Mag-log inThe violin played automatically as she walked down the aisle. Nakatutok lamang ang kanyang tingin sa harapan. Her expression stiff yet beautiful. Hindi siya maituturing na isang tradisyonal na bride, but she possessed a quiet beauty of her own.
Napakalaki ng hall, ngunit wala itong anumang palamuti o bahid ng init at kasiyahan sa kabila ng malambing na musikang maririnig sa paligid. Dalawang matatanda lamang ang nakaupo sa hanay ng mga upuan sa likuran habang naghihintay naman ang lalaking mapapangasawa niya sa may altar. Ang tanging palatandaan na may nagaganap na kasal ay ang magkatugmang itim at puting kasuotan ng dalawa. Nang tuluyan siyang makalapit, inabot ni Ezekiel ang kamay nito at hinawakan ang kanyang palad. Hinarap nila ang isa't-isa para bigkasin ang kanilang mga vows. Pareho silang walang emosyon sa mukha na para bang wala silang nararamdamang kahit ano sa sandaling ‘yon. "I, Ezekiel Fortalejo, take you, Solana Villareal, to be my lawfully wedded wife, in sickness and in health, for richer or poorer, till death do us part," he said solemnly. Malalim na nakatitig sa mga mata niya si Ezekiel na para bang may hinahanap itong isang bagay na nakatago sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa. "I, Solana Villareal, take you, Ezekiel Fortalejo, to be my lawfully wedded husband, in sickness and in health, for richer or poorer, till death do us part," mahina niyang tugon. Walang anumang emosyon ang kanyang tinig habang nakatitig din siya sa lalaki. Matapos nilang isuot ang mga singsing sa isa't isa, bahagyang yumuko si Ezekiel patungo sa kanya. Malaki ang agwat ng kanilang taas kaya kinailangan nitong yumuko para mapalapit sa kanyang mukha. Naghalo ang kanilang mga hininga sa makitid na espasyong namamagitan sa kanila. Unti-unting inilapit ng lalaki ang mga labi nito sa kanya para sa nakagawiang halik ng bagong kasal. Nag-aapoy sa tagumpay ang mga mata nitong nakatitig sa kanya. Ngunit sa mismong sandaling dumampi ang mga labi ni Ezekiel sa kanya, biglang nanlaki ang mga mata ni Solana. Isang matinding takot ang biglang bumalot sa kanyang buong katawan. Napasinghap siya nang malakas, mabilis niyang itinaas ang dalawang kamay at buong lakas na itinulak ang dibdib ng lalaki, gamit ang lahat ng lakas na natitira sa kanya. Tuluyang nabigla si Ezekiel sa hindi inaasahang pagtulak. His footing slipped on the slick marble edge of the altar platform, causing him to stumble backward. He instinctively reached out to steady himself, but it was too late. Ngunit huli na ang lahat. Pareho silang nawalan ng balanse at tuluyang bumagsak sa matigas na sahig. ************ ************ The sudden, loud crack of wood and marble echoed through the empty chapel, bringing the wedding to an abrupt halt. Nagulat si Ezekiel nang masulyapan ang maputlang mukha ni Solana at ang pag-ikot ng mga mata nito bago tuluyang mawalan ng malay. Sa kabila ng matinding galit at pagkamuhi na nag-aalab sa kanyang dibdib. His long arms reached out and caught her by the waist. He twisted his body midair, taking the brunt of the impact himself. Kapwa silang bumagsak sa matigas na sahig kasabay ng isang malakas na dagundong. Napadaing si Ezekiel nang tumama ang kanyang balikat sa mga baitang na marmol, dahilan para kumalat ang matinding kirot hanggang sa leeg niya. Nakahandusay naman si Solana sa ibabaw ng kanyang dibdib, nakalatag ang mahaba nitong buhok sa ibabaw ng itim niyang suit. Wala na itong malay. "Ezekiel! Solana!" Senyora’s panicked voice shattered the silence as she hurried forward. Mabilis na tumatama sa sahig ang dulo ng tungkod nito sa bawat paghakbang. Sumunod naman dito si Don Emilio, bakas sa mukha nito ang matinding pag-aalala habang mahigpit na hawak ang wooden pipe. "Alisin n’yo siya sa ibabaw ko," Ezekiel growled. Punong-puno ng pagkamuhi ang kanyang tinig habang pilit niyang iniangat ang sarili gamit ang isang siko. Kumakabog sa sakit ang kanyang balikat, ngunit higit na mas matindi ang hapdi ng kanyang nasaktang pride. Sa mismong araw ng kanilang kasal, sa harap ng dalawang taong pinakamahalaga bilang saksi, tinignan siya ng bago niyang asawa nang may matinding pagkasuklam at takot. Mas pinili pa nitong mawalan ng malay kaysa hayaang dumampi ang kanyang mga labi sa mga labi nito. Maingat siyang kumawala mula sa pagkakahiga sa ilalim ni Solana, iniwan ang walang-malay na babae sa malamig na aisle. He rose to his feet, adjusting his dark jacket with sharp, furious movements. "Pagod lamang siya, Ezekiel," pakiusap ni Senyora. Nahihirapan man sa pagyuko, lumuhod pa rin ito sa tabi ni Solana at marahang inayos ang mga hibla ng buhok na nakadikit sa maputlang noo nito. "Hindi siya nakatulog nang maayos simula nang bumalik siya mula sa California. Please, be gentle with her." "Gentle?" Ezekiel let out a short, humorless laugh as he stared down at his unconscious wife. "She made her choice the moment she agreed to step into this hall, Senyora. Naghihintay na sa labas ang driver. Gisingin n’yo siya at isakay sa likurang bahagi ng sasakyan ko." Hindi na naghintay ng sagot si Ezekiel. Tinalikuran niya ang mga ito at tuluyang lumabas ng kapilya. His heavy footsteps echoing against the high stone walls.The violin played automatically as she walked down the aisle. Nakatutok lamang ang kanyang tingin sa harapan. Her expression stiff yet beautiful. Hindi siya maituturing na isang tradisyonal na bride, but she possessed a quiet beauty of her own.Napakalaki ng hall, ngunit wala itong anumang palamuti o bahid ng init at kasiyahan sa kabila ng malambing na musikang maririnig sa paligid. Dalawang matatanda lamang ang nakaupo sa hanay ng mga upuan sa likuran habang naghihintay naman ang lalaking mapapangasawa niya sa may altar. Ang tanging palatandaan na may nagaganap na kasal ay ang magkatugmang itim at puting kasuotan ng dalawa.Nang tuluyan siyang makalapit, inabot ni Ezekiel ang kamay nito at hinawakan ang kanyang palad. Hinarap nila ang isa't-isa para bigkasin ang kanilang mga vows. Pareho silang walang emosyon sa mukha na para bang wala silang nararamdamang kahit ano sa sandaling ‘yon."I, Ezekiel Fortalejo, take you, Solana Villareal, to be my lawfully wedded wife, in sickness and in
Hindi alam ni Solana kung paano siya nakarating sa sasakyan nang hindi tuluyang bumabagsak ang mga tuhod. Hanggang ngayon ay ramdam pa rin niya ang lamig ng mga daliri ni Ezekiel sa kanyang kamay. "Welcome to hell, my sweet bride." Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ni Solana ang mga salitang 'yon.Hindi niya alam kung alin ang mas masakit, ang muling makita ito matapos ang napakaraming taon o ang malaman na ang lalaking minsan niyang minahal ay siya ring taong handang gawing impyerno ulit ang buhay niya.Napatingin siya sa singsing na suot. Marahil ay katumbas nito ang ilang taong sahod ng isang ordinaryong manggagawa. But no matter how expensive it was, to her, it was nothing more than a heavy shackle. Agad niya 'yong hinubad."Solana?"She turned toward her grandmother at the sound of her soft call. Nasa kabilang bahagi ito ng sasakyan at nakatingin sa kanya na may malawak na ngiti sa labi. Tila hindi pa rin nawawala ang pananabik nito sa nangyaring engagement party."Why did y
Senyora knocked lightly on Solana's bedroom door before pushing it open. Nakaupo siya sa tabi ng bintana, nakayakap nang mahigpit ang magkabilang tuhod sa dibdib habang walang buhay na nakatitig sa kulay-abong kalangitan. Maputla ang kanyang mukha, magulo ang isip at tila wala nang natitirang sigla sa katawan. "Solana, hija," malumanay na tawag ng kanyang lola habang hawak ang isang eleganteng garment bag. "Magbihis ka na. May mahalaga tayong pupuntahan ngayon."Solana didn't turn her head. "Pagod ako, Lola. Ayokong lumabas.""It's just a quiet dinner, hija," Senyora insisted, walking over and placing a soft, cream-colored evening dress on the edge of the bed. "A small gathering with an old friend of mine. Napakalaking bagay sa akin kung sasama ka."Solana remained silent for a long moment. Ayaw niya sa mga matataong lugar. Ayaw niyang lumabas ng mansyon, at higit sa lahat, ayaw niyang makihalubilo sa mga taong hindi niya kilala.Matagal nang kinasusuklaman ni Solana ang ideya ng pak
Her emerald eyes swept across the crowded airport terminal. Hinahanap niya ang isang pamilyar na mukha. Until she finally spotted an older woman in her late sixties standing near the arrival gate, talking on her phone. Nang makita siya nito, agad itong kumaway."Nandito na siya, Emilio. Tatawagan na lang kita mamaya," sabi ni Senyora Esmeralda sa kausap bago ibinaba ang cellphone at mabilis na lumapit sa dalaga. "Solana, apo."Senyora Esmeralda opened her arms, pulling her into a tight hug. Ngunit nanatiling nakatayo lamang si Solana. Hindi man lang niya ginalaw ang mga braso para suklian ang yakap ng matanda."Napakasaya kong makita kang muli matapos ang napakaraming taon," masayang sambit ni Senyora. "Kaya naman…""Tara na po, Lola," mahinang putol ni Solana sa sasabihin ng matanda. Walang anumang emosyon ang kanyang tinig. She picked up her bags and headed toward the exit before the older woman could finish speaking. Bahagyang ngumiti si Senyora at napailing habang nagmamadaling s
Nakatayo si Ezekiel sa tabi ng glass window sa kanyang master bedroom. Humithit siya nang malalim mula sa hawak na sigarilyo habang nakatanaw sa malawak na bakuran ng mansyon. Pajama pants lamang ang suot niya habang lantad ang matipunong dibdib na tinatamaan ng sinag ng araw na tumatagos sa salamin. A soft knock sounded at his door."Come in," he called out hoarsely.Pumasok ang isang batang katulong na may dalang basket ng mga labahin. Agad itong napahinto nang makita siya. Hindi naman 'yon ang unang pagkakataong nakita nito ang amo sa gano'ng ayos, ngunit hindi pa rin nito napigilang mapahinga nang malalim."Get me a glass of fresh juice," malamig na utos ni Ezekiel. Malalim ang kanyang boses na umalingawngaw sa tahimik na silid dahilan para magising ang dalaga mula sa pagkakatulala."Si... Sir..." Napalunok ito nang masalubong ang malamig na tingin ni Ezekiel. "O-opo. Kukuha po ako."Mabilis itong tumalikod at lumabas ng silid."Brainless," bulong ni Ezekiel sa sarili bago muling
“Bring Solana out!” Umalingawngaw ang galit na sigaw ni Elisse sa buong mansyon ng mga Villareal.Halos mawalan ng kulay ang mukha ng mga katulong nang makita ang babaeng walang pakundangang pumasok sa loob. Magulo ang buhok nito, namumugto ang mga mata at halatang ilang araw nang hindi maayos ang tulog. Ngunit higit sa lahat, may matinding galit na nag-aalab sa mga mata ng babae.This was not the Elisse they had known before. Ang dating mahinahon at elegante na babae ay tila tuluyan nang nawalan ng katinuan.“Ma'am Elisse, ano po ang kailangan ninyo?” maingat na tanong ng isang katulong.“Nasaan si Solana?!”“Wala po siya rito—”“Huwag kang magsinungaling sa akin!” Napatras ang katulong nang biglang sumigaw si Elisse. “Alam kong nandito ang babaeng 'yon! Huwag ninyo akong subukang lokohin dahil wala akong pakialam kung sino pa ang masaktan sa inyo!”Napatingin ang iba pang katulong sa isa't isa. Wala ni isa sa kanila ang nagkaroon ng lakas ng loob na pigilan ito. Mabilis na umakyat s







