod at nanalangin. Na sana’y pagaanin ng Maykapal ang bigat ng aking nararamdaman. Ang sakit sakit palang mapagtaksilan ng sarili mong kabilak. Ang akala ko ay hindi magagawang makipag-apid sa ibang babae si Irven. Akala ko ay tapat siya sa aming pag-iibigan. Iyon pala ay huw







