Kabanata 3

Tahimik ang buong auditorium pagkatapos kong sabihin ang pangalan ko. Walang humihinga, walang nagbubulungan. Ang tanging naririnig ko lang ay ang patak ng tubig mula sa timba kong natumba at ang malakas na kabog ng dibdib ko.

Lahat ng camera ng media ay nakatutok sa akin — sa babaeng naka-kupas na gray na uniform ng janitress, basa ang medyas, hawak pa rin ang resibo ng R.M. Holdings na nakatago sa bulsa ko, at nanginginig ang tuhod pero nakatayo nang tuwid.

"Elle Aurelia?" bulong ni Draven, nakatayo siya isang metro lang ang layo sa akin, ang mga mata niyang kulay abo ay nanlalaki habang nakatingin sa mukha ko na parang ngayon lang niya ako tunay na nakita. Ang boses niya ay gulat na gulat at halos hindi makapaniwala. "Ikaw ang babae sa lumang picture frame sa opisina ni Lolo Aurelio? Yung batang may dalang teddy bear?"

Hindi ako nakasagot agad. Ang luha ko ay tuloy-tuloy na tumutulo, pero hindi na dahil sa takot kundi sa galit na isang taon kong kinimkim.

"Oo," sagot ko, ang boses ko ay basag pero malinaw at matapang habang nakatingin ako diretso sa kanya at pagkatapos ay kay Robert na namumutla na sa gilid. "Ako yung batang yun. At ako rin yung janitress na binuhusan mo ng kape at tinawag mong incompetent kahapon."

Napalunok si Draven, at dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin niya, parang nahihiya.

Si Robert naman ay biglang tumawa nang malakas, peke at malakas na tawa para sa camera.

"Attorney Rivas! Ano ba itong drama na ito?" sabi ni Robert, pilit na tumatawa habang lumalapit siya kay Attorney Rivas, ang pawis niya ay tumutulo na sa noo kahit malamig ang aircon. "Sino ba itong batang ito na nagkukunwaring si Elle? Patay na si Elle! Matagal nang patay!"

"Patay?" sigaw ni Attorney Rivas, at inilapag niya nang malakas ang folder sa lamesa sa stage, umalingawngaw ang tunog. "Ito ang DNA test, ito ang birth certificate, at ito ang tunay na last will na may pirma ni Don Aurelio na may thumbmark ni Elle nung 10 years old pa siya! Ikaw ang manloloko, Robert! Ikaw ang nagpeke ng deed of sale!"

Lumapit ang pulis na kasama ni Attorney Rivas kay Robert at hinawakan siya sa braso.

"Sir Robert Montenegro, kailangan niyo pong sumama sa amin para sa imbestigasyon tungkol sa nawawalang pondo ng Aurelia Foundation," sabi ng pulis, seryoso ang boses at mahigpit ang hawak.

"Anong imbestigasyon? Wala kayong karapatan!" sigaw ni Robert, nagpupumiglas siya habang hinihila siya ng pulis palabas ng auditorium, at sumisigaw pa siya kay Draven. "Draven! Anak! Sabihin mo sa kanila! Ako ang tatay mo! Tulungan mo ako!"

Tumingin si Draven sa tatay niya na kinakaladkad palabas, tapos sa akin. Ang mukha niya ay gulo-gulo, parang hindi alam kung sino ang kakampihan. Ang mga kamao niya ay nakakuyom sa bulsa ng pantalon niya hanggang sa mamuti ang ugat sa kamay niya.

Umalis ang mga media na nag-uunahan na magbalita. Naiwan kaming tatlo sa gitna ng basang sahig — ako, si Draven, at si Attorney Rivas.

"Elle, iha, ayos ka lang ba?" tanong ni Attorney Rivas, lumapit siya sa akin at hinawakan ako sa balikat nang dahan-dahan, ang mata niya ay naluluha habang inaalalayan niya ako. "Patawarin mo ako, na-late ako. Hinarang ako ng mga tao niya sa gate."

Tumango ako, pinunasan ko ang luha ko gamit ang manggas ng uniform ko.

"Ayos lang po ako, Tito," bulong ko.

Tumingin si Attorney Rivas kay Draven.

"Draven, iho, alam kong gulo ito para sa'yo," sabi ni Attorney Rivas, mahinahon ang boses niya kahit pagod. "Pero kailangan ni Elle ng proteksyon. Hindi safe na bumalik siya sa dorm ng mga janitress ngayon. Marami pang tao ang tatay mo sa labas. Sa mansion niyo muna siya titira, habang inaayos natin ang kaso. Ikaw ang magbabantay sa kanya."

Nanlaki ang mata ko. "Po? Sa mansion po nila? Hindi po pwede!"

"Elle, iha, doon ka pinaka-safe. May mga guard dun na loyal pa kay Don Aurelio," paliwanag ni Attorney Rivas.

Tumingin ako kay Draven, nag-aalangan. Nakatingin din siya sa akin, at parang nagdadalawang isip.

"Ayoko rin na may mangyaring masama sa'yo," sabi ni Draven sa wakas, mahina ang boses niya pero seryoso habang nakatingin siya sa mga mata kong namumugto. "Sa bahay, walang gagalaw sa'yo. Ako mismo ang magbabantay."

"Pero —" tangka ko pa sanang tumanggi.

"Wala ka nang pagpipilian, Elle," putol ni Attorney Rivas. "Bukas na bukas ay pupunta tayo sa board para bawiin ang posisyon mo."

Wala akong nagawa kundi tumango.

Alas otso na ng gabi nang makarating kami sa Montenegro Mansion. Malaki ito, puti, at parang palasyo sa laki, pero malamig at walang buhay ang ilaw. Walang picture sa dingding, puro itim at puti lang ang kulay ng loob.

"This way," sabi ni Draven, nauna siyang maglakad papunta sa second floor, ang boses niya ay bumalik sa pagiging malamig at walang emosyon, parang nahihiya siya sa nangyari kanina.

Sinundan ko siya, dala ko lang ang maliit na bag na may lamang isang damit at ang gintong susi ni Lolo.

Huminto siya sa harap ng isang malaking p***o na katabi ng kwarto niya.

"Dito ka," sabi niya, binuksan niya ang p***o. Malaki ang kwarto, may malaking kama, may sariling banyo, at may bintana na kita ang buong university. "Dati itong guest room. Ngayon, sa'yo na."

Pumasok ako, nilapag ko ang bag ko.

"Salamat," bulong ko.

Tatalikod na sana siya nang bigla siyang huminto at lumingon.

"Elle," tawag niya.

Lumingon ako.

"Yung sinabi mo kanina sa archive, totoo ba? Na makinis ang kamay ko?" tanong ko, naalala ko ang sinabi niya kanina.

Umiling siya, at sa unang pagkakataon ngayong gabi ay ngumiti siya nang bahagya, yung ngiting totoo na may lungkot at pagod. "Hindi. Sinabi ko na hindi yan kamay ng janitress. At tama ako. Kamay yan ng isang Aurelia."

Namula ang pisngi ko at ibinaba ko ang tingin ko.

"Matulog ka na. Mahaba ang araw bukas," sabi niya, at dahan-dahan niyang isinara ang p***o, naiwan akong mag-isa sa malaking kwarto na hindi akin.

Umupo ako sa kama, hawak pa rin ang resibo ng R.M. Holdings.

Nabawi ko na ang pangalan ko. Pero bukas, babawiin ko na ang buong imperyo. At kasama kong matutulog sa iisang bubong ang anak ng kalaban ko.

---