LOGIN“Haist, nakakapagod naman!,” komento ni Nica matapos naming itagtag ang mga food packs sa mga batang nakita namin sa lansangan. Siya kasi ang pinagmaneho ko ng e- bike ni Jerry na matagal nang hindi nagagamit at nasa garahe lang. Walking distance lang kasi ang boarding house ni Jerry mula sa ospital kung saan siya nag-on the job training. “Oo, nga pero napaka- fulfilling sa dibdib na kahit papaano ay nakatulong tayo sa kapus- palad kahit sa ganitong paraan man lang,” turan ko kay Nica. “Ikaw na talaga ate Bel! Haist, how to be you po—? Ang bait- bait mo kasi talaga, para kang santa!,” puri pa nito na sa tingin ko ay may gusto na namang hilingin sa akin. “Spill it out, baby girl— hmp… ano na naman ang gustong ipabili ni bunso- ehem?!,” kunwaring pagtataray ko. “Oi, wala ate—- sobra kasing init beke nemen pa- icecream ka naman ate Bel!,” sa wakas ay naisatinig na nito. “Iyon lang ba— o sige dumaan tayo sa convenient store, ito ang pera, ikaw na bumili!,” agad kong saad sa
Dali- dali akong naligo at inayos ang aking sarili. Palabas na ako ng silid ng biglang tumunog ang keypad phone ko. “Hon, I am sorry for not waking you up. Ang sarap kasi ng tulog mo asawa ko. Nagkaproblema lang sa site kaya’t napasugod ako rito. Babawi ako sa iyo promise. I love you and take care,” basa ko mensaheng ipinadala sa akin ni Irven. Biglang nagkakulay ang aking pisngi. Simpleng text lang niya ay napapawi lahat ng aking agam- agam. Napangiti ako sa kawalan. At least hindi pa rin ako nakalimutang etext niya. Buti na rin talaga na nakapsok ng kuwarto niya si Nica bago pa man ako nasuka dahil wala pa talaga akong balak na ibalita ang aking pagbubuntis hangga’t hindi ko pa nasasabi ng una kay Irven. Siya ang gusto kong maunang makaalam na magkakaanak na kami. Gusto kong masilayan ang kung ano ang magiging reaksiyon niya. Alam kong sabik na sabik na siyang magiging daddy kahit ako naman ay gusto na ring maging ganap na mommy. Tumungo na agad ako sa kusina nakita ko s
“Hon!,” naggising ako na wala na sa tabi ko si Irven.Tanging espasyo at malamig na kobre kama ang bumungad sa akin. Hindi man lang hinawi ni Irven ang kurtina upang maaninagan ako ng sikat ng araw.Tinanghali na yata ako ng gising. Hindi dahil inangkin ako ni Irven nang magdamag kung hindi ay hindi ako dalawin ng antos pagkatapos niya akong tulugan.Sa apat na taon naming pagsasama ngayon lang talagang naging tila malayo at malamig sa akin si Irven. Pero sa isip- isip ko baka talagang sobrang pagod at abala lang talaga ito sa kanyang trabaho.Pero hindi ba’t mahalaga din ako sa kanya? Asawa niya ako at kahapon nga ay wedding anniversary namin. Pinakaimportanteng araw iyon sa amin bilang mag-asawa pero nakaligtaan niya.Nagtatampo man ako sa kanya pero hindi ko maggawang magalit kay Irven. Pilit kung inuunawa ang kanyang sitwasyon. Malawak ang aking pang-unawa dahil mahal na mahal ko siya.Hindi ko mapigilang mag- overthink at mag-isip ng masama kung kaya’t naghalungkat ako sa mga gam
“Hon, gising— what’s this?— oh, I am so sorry, I forgot about our anniversary!,” malungkot na turan ni Irven habang palinga- linga sa buong set-up ng hardin. “Hon—- I am sorry nakatulog ako—- happy 4th wedding anniversary mister ko!,” mabilis akong tumayo hindi ko na alintana ang hitsura ko basta’t maiabot ko lang sa kanya ang fuzzy wire bouquet na ginawa ko. “Thanks hon, you are so sweet! Pasensiya ka na hon, babawi ako next time— nagkaproblema lang sa site kaya inayos ko pa kaya nagabihan ako!,” hindi magkauga-ugaga na rason pa ni Irven. “Okay lang iyon, ang mahalaga ay narito ka na at nakaabot ka sa surprise dinner date ko para sa ating dalawa—- nagustuhan mo ba, hon?,” malambing kong sabi habang ipinulupot ko sa kanyang batok ang aking mga kamay. “Ahmm— of course, hon— ang ganda— thanks hon!,” ganti pa nito sa akin ngunit nasa lamesa sa likuran ko ang tingin. “Ah— eh, hon— kain na tayo, upo ka na— ipaghahain kita, marami akong niluto, — ahhmn, gusto mo initin ko muna? hala, a
“Asan ka na, hon?!,”mangiyak- ngiyak kong anas habang nakaupo sa sofa paharap sa main door. Mga isang oras na rin ako naghihintay sa mister ko. Hindi ko maggawang tumayo at pumunta sa hardin kung saan nakaset- up iyong surprisa kong dinner date para kay Irven. “Ano kaya kung tawagan ko na lang siya?!,” wika ko sa sarili habang titig na titig sa key pad phone ko. Hindi na kasi ako mapakali. Imposibleng nakalimutan ni Irven ang wedding anniversary namin ngayong araw. Kahit paggising ko kanina ugma at sa buong araw ay wala akong text na natanggap sa kanya. No greetings and no sweet words coming from him. Naninibago ako sa kanya pero baka parte lang din ito ng surpresa niya sa akin. Irven is also full of surprises kaya nga nainlove ako lalo sa kanya. “Please answer, hon—!,” hindi ko na talaga napigilan ang aking sarili at tinipa na ang numero ni Irven. Ilang ring na ng telepono ni Irven ngunit hindi pa rin nito sinasagot ang tawag ko. Hanggang nag- end na ang call. Inulit ko naman n
“Ate, ang baho muna, maligo ka na nga!,” angal sa akin ni Nica matapos kong magluto ng mga putaheng ihahain ko mamaya sa surprise anniversary dinner date namin ni Irven. “Oo mamaya na, tatapusin ko munang linisin ang mga kalat ko rito,” saad ko pa sa bunsong kapatid. “Hay, naku, ate… ako na bahala rito—- magpahinga ka na at magpaganda, sige ka mamukha kang haggard mamaya pagdating ni kuya Irven,” dagdag pa nito. “Ikaw talaga Nic— kapatid ba talaga kita? okay lang naman na eremind ako eh, may dagdag pang negatibong patutsada!!!,” balik ko sa kanya. “Haist—- ate, nagrereal- talk lang naman ako. Oo na, ang haba na ng hair mo kasi sa dami- daming babae diyan pero ikaw ang pinakasalan ni kuya Irven. Pero ate dapat magself- care ka rin kasi dagdag ganda iyon para sa mga kalalakihan!,” parang sinong may malawak na karanasan at kaalaman sa pakikipagrelasyon na pangaral pa ni Nica. “Ai—- nagsalita ang matanda!!! Sige na nga— ate— hahaah!!,” sabi ko sabay amoy sa magkabilaang kiliki- kili







