CHAPTER 4: IT’S HURT

Umalis na sina Lexus at Aryana, at kahit isang sulyap ay hindi man lang ibinigay ni Lexus kay Tamara. Naiwan sila sa venue, kasama ng ingay ng musika at halakhakan ng mga bisita, pero para kay Tamara, parang wala na siyang naririnig. Parang lahat ay biglang naglaho at siya na lang ang naiwan sa gitna ng isang masayang selebrasyon na hindi niya maramdaman.

Ang bigat ng dibdib niya. Pilit siyang ngumiti kanina para hindi mahalata ng iba, pero ramdam niya sa sarili niyang wala na siyang gana. Kaya umupo siya sa mesa, nakatitig lamang sa baso ng wine na hindi niya man lang ginagalaw.

Maya-maya, naramdaman niya ang pag-upo ni Franz sa tabi niya. Tahimik lang ito saglit, pero ang presensya nito ay sapat para kumalma kahit kaunti ang kaba sa puso niya.

“Is it hurt?” tanong ni Franz, diretso pero mababa ang tono ng boses.

Napalingon si Tamara, pilit na ikinukubli ang emosyon sa mga mata. “What do you mean?”

Mas tumindi ang titig ni Franz sa kanya, halos parang binabasa nito ang kaluluwa niya. “Masakit bang makita na ibang babae na ang inaalagaan ni Lexus?”

Parang humigop ng lahat ng hangin si Tamara sa paligid. Hindi niya alam kung sasagot ba siya o tatayo na lang at lalayo. Pero bago pa siya makapili, kusa na lang siyang napangiti—isang mapait na ngiti na pilit niyang itinago sa likod ng malalim na buntong-hininga.

“Maybe…” sagot niya sa wakas. “Or maybe mas masakit lang kasi ngayon ko lang nare-realize… na hindi na ako ang mundo niya. At kahit anong gawin ko, hindi na babalik ‘yon.”

Tumahimik si Franz. Pero halata kay Tamara kung paano lalo pang lumalim ang titig ng lalaki sa kanya. Para bang may gusto itong sabihin, may gustong iparamdam, pero pinipigilan. Sa halip, dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Tamara sa ilalim ng mesa. Walang pwersa, walang pag-angkin. Isang hawak na puno ng katahimikan at suporta—parang sinasabing, “Kahit masaktan ka, hindi ka mag-isa.”

Napakagat-labi si Tamara at muling tumingin sa mga anak niya. Naroon ang kambal, masayang naglalaro kasama sina Massie at Liven, walang kamalay-malay sa bigat ng mundo ng mga matatanda sa paligid nila.

“They deserve the truth…” mahina niyang bulong, halos siya lang ang nakarinig. “But I don’t know if I’m ready to face it.”

Mas hinigpitan ni Franz ang pagkakahawak sa kamay niya. Sa boses nitong puno ng katiyakan, sumagot ito.

“Then I’ll be here… hanggang maging handa ka.”

Samantala tahimik lang si Lexus habang naglalakad silang palabas ng venue kasama si Aryana. Ramdam niya ang higpit ng pagkakahawak nito sa braso niya, lalo na nang maramdaman nilang kumalaw si baby kanina. Dapat ay puro saya ang nararamdaman niya—magiging ama na siya, may kasal na nakatakda. Dapat, buo na ang lahat. Pero kahit anong pilit niyang ngumiti sa fiancée niya, may ibang kirot na bumabalot sa dibdib niya.

Kanina, nang makita niya si Tamara… para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Limang taon. Limang taon na hindi sila nagkita, at sa isang iglap, bumalik lahat. Ang sakit, ang alaala, ang mga salitang hindi niya nasabi.

At ngayon, naroon ito… may dalang dalawang bata. Dalawang batang may mga matang pamilyar. Mga ngiting parang kanya.

Napakagat siya ng labi at pilit na iniwas ang tingin habang naglalakad papunta sa sasakyan. Ayaw niyang mag-isip. Ayaw niyang umasa. Pero habang naririnig pa rin niya sa isip ang tawa ng kambal kanina, alam niyang hindi iyon basta pagkakahawig lang.

“Babe,” tawag ni Aryana, at marahang hinaplos ang kamay niya. “Okay ka lang ba? You’ve been too quiet since earlier.”

Huminga siya nang malalim, at pilit na tinatago ang bigat sa puso. “I’m fine. Pagod lang siguro.”

Ngumiti si Aryana nang walang halong pag-aalinlangan. “Don’t worry. Soon, kapag dumating na si baby, mas magiging buo na ang pamilya natin, at ’yung pagod mo mawawala kapag nakita mo na ang anak natin.”

Pamilya.

Parang lalo siyang nasakal sa salitang iyon. Kay Tamara siya unang nangarap nang masayang pamilya, pero ngayon... magkaiba na sila ng landas na tinatahak.

Binuksan niya ang pinto ng sasakyan para kay Aryana, pero bago ito sumakay, sandali niyang nilingon muli ang venue. Hindi niya alam kung nandoon pa rin si Tamara, pero kahit lumayo na siya, pakiramdam niya’y naiwan pa rin ang isang bahagi niya sa tabi nito.

At sa isip niya, iisa lang ang tanong na paulit-ulit na bumabalik, na hindi niya kayang sagutin kahit anong pilit—

“’Yung dalawang bata ba… ako ba ang ama nila?”

Pagkauwi nila mula sa party, agad na dumiretso si Aryana sa kwarto. Kita kay Lexus ang pagod at tila mabigat na iniisip, pero hindi na iyon napansin ng babae. Sa halip, mas pinili nitong mahiga at ipahinga ang katawan habang banayad na nakahawak sa tiyan na may dinadalang buhay. Ilang minuto lang, mahimbing na itong natulog.

Si Lexus naman ay naiwan sa terrace, hawak ang baso ng whiskey. Tahimik ang paligid, tanging malamlam na ilaw ng mga poste sa hardin at mahihinang tunog ng kuliglig ang naririnig. Pero sa loob niya, isang bagyo ang humahampas, hindi matahimik, hindi mapakali.

Muling bumalik sa isip niya ang eksena kanina. Ang mga mata ng kambal, malinaw at pamilyar. Ang paraan ng kanilang ngiti, at kung paanong sabay pa silang nag-bless kay Massie at Liven—eksaktong galaw na parang déjà vu sa kanya.

“They both look like you…” paulit-ulit na umaalingawngaw sa tenga niya ang sinabi ni Massie kay Tamara.

Napapikit siya nang mariin at halos mabasag ang basong hawak dahil sa sobrang higpit ng pagkakakuyom ng kanyang kamay. Ramdam niya ang init sa dibdib, isang uri ng pagkagulo na matagal na niyang hindi naramdaman.

“Damn it…” mahina ngunit mariing bulong niya, habang pinipigilan ang sariling sumigaw.

Pero paano nga ba niya haharapin ang lahat? Wala naman siyang malinaw na karapatan para basta na lang magtanong. Wala siyang pinanghahawakang ebidensya. At kung sakaling tama ang kutob niya… kung totoo ngang mga anak niya ang kambal… bakit hindi sinabi ni Tamara?

Bakit limang taon silang itinago sa kanya?

Napabuntong-hininga siya, mabigat, parang may nakapatong na bato sa dibdib niya. Ilang sandali pa, naglakad siya pabalik ng kwarto, dala ang pagod at mabigat na isipin.

Pagpasok niya, bumungad agad ang tanawin ng mahimbing na natutulog na si Aryana. Nakatagilid ito, banayad ang paghinga, at marahang nakahawak sa tiyan na may dinadalang anak nila.

Tumigil si Lexus sa may pintuan, matagal na tinitigan ang fiancée niya. Mahal niya si Aryana, oo. Mahal sa paraang kaya niyang ibigay. Pinili niyang mahalin ito dahil ito ang kasama niya, ito ang nagbigay ng panibagong direksyon sa buhay niya. Pero bakit, sa kabila ng lahat, pakiramdam niya’y may kulang? Bakit parang mas mabigat ngayon ang dala niya kaysa sa dati?

Lumapit siya sa kama at sandaling pinagmasdan si Aryana. Nilapat niya ang baso sa bedside table at umupo sa gilid, pero hindi na rin siya nagtagal. Tumayo siya muli at binuksan ang lampshade, bago pa tuluyang patayin ang ilaw.

Kinuha niya ang cellphone niya mula sa bulsa ng pantalon, nagbabakasakaling may mga notification lang na makaka-distract sa kanya. Ngunit isang mensahe ang agad na bumungad. Mula kay Liven.

> “We need to talk. About Tamara. And the kids.”

Nanlaki ang mga mata niya, at para siyang natuyuan ng dugo sa nabasa. Bigla niyang nabitawan ang cellphone, tumama ito sa sahig na may malutong na tunog.

Napakapit siya sa gilid ng mesa, pilit na humihinga nang malalim. Pero imbes na gumaan, parang lalo siyang nilulunod ng tanong at posibilidad.

At sa sandaling iyon, pakiramdam niya’y lalo siyang hindi makahinga.