4. Broken promise

Chapter Four

“Good morning, Mrs. El Viejo.”

Napangiti ako sa pagbati ng kasambahay na nakasalubong ko sa hallway. Kakagising ko lang at kararating sa second floor matapos mag-almusal kasama si Dexter.

“Good morning, too.”

“Would you like me to prepare anything for you, ma'am?”

“No, thank you. I'm fine.”

Yumuko siya nang bahagya bago nagpatuloy sa ginagawa niya. Ako naman ay napatingin sa kuwartong nasa dulo ng hallway.

Our room.

Hindi ko maiwasang mapangiti sa tuwing naaalala kong mag-asawa na talaga kami ni Dexter. Ilang araw pa lang ang nakalilipas mula nang ikasal kami, pero hanggang ngayon, may mga pagkakataong pakiramdam ko ay nananaginip lang ako.

At kung may isang bagay na gusto kong gawin sa mga unang araw namin bilang mag-asawa, iyon ay ang sulitin ang bawat sandali kasama siya.

Unfortunately, hindi ganoon kadali.

Mula nang makasal kami, naging abala si Dexter sa trabaho. Madalas, maaga siyang umaalis ng mansion at gabi na kung umuwi. May mga pagkakataon ding habang magkasama kaming kumakain, bigla siyang makatatanggap ng tawag at kakailanganing bumalik sa opisina.

Hindi naman ako nagrereklamo. Naiintindihan ko kung gaano kahalaga sa kaniya ang trabaho niya, lalo na't marami siyang responsibilidad sa negosyo ng pamilya nila.

Still, I missed him.

Namimiss ko ang mga araw na maaari kaming mag-date nang walang iniintinding oras. Namimiss ko ang mahahabang kuwentuhan namin at ang mga simpleng sandaling magkatabi lang kami habang nanonood ng pelikula.

Now that we were married, I thought we'd have more time together.

Pero mukhang kailangan ko munang masanay sa bagong buhay namin.

--

“Sweetheart, I'll be home late tonight.”

Napatingin ako kay Dexter habang inaayos niya ang cuffs ng long sleeves niya sa harap ng salamin.

“Again?”

Napalingon siya sa akin.

I immediately pressed my lips together.

“Sorry. I didn't mean it like that.”

Lumapit siya sa kama kung saan ako nakaupo at umupo sa tabi ko.

“Hey.” Hinawakan niya ang kamay ko. “It's okay. I know you've been wanting to spend more time with me.”

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko naman gustong magmukhang nagtatampo. Ayoko ring maramdaman niyang kailangan niyang mamili sa pagitan ko at ng trabaho niya.

“I'm not complaining, Dexter. I know you're busy.”

“I know, sweetheart.” Hinalikan niya ang noo ko. “I'll make it up to you, okay? Once I finish dealing with these things at the office, I'll take you wherever you want.”

“Promise?”

He smiled. “Promise.”

Napangiti ako at niyakap siya.

“Then I'll hold you to that.”

“You should.”

Sandali pa niya akong niyakap bago tumayo. Kinuha niya ang briefcase niya at muling lumapit sa akin para halikan ang noo ko.

“Take care of yourself, okay? Call me if you need anything.”

“I will. You, too.”

“Love you.”

“Love you, too.”

Pinanood ko siyang lumabas ng kuwarto. Ilang segundo pa akong nakatingin sa saradong p***o bago ako napahiga sa kama.

At least, kahit abala siya, hindi naman nagbabago ang paraan niya ng pakikitungo sa akin. He still checked on me, kissed me goodbye, and reminded me that he loved me.

Siguro, kailangan ko lang talagang maging mas understanding.

After all, we had the rest of our lives together.

--

Gabi na nang dumating si Dexter.

Nakahiga na ako sa kama, pero hindi pa tuluyang natutulog. Paminsan-minsan ay sumisilip ako sa cellphone ko, umaasang makatatanggap ng mensahe mula sa kaniya na pauwi na siya.

Nang marinig ko ang pagbukas ng p***o, agad akong napabangon.

“Dexter?”

He stepped inside, loosening his tie.

“Hey, sweetheart. You're still awake?”

Tumango ako.

“I was waiting for you.”

He glanced at the clock before walking toward me.

“It's already late. You should've gone to sleep.”

“I wanted to see you first.”

For a moment, he simply looked at me. Then he smiled and sat on the edge of the bed.

“Come here.”

Lumapit ako at sumandal sa kaniya. Niyakap niya ako gamit ang isang braso habang ang isa naman ay marahang humahaplos sa buhok ko.

“How was your day?” tanong niya.

“Okay lang. I spent most of the afternoon reading, then I called Mama.”

“How is she?”

“She's doing okay. She asked about you, actually.”

He smiled. “Tell her I'll visit soon.”

“I will.”

Ilang sandali kaming nagkuwentuhan tungkol sa araw namin. Ikinuwento ko sa kaniya ang ilang nakakatawang pangyayari sa mansion, habang siya naman ay nagbahagi ng kaunti tungkol sa naging meeting niya.

Pero hindi nagtagal, napansin kong paulit-ulit siyang napapahikab.

“Are you tired?” tanong ko.

“A little.”

“Then you should rest.”

He nodded before standing to change into his sleeping clothes. Pagbalik niya, humiga siya sa tabi ko at hinila ang kumot hanggang sa baywang namin.

I moved closer to him, resting my head against his shoulder.

“Dexter?”

“Hmm?”

“Can I ask you something?”

He turned toward me. “Of course.”

Nag-alinlangan ako nang ilang segundo. Hindi ko alam kung bakit biglang naging mahirap sabihin ang gusto kong itanong.

“Do you think we'll have more time for each other soon?”

Bahagya siyang umangat para makita ang mukha ko.

“Why are you asking that?”

“Nothing. I just…” Napatingin ako sa kamay niyang nakapatong sa kumot. “I miss spending time with you.”

His expression softened.

“I'm sorry, sweetheart. I didn't realize you were missing me this much.”

“It's okay. I understand.”

He brushed his fingers against my cheek.

“I'll do better. I don't want you to feel neglected.”

Napangiti ako nang marahan.

“I don't feel neglected.”

It wasn't entirely a lie. He still made me feel loved in so many little ways. I simply wanted more of him, more of the man I had married.

He kissed my forehead.

“Let's get some rest tonight. I'll try to come home earlier tomorrow.”

“Okay.”

I closed my eyes, feeling his arm settle around me.

For a while, I thought he was already asleep. Then I felt him pull the blanket higher over my shoulder and press another kiss to my forehead.

“Good night, sweetheart.”

“Good night, Dexter.”

I smiled against his shoulder.

Maybe tomorrow, we'd have more time together.

--

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Tahimik pa ang buong mansion nang dumilat ako. Bahagyang sumisilip ang sikat ng araw sa pagitan ng mga kurtina, at ang unang napansin ko ay si Dexter na mahimbing na natutulog sa tabi ko.

I turned toward him.

Sa pagtulog niya, wala ang karaniwang seryosong ekspresyon niya kapag may iniisip sa trabaho. Relaxed ang mukha niya, at bahagyang nakabuka ang mga labi. Napangiti ako habang pinagmamasdan siya.

My husband.

Marahan kong hinaplos ang kamay niya. Gusto ko sanang manatili sa kama at hintaying magising siya para sabay kaming mag-almusal, pero naalala kong may trabaho pa siyang kailangang asikasuhin.

Kaya sa halip, maingat akong bumangon at naghanda para sa umaga.

Nang bumalik ako sa kuwarto, gising na siya.

“Saan ka galing?” tanong niya habang nakasandal sa headboard.

“Downstairs. Nakahanda na ang breakfast.”

He checked the time on his phone.

“I have a little time. I'll join you.”

Napangiti ako.

“Really?”

“Really.”

Mabilis akong lumapit sa kaniya at hinalikan ang pisngi niya.

“Bilisan mo na pala para makakain ka pa ng breakfast."

Tumawa siya habang bumabangon.

“Bossy wife.”

“You love me anyway.”

He caught my hand before I could walk away and pulled me gently toward him.

“More than you know.”

Hinalikan niya ako sa noo, at sa simpleng kilos na iyon, muling bumalik ang init sa dibdib ko.

Perhaps married life would take some getting used to. We would have busy days, unexpected responsibilities, and moments when one of us would need to be patient with the other.

But that was part of being married, wasn't it?

Learning to adjust. Learning to understand. Learning to love each other through ordinary days.

Kaya sa ngayon, pinili kong huwag mag-isip nang sobra.

Hindi ko kailangang madaliin ang lahat. We had time. We had promises. And I had every reason to believe that we would figure things out together.

I reached for his hand as we left the room.

At habang magkasabay kaming bumababa sa hagdan, wala akong ibang iniisip kung 'di ang simpleng saya ng pagsisimula ng panibagong araw kasama ang asawa ko.

Maybe tomorrow would be even better.

And for now, that was enough.