LOGIN“Ate, ang baho muna, maligo ka na nga!,” angal sa akin ni Nica matapos kong magluto ng mga putaheng ihahain ko mamaya sa surprise anniversary dinner date namin ni Irven.
“Oo mamaya na, tatapusin ko munang linisin ang mga kalat ko rito,” saad ko pa sa bunsong kapatid. “Hay, naku, ate… ako na bahala rito—- magpahinga ka na at magpaganda, sige ka mamukha kang haggard mamaya pagdating ni kuya Irven,” dagdag pa nito. “Ikaw talaga Nic— kapatid ba talaga kita? okay lang naman na eremind ako eh, may dagdag pang negatibong patutsada!!!,” balik ko sa kanya. “Haist—- ate, nagrereal- talk lang naman ako. Oo na, ang haba na ng hair mo kasi sa dami- daming babae diyan pero ikaw ang pinakasalan ni kuya Irven. Pero ate dapat magself- care ka rin kasi dagdag ganda iyon para sa mga kalalakihan!,” parang sinong may malawak na karanasan at kaalaman sa pakikipagrelasyon na pangaral pa ni Nica. “Ai—- nagsalita ang matanda!!! Sige na nga— ate— hahaah!!,” sabi ko sabay amoy sa magkabilaang kiliki- kili ko na totoo ngang nangangamoy maasim na ako. “Sige na ate ako na tatapos niyan, alis na, baka magbago pa ang isip ko at pabayaan kitang maabutan ni kuya Irven—- yakkksss kadiri ka!,” pananakot pa ni Nica kaya naman binigay ko na sa kanya ang hawak kong basahan. Malapit na ring magdapit- hapon at tiyak kong darating na si Irven. Nangako siya sa akin na uuwi siya dahil anibersaryo namin ngayon. Wala pa naman siyang ipinangako sa akin na hindi niya ginawa. Nagmadali na akong nagshower. Hindi naman ako maraming ritwal kung maligo. Shampoo sa buhok at sabon sa katawan ay sapat na sa akin. Wala pang sampung minuto ay lumabas na ako ng banyo namin ngayon nakatapis ng tuwalya. Nagpatuyo lang ako ng katawan at buhok bago nagpahid ng baby oil sa buo kong katawan. Hindi ako gumagamit ng lotion simula sa noon pa ay hindi nagbago ang gamit ko. Kahit ang rami ng lotion at pabango na nireregalo sa akin ni Irven ay hindi ko halos nagagamit at ibinibigay ko lang kay Nica at Jerry. Sadya lang talagang low maintenance na babae lang talaga ako. “Wow—- ate ang fresh muna pero parang may kulang—- wait may kukunin lang ako!,” bungad sa akin ni Nica ng makalabas ako ng silid naming mag-asawa. Ilang sandali pa ay bumalik si Nica na may bitbit ng pouch bag. Dali- dali nitong inilabas ang mga laman ng pouch at tumambad sa akin ang mga iba’t ibang klaseng kolorote sa mukha. “Oi, Nic—- huwag na huwag mo akong pagagamitan ng mga iyan, hindi iyan bagay sa akin. Ibalik mo na iyan sa loob, okay na ako sa hitsura ko!,” awat ko sa kapatid ng kumuha ito ng lipstick at inuwestra na sanang ipahid sa aking labi. “Eh— ate, konti lang naman para namang magkakulay iyang mukha mo para kasing dull at walang kabuhay- buhay, lagyan natin ng glow ate!,” mungkahi pa sa kanya ni Nica. “Tigilan muna ako Nica, hindi naman hitsura ko ang minahal ni Irven. Sanay siyang ganito na ang mukha ko, simple at walang kaarte- arte!,” sukwahi ko. “Iyon na nga ate, you’re too simple kaya’t nasanay na si kuya Irven. Lagyan naman natin ng a little bit of excitement para bang a dash of curiosity—- malay mo mas lalo pang mainlove sa iyo si Irven!,” minsan napapaisip ako kung sino ba ang mas matanda sa amin ni Nica, ako ba o siya dahil ang dami nitong alam. “Ganun? Hindi ba masisira ang mukha ko diyan sa mga make- up mo. Imbes na pagandahin mo lalo lang akong magmukhang clown niyan!,” diskumpiyado kong saad sa aking kapatid. “Trust me ate. Akong bahala sa iyo. Tonight is the night. Mas lalo pang maaakit sa iyo si kuya Irven. At isa pa ate, palitan natin iyang damit mo, napakamanang—- hmp, napakaold school ang datingan!,” komento pa nito, “O siya sige na! Matigil ka lang basta ba hindi ako pagtatawanan ni Irven mamaya— lagot ka sa akin pagnagkataon!,” babala ko kay Nica. Iginiya na ako ni Nica papasok sa silid niya at doon niya pinagbihis at inayusan. Hindi rin naman nagtagal ang pagpapaganda niya sa akin. Maaga pa ng natapos kami. “Wow— perfect!!!,” nakangiting turan ni Nica sa aking harapan na mula ulo hanggang paa paglabas ko ng silid niya. Nauna na itong lumabas matapos niyang lagyan ng make-up ang mukha ko. Nagbihis pa ako ng dress na pinasuot niya sa akin. Hindi ko alam kong saan niya ito. Off- shoulder dress na kulay pula na bodycon kaya’t hapit na hapit sa aking balingkinitan na katawan. Tenernuhan pa ng black wedge sandal. Ngayon lang talaga ako nakasuot ng ganito kaya’t nanibago ako. “Sure ka, Nic—- hindi over ang hitsura ko, dito lang naman sa bahay ang dinner baka nasobrahan na itong ayos ko!,” untag ko sa kapatid. “Hindi ate!!! Maniwala ka sa akin, luluwa ang mga mata ni Irven kapag nakita ka! Ibang- iba ang ayos mo ngayon ate, as in—- to the highest level ang transformation mo ate!,” grabeng papupuri sa akin ni Nica siyempre kapatid ko siya pero sa sarili ko hindi ako sigurado. “Talaga- talaga ha???,” hindi ko pa ring mapigilang magduda sa hitsura ko. “Haist, ang ate Bel talaga, walang bilib sa sarili. Sige na ate goodluck sa iyo, doon lang ako sa loob ng kuwarto kakain, ha? mag- enjoy kayo—- alam muna?!,” kumundat at ngumiti pa ito sa akin ng nakakaloko bago umalis sa harapan ko. Hinintay ko na lang ang pagdating ni Irven sa sala. Alas sais na ng gabi. Baka mamaya- maya ay narito na iyon. Handa na ang mga ulam at drinks namin doon sa hardin. Mamaya kapag dumilim na ang buong kapaligiran ay kusang sisindi ang mga fairy lights doon na aking senet- up. Hindi ko maintindahan ang aking nararamdaman. Excited akong makita ang reaksiyon ni Irven sa lahat ng inihanda ko para sa aming anibersaryo. At the same time para akong maiiyak na hindi ko mawari dahil parang may mangyayaring hindi maganda. Huwag naman sana!Nasa tapat na ako ng gate ng bahay namin ni Irven. Handa na akong magpakita sa kanya upang kausapin siya patungkol sa aking kaligayahan. Tama nga si Manang Weng. Walang kasalanan ang magiging anak ko upang alisan ko siya ng ama. Kahit pa niloko at pinagtaksilan ako ni Irven ay may karapatan pa rin siya sa bata. He deserves to know. Ako lang ang bumaba sa nerentahan naming multicab na pag-aari ng kapit-bahay ni Manang Weng na si Mang Kanor. Hindi ko na pinababa si Manang Weng dahil masyadong mainit ang tirik ng araw. Alas diyes na ng umaga. Madaling araw pa lang ay bumiyahe na kami. Dala ng traffic ay tinanghali na kami ng dating. Ngunit hindi na mahalaga iyon. Ang importante ay nakarating kami ng ligtas at payapa. Linggo ngayon kaya’t marahil naririto si Irven sa bahay. Conjugal property pa rin naman namin itong bahay ni Irven kaya’t may karapatan ako rito at hindi niya ako basta- basta mapapaalis. Wala kaming guwardiya sa bahay. Bagama’t isang bilyonaryo ang mister ko ay ma
“Maraming salamat!,” paalam ko sa nakatalagang doktor ng barangay health center matapos niya akong matingnan. Mapilit kasi si Manang Weng na kailangang magpatingin na ako dahil mag-aapat na buwan na ang tiyan ko at ang huli kong check- up ay noong magdadalawang buwan pa lang ang pagbubuntis ko. Dahil nga sa tuliro ang utak ko ay pati monthly check- up ay nakaligtaan ko na. Buntis nga pala ako at hindi nakakabuti sa kalusugan nating mag-ina ang magpakalugmok ako sa suliranin at kalungkutan. Mabuti na lang ay wala sa isipan kong nabanggit kay Manang Weng na buntis ako. Taimtim akong humingi ng patawad sa anak ko habang himas ko ang aking sinapupunan. Tuloy pati walang kamuwang- muwang na bata na hindi ko pa naisisilang ay nadamay sa pighating aking nararanasan dulot kataksilan ni Irven. Paglabas ko ng barangay health center ay agad na akong sinalubong ni Manang Weng na may bitbit na ring mga gamay na maintenance medicine na bigay sa kanya ng health worker. Hindi na kami nagta
“Kumain ka ng marami, Bel nang lumaki naman iyang tiyan mo!,” mungkahi ni Manang Bel sa akin isang umaga habang nag- aalmusal kami. “Wow—- oo, naman manang mukhang masasarap ho lahat ng niluto ninyo— ahhh— ang aga n’yo namang gumising!,” tinanghali kasi ako ng gising, ang sarap pa kasing matulog marahil dala ito ng aking pagbubuntis. “Hayaan mo naman akong makabawi sa iyong kalagayan ngayon! Lalo na’t buntis ka. Kailangang malusog kayo ng magiging anak mo,Bel,” tugon pa nito. “Maraming salamat po talaga, Manang!,” hindi na ako nagpatumpik- tumpik pa at nagsimula ng kumain, at hindi nga ako nagkamali ang sasarap nga inihaing ulam ni Manang Weng. “Mmmmm—- ang sarap talaga Manang, parang pang- restaurant ang lasa—- mapaparami talaga ang kain ko nito!,” palatak ko pa habang ngumunguya ng karne ng baboy na adobo. “Naawa na kasi ako sa iyo dahil palagi na lang gulay at isda ang kinakain mo. Dapat balanse din ang kinakain ng buntis—— huwag mo na akong intindihin kung iyon ang iniis
“Maraming salamat, Bel!,” sabi pa ni Manang Weng sa akin isang hapong nagkakape kami sa munting terasa ng bahay niya. “Walang anuman ho, Manang Weng!, ako nga ho ang dapat na magpasalamat sa inyo sa pagpapatuloy ninyo sa akin dito,” tapat kong turan. Dahil totoo naman talaga. Hindi niya lang ako kinupkop, tinuring niya rin akong parang tunay niyang kapamilya. Sa kanya ko natagpuan ang pagkakaroon ng panganay na kapatid. Siya ang nagmistula kong karamay sa wasak kong puso. Mabilis ang pagtakbo ng oras. Dalawang buwan na pala ang nakalipas magmula ng maospital si Manang Weng at dahil walang ibang kamag-anak na mag-aalaga sa kanya ay hindi ako natuloy sa pag-alis sa puder niya. Mataas pala ang presyon ng dugo at mataas din ang asukal sa katawan ni Manang Weng. Kinalaingan niya ng maintenance medicines at kontrolin ang kanyang pagkain. Sa tulong ko at pag-aalaga ko sa kanya sa nakalipas na mga araw ay bumuti- buti na rin ang pakiramdam niya. Salamat sa Diyos dahil naagapan kaag
“Mauuna na ho ako Manang Weng, maraming- maraming salamat ho sa pagkupkop ninyo sa akin, napakabuti n’yo ho sa akin!,” saad ko sa matandang babae na naging kaagapay ko sa nakalipas na mga araw. “Walang anuman, Bel, mag-iingat ka sana palagi kung saan ka man pupunta ngayon,” ganti nito sa akin at bigla itong yumakap sa akin. “Kayo rin ho, mag-iingat kayo rito,” ganti kong yakap sa kanya na hinimas-himas ang kanyang likod. Ako na ang nagkusang humiwalay sa kanya. Kahit papaano ay malaki ang naitulong ni Manang Weng sa akin. Hindi ko alam baka napaano na ako kung hindi ako sumama sa kanya. Bubuksan ko na sana ang pinto palabas hila-hila ang aking maleta nang biglang narinig ko si Manang Weng na tila nahihirapang huminga at humihinga ng tulong. “Bel!,” bigla akong napalingon sa kanya, kitang- kita ko ang paghawak niya sa kanyang dibdib bago tuluyang bumagsak sa dibdib. “Manang Weng!,” dali- dali ko siyang dinaluhan at inakay sa aking bisig paupo. Mabuti na lang ay may basic
“Kumusta ang tulog mo, Bel?,” kinaumagahang bati sa akin ni Manang Weng kararating lang nito mula sa palengke. “Magaan na ho ang pakiramdam ko Manang Weng, salamat ho sa inyo!,” saad ko pa sa kanya na tinulungan na siya sa pag-aayos ng mga gulay , isda, at karne na pinamili niya. “Naku, wala iyon! Kumain ka na ba? May pagkain ng nakahain sa mesa, tinakpan ko lang—- masarap pa kasi ang tulog mo kanina, hindi na kita ginising!,” bulalas pa nito. “Wala pa nga ho, kagigising ko lang ho nang dumating kayo—- ah, eh— Manang Weng, sana nagpasabi kayong mamalengke, sana man lang nag- ambag ako sa mga naggasto n’yo,” turan ko pa. “Naku, huwag mo ng intindihin iyon—- may pera pa naman ako! Itabi mo na iyang pera mo baka kasi kakailanganin mo iyan sa mga darating na mga araw—— halika na nga, sabay na tayong kumain, hindi pa ako nag- almusal—- gusto mo ng kape?,” natutuwa ako kay Manang Weng sa concern at paraan ng pag-istema niya sa akin. Para siyang ate kung umasta sa akin. Ang sarap p
“Hello, mom—-,” she cut me short immediately. “Where is Irven? Kanina pa kaming naghihintay sa kanya dito sa airport, his dad is so furious! Hindi mo siguro inaasikaso ng mabuti ang asawa mo kung kaya’t palagi na lang nahuhuli sa mga business meetings and other gatherings ng kumpanya!!,” galit at
“Oi, ate, huwag ka ng malungkot, I am sure may supresa sa iyo si kuya Irven pagbalik niya,” pukaw sa akin ni Nica dahil saglit akong napa-isip. “Haist… iyon na nga bunso, gusto kong supresahin ang kuya mo para maiba naman… buti pa kaya tulungan mo ako!,” untag ko kay Nica. “Ai bet ko iyan ate!!!
“Wow!!!— ang ganda naman ng naggawa nating set- up, ate!,” hiyaw pa ni Nica matapos namin ayusin ang mga balloons sa may parte ng hardin. Dito ko naisipang e- set ang intimate dinner date namin ni Irven bukas ng gabi. Siguro naman ay nakauwi na rin ito mula sa Cebu. Mula kasi kaninang umaga na uma
“I love u my wife, please come back to me!,” pagsumamo sa akin ni Irven na nakaluhod sa aking harapan. Hindi ko mapigilan ang pangilid ng mga luha ko pero mas pinili ko ang patibayin ang aking kalooban. “Love? Anong alam mo sa pagmamahal? Taksil ka? Pagmamahal ba iyon?,” sumbat ko sa kanya. “







