2-Isabel

“Don’t you worry, hon… babalik naman ako kaagad bukas… in time for our fourth wedding anniversary!,” saad pa ni Irven sa akin ng makabalik ako galing sa pagkuha ng sapatos niya.

Nakaupo na siya sa couch at tila hininhintay na suotan ko siya ng sapatos. Hindi naman ako nag- atubiling suotan siya ng bagong laba ko na itim na medyas saka ko isinuot sa magkabilang paa niya ang black leather shoes na pinakintab ko ng husto kagabi.

“Salamat naman at naalala mo hon ang ating anniversary… ayan ang gwapo- gwapo na talaga ng mister ko… anyway, kain ka na habang mainit pa ang pagkain!,” untag ko sa kanya ng masiguro kong okay ang postura niya.

“Naku… hon, sorry mahuhuli na talaga ako, mabuti pa ikaw na lang ang kumain ha?,” tumayo na si Irven at inabot ang suitcase at isang bagpack.

“Uminom ka muna ng kape hon ng sa ganun mainitan naman iyang sikmura mo… Wait lang hon, kukuha ako!,” mabilis kong sabi sa kanya at kinuha ko sa hapag ang isang tasang kape at ang lunch box niya.

Pagbalik ko sa sala ay kitang-kita ko ang pagsilay ng ngiti sa labi ni Irven habang may binabasa sa telepono. Agad naman nitong ipinasok sa bulsa ang kanyang telepono pagkakita sa akin.

“Hon, ito oh… inumin mo muna bago ka umalis!,” untag ko sa kanya.

“Salamat hon,” sabay abot sa akin ng tasa at humigop ito kaagad just the usual way he does to his coffee.

“Mmmm… walang kupas pa rin ang sarap ng kape mo, hon… thanks!,” malapad ang ngiti nito sa akin na ikinataba ng puso ko.

He never fails to appreciate me kaya lalo lang akong nahuhulog sa kanya. With his charismatic smile that melts all my worries and doubts in our relationship. Kumpleto na ang araw ko basta’t napagsisilbihan ko lang siya ng maayos at napapangiti.

“As much I want to eat breakfast with you, hon, but late na talaga ako, I have to go!,” inabot nito sa akin ang coffee mug na may kalahati pang laman.

“Sige hon, mag-iingat ka!,” turan ko sa kanya.

“Stay here hon…. kumain ka na at magpahinga, I can manage!,” agad na agap nito sa akin nang kukunin ko sa kanya ang backpack para ihatod siya sa labas ng garahe.

“Okay hon… i love you!,” untag ko sa kanya pero mukhang hindi na yata ako narinig dahil malalaking hakbang ginawa nito palabas ng pinto.

Napabuntong- hininga na lang ako. This is not him parang may mali pero isinantabi ko na lang muna ang pag-iisip ng negatibo. Sadya lang sigurong maraming iniisip ang mister ko at mahuhuli na ito sa kanyang flight.

Nagmamadali akong dumungaw sa labas upang makita ang pag- alis ng kotseng lulan ni Irven. Kailangan ko na sigurong masanay sa sitwasyon namin ngayon ng mister ko. He is a college president and CEO of their prestigious school now. Imbes mag-isip ng masama dapat lang na nakasuporta ako palagi sa kanya.

“Haist… mahal lang kasi talaga kita… hon… ingat ka!,” sabi ko sa kawalan ng tuluyan ng nakalabas ng gate si Irven.

As usual magsisimula na naman ang araw ko na wala ang mister ko sa tabi ko. Ininum ko na lang ang tirang kape ni Irven at naglakad na papunta sa kusina. Naging sunod- sunod na ang mga uninformed lakad ni Irven pero pag-uwi naman niya ay bumabawi naman siya sa akin.

Hindi naman ako maluho na asawa. Just a simple pasalubong kong saan siya galing ay okay na sa akin. Just like last week two days itong nasa Vigan dahil inaguration ng sangay na kolehiyo nila doon.

“Good morning sa pinakamabait at ulirang asawa at kapatid sa mundo!,” natigil ang pagmumuni ko ng marinig ko ang magiliw na boses ng aking kapatid.

“Oh, Nic… sabayan muna ako sa pagkain!,” sabi ko sa kanya.

“Ate, nakaalis na ba si Kuya Irven?,” usisa pa nito na umupo na rin katabi ko sa hapag.

“Oo, pupunta siya ng Cebu!,” sagot ko.

“Eh, paano iyong anniversary n’yo bukas?,” ang kulit talaga ng kapatid ko.

“Babalik din iyon bukas!,” saad ko pa.

“Sure ka ate na babalik si kuya bukas?,” saad pa nito habang ngumunguya ng pork chop.

“Oo naman!,” dagli kong sagot pero sa kaloob- looban ko parang hindi din ako sigurado dahil parang may kung anong mabigat na bagay ang nakadagan sa aking dibdib na hindi ko mawari.