2. Wedding

Chapter Two

“Lauren, anak, huwag kang masyadong gumalaw. Baka pumangit ang pagkakalagay ng veil mo.”

Napangiti ako habang pinagmamasdan si Mama sa salamin. Maingat niyang inayos ang manipis na belo sa ibabaw ng buhok ko bago bahagyang umatras para tingnan ang kabuuan ng itsura ko.

“Perfect,” bulong niya. “My beautiful bride.”

“Ma naman.” Napatawa ako nang mahina. “Hindi pa nga nagsisimula ang wedding, naiiyak ka na.”

“Eh, ano naman? Anak kita.” Itinaas niya ang kamay para punasan ang sulok ng mata niya. “Hindi ba puwedeng umiyak ang isang ina kapag nakikita niyang ikakasal na ang anak niya?”

“Puwede naman. Pero kapag umiyak ka nang umiyak, baka pati ako maiyak.”

“Then cry, sweetheart. It's your wedding day.”

Napailing ako, pero hindi ko na napigilang yakapin siya.

Sa araw na ito, gusto kong maging masaya kami. Ayokong isipin ang sakit niya, ang mga gamot na kailangan niyang inumin, o ang mga gabing halos hindi ako makatulog sa pag-aalala sa kaniya. Today was supposed to be about love, promises, and the beginning of a new chapter in my life.

At higit sa lahat, gusto kong maalala ni Mama ang araw na ito bilang isa sa pinakamasayang araw ng buhay niya.

“Thank you, Ma,” bulong ko sa yakap niya.

“Para saan, anak?”

“Sa lahat.” Humiwalay ako nang bahagya para tingnan siya. “Sa pag-aalaga sa akin, sa pagsuporta sa mga desisyon ko, at sa hindi pagsuko sa akin kahit minsan ang kulit-kulit ko.”

Napatawa siya. “At least, alam mong mana ka sa akin.”

“Ma!”

Pareho kaming natawa. Ilang sandali pa kaming nag-usap tungkol sa mga simpleng bagay hanggang sa may kumatok sa p***o.

“Miss Lauren, it's time.”

Napahinto ako.

Ito na.

Ilang buwan ko ring pinangarap ang araw na ito. Ilang beses kong inisip kung ano ang mararamdaman ko kapag dumating na ang sandaling tatahakin ko ang aisle papunta sa lalaking pinili kong makasama habambuhay.

Now that it was finally happening, parang hindi sapat ang mga salitang alam ko para ilarawan ang nararamdaman ko.

Huminga ako nang malalim at muling tumingin sa salamin.

Nasa akin ang puting wedding gown na matagal kong pinangarap suotin. Simple pero eleganteng tingnan ang disenyo nito, sakto sa gusto ko. Nakalugay nang bahagya ang ilang hibla ng buhok ko sa magkabilang gilid ng mukha, habang maingat na nakaayos ang natitira. At sa bawat pagtingin ko sa sarili ko, isang pangalan lang ang pumapasok sa isip ko.

Dexter.

I wondered what his expression would be when he saw me.

“Ready ka na, anak?” tanong ni Mama.

Tumango ako, saka marahang hinawakan ang kamay niya.

“Ready na ako.”

--

Pagdating namin sa garden venue, halos mawalan ako ng hininga sa ganda ng paligid.

Pinalamutian ang lugar ng mga puting bulaklak at maliliit na ilaw na nakasabit sa mga puno. Maayos ang pagkakalatag ng mga upuan sa magkabilang gilid ng aisle, at sa unahan ay naghihintay ang altar kung saan nakatayo si Dexter.

Nang magtama ang mga mata namin, bahagya siyang napangiti.

Then he mouthed, Beautiful.

Napakagat ako sa labi ko para pigilan ang ngiting gustong kumawala sa labi ko.

God, I loved him.

“Go on, sweetheart,” bulong ni Mama nang marating namin ang simula ng aisle. “He's waiting for you.”

Bago ako tuluyang humakbang, hinarap ko siya at mahigpit na niyakap.

“Love you, Ma.”

“I love you, too. Now go and marry the man you love.”

Marahan kong pinisil ang kamay niya bago ako nagsimulang maglakad.

Bawat hakbang ay pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko. Nakikita ko ang mga bisitang nakangiti sa akin, pero halos hindi ko sila mapansin. Nakatutok lang ang mga mata ko kay Dexter, na hindi inaalis ang tingin sa akin.

Nang makalapit ako, iniabot niya ang kamay niya.

“You look breathtaking,” bulong niya.

“You look handsome, too.”

He chuckled. “Too? I was hoping you'd say I'm the most handsome man you've ever seen.”

“Don't push it, Dexter.”

Mahina siyang tumawa bago niya hinalikan ang likod ng kamay ko.

At sa simpleng kilos na iyon, lalo akong kinilig.

Nagsimula ang seremonya. Tahimik akong nakinig habang nagsasalita ang officiant tungkol sa pagmamahalan, paggalang, at pangakong mananatili sa isa't isa sa kabila ng mga pagsubok na maaaring dumating.

Paminsan-minsan, sumusulyap ako kay Dexter. Sa bawat pagkakataong nagtatama ang mga mata namin, bahagya siyang ngumingiti na para bang sinasabi niyang hindi ako dapat kabahan.

Hanggang sa dumating ang sandali para sa aming wedding vows.

Dexter held both of my hands.

“Lauren,” panimula niya, “when I first met you, I never imagined that a simple encounter would lead me here, standing in front of you, ready to spend the rest of my life with you.”

Naramdaman kong unti-unting namumuo ang luha sa mga mata ko.

“You became someone I look forward to seeing every day. Your smile became one of my favorite things in the world, and your happiness became important to me in ways I couldn't explain. I promise to love you, respect you, and stand beside you through every season of our lives. I'll do my best to give you the life you deserve, Lauren. And no matter what happens, I want you to know that choosing you will always be one of the best decisions I've ever made.”

Napakagat ako sa labi ko. Mahigpit kong hinawakan ang mga kamay niya habang pilit na pinipigilan ang pagluha.

When it was my turn, huminga muna ako nang malalim.

“Dexter, you made me believe that love doesn't have to be complicated to be real. You showed me that I could be loved without having to beg for it, and that I could be myself without being afraid of losing the person beside me.”

Nanginginig ang boses ko, pero nagpatuloy ako.

“I promise to love you, to respect you, and to support you in everything you do. I promise to be your partner, your friend, and the person you can come home to. I know we won't always have perfect days, but I'll do my best to face every challenge with you. And as long as we keep choosing each other, I'll keep choosing you, Dexter. Today, tomorrow, and for the rest of my life.”

May luhang tuluyang kumawala sa mga mata ko.

Dexter gently wiped it away with his thumb.

“Don't cry, sweetheart,” bulong niya.

“It's your fault,” pabulong kong sagot. “You made me cry on my wedding day.”

He smiled. “Then I'll spend the rest of my life making you smile.”

I wanted to believe that promise would last forever.

At that moment, wala akong ibang hiniling kung 'di ang manatili ang ganitong klaseng pagmamahalan sa pagitan namin.

Matapos ang palitan ng singsing at ang huling bahagi ng seremonya, narinig ko ang officiant na nagpahayag na mag-asawa na kami.

“You may kiss your bride.”

Hindi na ako nakapaghintay nang lumapit si Dexter. Marahan niyang hinawakan ang mukha ko bago ako hinalikan.

I closed my eyes and smiled against his lips.

Palakpakan at hiyawan ang narinig namin mula sa mga bisita nang maghiwalay kami. Pareho kaming napangiti ni Dexter at magkahawak-kamay na humaharap sa mga naging saksi sa araw na ito.

I was officially Lauren Mirabe Viejo.

His wife.

At habang nakatingin ako sa lalaking nasa tabi ko, hindi ko mapigilang isipin na ito na ang simula ng pinakamasayang bahagi ng buhay ko.

--

Pagkatapos ng seremonya, sunod-sunod ang pagbati sa amin ng mga bisita. May mga yumayakap, may mga nakikipag-selfie, at may mga paulit-ulit na nagsasabing bagay na bagay raw kami.

Pero sa dami ng taong gustong lumapit, ang unang hinanap ng mga mata ko ay si Mama.

Nakita ko siyang nakatayo sa tabi ng isang mesa, hawak ang tissue na ginagamit niya sa pagpahid ng luha. Nang magtama ang mga mata namin, ngumiti siya at itinaas ang kamay.

Agad akong lumapit sa kaniya.

“Ma!”

“Mrs. El Viejo,” nakangiting bati niya.

Napahawak ako sa dibdib ko. “Please, don't call me that. Parang ang tanda-tanda ko na.”

Tumawa siya. “Well, you're a married woman now, sweetheart.”

“Pero anak mo pa rin ako.”

“Always.”

Hinawakan niya ang mukha ko at pinagmasdan ako nang mabuti, na para bang gusto niyang isaulo ang bawat detalye ng araw na iyon.

“Masaya ako para sa iyo, Lauren. Sobrang saya.”

Niyakap ko siya nang mahigpit.

“I'm happy, too, Ma.”

At totoo iyon. Sa sandaling iyon, wala akong ibang gustong gawin kung 'di yakapin ang dalawang taong pinakamahalaga sa buhay ko: ang inang nagpalaki sa akin at ang lalaking pinili kong makasama habambuhay.

Mayamaya, lumapit si Dexter at marahang ipinatong ang kamay sa likod ko.

“Ready to celebrate, Mrs. El Viejo?”

Tumingala ako sa kaniya. “As long as you're with me.”

He smiled and kissed my forehead.

“Always, sweetheart.”

Muling sumigaw sa tuwa ang mga bisita nang akayin niya ako pabalik sa reception area.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa amin sa mga susunod na taon. Hindi ko alam kung anong mga pagsubok ang kailangan naming harapin bilang mag-asawa.

Ang alam ko lang, sa araw na iyon, buong puso akong naniwala sa mga pangakong binitiwan namin sa isa't isa.

I believed in our love.

I believed in our forever.

At wala akong ideya na balang araw, babalikan ko ang araw na ito at aalalahanin kung gaano kadali para sa akin ang maniwala.