CHAPTER 2: THE CHILDREN WHO LOOK LIKE HIM

Hindi maalis sa isip ni Adrian Alexander Montenegro ang natanggap niyang mensahe.

Ilang beses na niyang tiningnan ang litrato sa kanyang cellphone. Larawan iyon nila ni Isabella limang taon na ang nakalipas, noong panahong wala pa siyang ibang gustong makasama kundi ang babaeng minahal niya nang buong puso.

Ngunit hindi si Isabella ang dahilan kung bakit paulit-ulit niyang tinitingnan ang larawan.

Kundi ang taong nakatayo sa likuran nila.

Kahit malabo ang mukha nito, nakikilala ni Adrian ang suot nitong damit. Pamilyar din ang tindig at ang paraan ng pagkakahawak nito sa cellphone.

It was someone he knew.

Someone who had been close to him for years.

“Damn it!”

Ibinagsak niya ang cellphone sa mesa at napasandal sa kanyang upuan.

Hindi siya sanay na may mga bagay na hindi niya kayang kontrolin. Bilang CEO ng Montenegro International Group, isang tawag lang niya ay kayang magpabago ng desisyon ng mga taong nakikipagnegosyo sa kanya.

Pero ngayon, isang simpleng mensahe lamang ang sapat para guluhin ang isip niya.

At ang mas nakakainis, may posibilidad na ang babaeng pilit niyang kinakalimutan ay may dalang katotohanang hindi niya kailanman nalaman.

The twins.

Alexander and Alessandra.

Limang taon na ang nakalipas.

Napapikit si Adrian habang inaalala ang gabing itinaboy niya si Isabella.

Kung talagang anak niya ang kambal, ibig sabihin, may dalawang batang lumaki nang wala siya.

Dalawang batang hindi niya nasubaybayan ang paglaki.

Dalawang batang hindi niya nayakap noong una silang matutong maglakad, noong una silang pumasok sa school, o noong unang beses nilang tawagin ang isang tao na Daddy.

At ang pinakamasakit sa lahat, maaaring ang sarili niyang desisyon ang dahilan kung bakit nangyari iyon.

Pero hindi pa siya handang tanggapin ang posibilidad na iyon.

Not without the truth.

“Daniel,” tawag niya sa kanyang cellphone.

Ilang ring lamang ay sumagot na ang kaibigan niya.

“Good morning to you, too, Your Majesty,” biro ni Daniel. “Anong kailangan mo? May meeting ako in thirty minutes.”

“I need you to investigate something.”

“Business?”

“No.”

Sandaling natahimik si Daniel.

“Is this about Isabella?”

Napakunot ang noo ni Adrian.

“How did you know?”

“Because you're calling me before eight in the morning, and the last time you acted like this, you were trying to find out why she left your life.”

“I didn't ask you to analyze me.”

“Fine. Tell me what happened.”

Huminga nang malalim si Adrian.

“I found out she has twins.”

“Twins?”

“Yes. Five years old.”

Muling natahimik ang kabilang linya.

Then Daniel spoke carefully.

“Adrian, are you thinking what I think you're thinking?”

“I want you to verify their birth records. Discreetly. I don't want rumors reaching the press.”

“Do you have a reason to believe they're yours?”

Adrian looked at the photograph on his desk.

“They look like me.”

“That's not enough.”

“I know.”

“Then don't jump to conclusions. If they're your children, you need to approach this carefully. You can't just show up and demand answers.”

Napangisi si Adrian, ngunit walang saya sa kanyang mukha.

“You think I don't know how to handle a situation?”

“I think you know how to handle business. People are different.”

Hindi agad nakasagot si Adrian.

Dahil sa pagkakataong ito, alam niyang maaaring tama ang kaibigan niya.

“Just find out what you can,” utos niya bago ibinaba ang tawag.

Muli niyang tiningnan ang litrato.

At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, may isang bagay siyang gustong malaman nang higit sa lahat.

Kung anak niya nga ang kambal, paano niya haharapin ang babaeng minsan niyang sinirang pagkatao?

SA BAHAY NI ISABELLA

“Mommy, can I have another pancake?”

Napangiti si Isabella habang inilalapag ang isang basong gatas sa harap ni Alessandra.

“One more, sweetheart. But you have to finish your milk first.”

“Okay!”

Agad na kinuha ng bata ang baso.

Sa kabilang bahagi ng mesa, tahimik na kumakain si Alexander habang paminsan-minsang tumitingin sa kanyang ina.

Napansin iyon ni Isabella.

“What's wrong, Alex?”

Umiling ang bata.

“Nothing, Mommy.”

“Are you sure?”

Tumango siya, ngunit makalipas ang ilang segundo ay nagsalita rin.

“Is the man from your office going to see us again?”

Napatigil si Isabella sa pag-aayos ng mga plato.

Hindi niya kailangang itanong kung sinong lalaki ang tinutukoy nito.

Adrian.

“Why are you asking, baby?”

“Because he kept looking at us yesterday.”

Napatungo si Isabella.

Hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong ng anak niya nang hindi nagbubukas ng mga bagay na hindi pa nito kailangang malaman.

“He was someone Mommy used to know.”

“Is he a bad person?”

Napatingin siya kay Alexander.

Hindi niya kayang sabihing masamang tao si Adrian. Sa kabila ng lahat ng ginawa nito, may bahagi pa rin ng puso niyang nakaaalala sa lalaking minahal niya noon.

Pero hindi rin niya kayang sabihin sa anak niya na mabuti itong tao.

Because she knew how much damage he could cause when he chose not to trust someone.

“I don't know what kind of person he is now,” sagot niya sa wakas. “But I want you to remember something. If someone makes you feel uncomfortable, you can always tell Mommy.”

Tumango si Alexander.

“Okay, Mommy.”

Lumapit si Alessandra at hinawakan ang kamay ng kanyang kapatid.

“Don't worry, Alex. I'll protect you.”

Napatawa nang mahina si Isabella.

“You two should protect each other, not fight over who gets to be the hero.”

Nagtawanan ang kambal.

Sandaling gumaan ang pakiramdam niya.

Ngunit nang tingnan niya ang oras, naalala niya ang meeting na kailangan niyang paghandaan.

May ilang dokumento pa siyang kailangang ayusin para sa susunod na proyekto ng kanyang kumpanya.

At kahit ayaw niyang aminin, may isa pang dahilan kung bakit hindi siya mapakali.

Hindi niya alam kung gaano na karami ang nalalaman ni Adrian tungkol sa kanya.

Lalo na tungkol sa kambal.

Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang contact ni Camille.

Isabella: Can you pick up the twins from school today? I have an important meeting.

Ilang segundo lamang ay sumagot na ang kaibigan niya.

Camille: Sure. Is everything okay?

Isabella: Yes. Just a busy day.

Hindi na siya nagdagdag ng paliwanag.

Ayaw niyang mag-alala si Camille.

Pero alam niyang hindi niya kayang itago ang lahat nang matagal.

Dahil kung nagsisimula nang magtanong si Adrian, darating ang araw na kailangan niyang harapin ang nakaraan.

At hindi siya sigurado kung handa na siyang gawin iyon.

ANG BABALIK NA NAKARAAN

Bandang alas-diyes ng umaga nang dumating si Daniel sa opisina ni Adrian.

May dala siyang manipis na folder at isang laptop.

“May nakuha ka na?” tanong agad ni Adrian.

Umupo si Daniel sa tapat niya.

“Some information. Pero hindi pa sapat para makapagbigay tayo ng final conclusion.”

Binuksan niya ang folder at inilabas ang ilang dokumento.

Ayon sa mga public records, limang taon nang mag-isang inaalagaan ni Isabella ang kambal. Wala ring nakalistang pangalan ng ama sa mga dokumentong nakuha nila.

Ngunit may isang bagay na nakakuha ng pansin ni Daniel.

“The twins were born several months after you and Isabella separated.”

Hindi gumalaw si Adrian.

Ilang segundo niyang pinagmasdan ang mga dokumento bago siya nagsalita.

“So they could be mine.”

“Yes. But we can't confirm that from dates alone.”

“Did you find anything about the night I accused her?”

Tumango si Daniel.

“That's where things get complicated.”

Inikot niya ang laptop para makita ni Adrian ang ilang lumang records mula sa internal investigation ng kumpanya.

“Remember the confidential files that supposedly leaked because of Isabella?”

“Of course.”

“Some of the access logs don't match the original report.”

Napatayo si Adrian.

“What do you mean?”

“Someone edited the records before the investigation was finalized.”

Nanigas ang kanyang panga.

“Who had access?”

“Three people, aside from you and Isabella.”

Isa-isang inilagay ni Daniel ang mga pangalan sa mesa.

Ang una ay isang dating IT administrator na matagal nang umalis sa kumpanya.

Ang pangalawa ay ang dating personal assistant ni Adrian.

At ang pangatlo—

“Celeste Harrington,” pagbasa ni Adrian.

Tumango si Daniel.

“Her family had business connections with your company. She was also given temporary access to certain files during that period.”

Napailing si Adrian.

“Celeste wouldn't do that.”

“I'm not accusing her. I'm telling you what the records show.”

“She's been a friend of my family for years.”

“And Isabella was the woman you loved. Yet you believed she betrayed you without giving her a chance to explain.”

Natahimik si Adrian.

Tumama ang mga salita ni Daniel sa bahaging matagal na niyang pilit iniiwasan.

Hindi niya nagustuhan ang narinig niya, pero wala siyang maipagtanggol.

Dahil totoo iyon.

He had trusted the evidence more than the woman he loved.

And now, five years later, he was beginning to wonder if the evidence had been designed to deceive him.

“Find the former assistant,” utos niya. “I want to know where he is.”

“I'll try.”

“And Daniel?”

Huminto ang kaibigan niya sa pagtayo.

“Don't tell anyone about the twins. Not until we know the truth.”

Tumango si Daniel.

“Understood.”

Nang maiwan siyang mag-isa, naupo si Adrian at muling pinagmasdan ang mga dokumento.

Sa unang pagkakataon, hindi lamang ang posibilidad na may mga anak siya ang gumugulo sa isip niya.

Kundi ang posibilidad na ang babaeng sinisi niya sa lahat ay maaaring walang kasalanan.

At kung ganoon nga ang nangyari, may isang taong gumamit sa kanyang tiwala upang sirain ang buhay nilang dalawa.

Hindi niya alam kung sino iyon.

Pero sisiguraduhin niyang malalaman niya.

MULING PAGKIKITA

Bandang alas-tres ng hapon, palabas na si Isabella ng gusali ng kanyang kumpanya nang mapansin niya ang isang itim na sasakyang nakaparada sa tapat.

Hindi niya kailangang makita ang mukha ng driver para malaman kung kanino iyon.

Bumukas ang p***o.

At bumaba si Adrian.

Napatigil si Isabella.

“What are you doing here?”

Hindi agad sumagot si Adrian. Tiningnan muna niya ang paligid bago ibinalik ang tingin sa kanya.

“We need to talk.”

“About the contract? You can speak with my legal team.”

“It's not about business.”

Napahigpit ang hawak niya sa kanyang bag.

“Then whatever it is, I'm not interested.”

Sinubukan niyang maglakad palayo, ngunit nagsalita muli si Adrian.

“Isabella, please.”

Napahinto siya.

Isang simpleng salita lamang iyon.

Please.

Hindi niya akalaing maririnig iyon mula sa lalaking minsang nag-utos sa kanyang umalis nang walang paliwanag.

Dahan-dahan siyang humarap.

“What do you want from me, Adrian?”

Tinitigan siya nito nang matagal bago sumagot.

“I want to know the truth.”

Mapait siyang napangiti.

“Five years too late.”

“I know.”

“Do you?” tanong niya. “Because you had the chance to know the truth before. You had the chance to listen to me, but you chose not to.”

Hindi sumagot si Adrian.

“And now you suddenly want answers? You don't get to decide when I should open old wounds just because you're finally curious.”

“I have a reason to believe I made a mistake.”

Napahinto si Isabella.

For a moment, she thought he might be referring to what happened between them.

But then she saw the way he was looking at her.

He was thinking about the children.

And that frightened her more than she wanted to admit.

“Whatever you're thinking, Adrian, leave my children out of it.”

Naging seryoso ang mukha nito.

“Why? Is there something I should know?”

“Don't.”

“Isabella—”

“I said don't!”

Napatingin ang ilang taong dumaraan sa kanila.

Napahinga nang malalim si Isabella at pilit na pinakalma ang sarili.

Hindi niya gustong gumawa ng eksena sa harap ng opisina niya.

“Please leave,” mahinang sabi niya. “I have nothing more to say to you.”

Matagal siyang tinitigan ni Adrian.

Then he nodded.

“Fine. But I'm not giving up until I know the truth.”

“That's your choice,” sagot niya. “But you don't get to make choices for me anymore.”

Sumakay si Isabella sa kanyang kotse at umalis.

Hindi niya napansin ang isang babaeng nakatayo sa kabilang bahagi ng kalsada, tahimik na pinagmamasdan ang kanilang pag-uusap.

Celeste Harrington.

Nang makaalis si Isabella, inilabas ni Celeste ang cellphone niya at mabilis na nag-type ng mensahe.

Celeste: He's asking questions again. We need to talk.

Ilang segundo lamang ay may dumating na sagot.

Unknown Number: Then make sure he never discovers what really happened five years ago.

Napatingin si Celeste sa sasakyang papalayo.

Bahagya siyang ngumiti.

“I'm not going to lose everything because of one woman,” bulong niya.

Ngunit hindi niya alam na sa loob ng kotse ni Adrian, may isang bagay na nagsisimula nang magbago.

Dahil habang nagmamaneho pauwi, nakatanggap si Adrian ng tawag mula sa isang pribadong laboratoryo.

“Mr. Montenegro?” sabi ng lalaking nasa kabilang linya. “We received your inquiry regarding a possible paternity test.”

Napahigpit ang hawak ni Adrian sa manibela.

“Yes?”

“We need to inform you that a proper test would require appropriate samples and consent from the individuals involved. However, there's another matter you may want to look into.”

“What matter?”

May ilang segundong katahimikan sa kabilang linya.

“Someone contacted our office earlier today asking about the same children.”

Nanlamig ang kanyang pakiramdam.

“Who?”

“I'm afraid we can't disclose another person's private information without authorization.”

“Did they leave a name?”

“Yes.”

Napahinto si Adrian sa gilid ng kalsada.

“What name?”

Huminga nang malalim ang lalaki sa kabilang linya bago sumagot.

“The inquiry was made under the name Victoria Montenegro.”

Nanlaki ang mga mata ni Adrian.

His mother.

Ang babaeng buong buhay niyang pinagkatiwalaan.

Ang babaeng palaging nagsasabing ang pamilya ang pinakamahalagang bagay sa mundo.

Bakit ito nagtatanong tungkol sa mga anak ni Isabella?

At ang mas nakakatakot na tanong—

Kung alam na ng kanyang ina ang tungkol sa kambal, gaano katagal na nitong itinatago ang katotohanan sa kanya?