Share

THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS
THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS
Author: The Silent Pen

BUHAY NA HINDI SA AKIN

last update publish date: 2026-11-16 21:41:52

Ang unang bagay na naramdaman ko ay ang lamig.

Hindi iyon ang karaniwang lamig na nararamdaman kapag nakabukas ang air conditioner. Para itong malamig na tubig na unti-unting gumagapang sa aking balat, dahilan upang manginig ang buong katawan ko.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Puting kisame. Malalaking kurtinang kulay ginto. Isang chandelier na tila mas mahal pa sa lahat ng kinita ko sa pagsusulat.

Hindi ito ang kuwarto ko.

Mabilis akong bumangon, ngunit agad akong napahawak sa sentido. Mabigat ang ulo ko. May kirot sa likod nito, na para bang may humampas sa akin gamit ang isang matigas na bagay.

Biglang bumalik sa isip ko ang mga huling sandali bago ako mawalan ng malay.

Alas-tres ng madaling-araw. Ang laptop ko. Ang halos malamig nang kape sa tabi nito. At ang boses ni Damon Hayes na pilit akong pinapapirma sa isang dokumentong magbibigay sa kaniya ng karapatang ipagpatuloy ang nobelang hindi ko pa natatapos.

Pagkatapos noon, may narinig akong kaluskos sa labas ng opisina.

May aninong gumalaw.

At may malakas na pagtama sa likod ng ulo ko.

Napahawak ako sa dibdib.

Patay na ba ako?

Kung patay na ako, bakit nararamdaman ko ang bigat ng katawan ko? Bakit masakit ang ulo ko? At bakit napakalinaw ng lahat ng nasa paligid ko?

Bumaba ako sa kama at napatingin sa malaking salamin sa kabilang bahagi ng silid.

Nang makita ko ang repleksiyon ko, tuluyan akong natigilan.

Isang babaeng hindi ko kilala ang nakatingin sa akin.

Mahaba ang buhok nito, maputi ang balat, at may mga matang tila matagal nang hindi nakakatulog nang maayos. Maganda siya, ngunit may lungkot sa mukha niyang hindi kayang itago ng mamahaling damit at alahas.

Dahan-dahan kong itinaas ang kanang kamay.

Ginaya niya ako.

Hinawakan ko ang pisngi ko.

Ganoon din ang ginawa niya.

"Hindi..."

Lumapit ako sa salamin at sinuri ang bawat detalye ng mukha niya.

Kilala ko ang babaeng ito.

Natalia Ashbourne.

Ang karakter na ako mismo ang lumikha.

Sa nobelang sinusulat ko, si Natalia ang nag-iisang tagapagmana ng isang makapangyarihang pamilya. Dapat sana ay nasa kaniya ang kontrol sa kanilang negosyo, ari-arian, at napakalaking kayamanan. Ngunit dahil sa kaniyang pagiging mahina at labis na pagtitiwala sa mga taong nakapaligid sa kaniya, unti-unting naagaw sa kaniya ang lahat.

Hindi ko pa nga natatapos ang kuwento niya.

At ngayon, ako ang nasa katawan niya.

"Imposible."

Napaatras ako hanggang sa maramdaman kong sumayad ang likod ko sa gilid ng kama.

Hindi ko alam kung paano nangyari ito. Hindi ko alam kung bakit ako narito. Ang alam ko lamang, ang buhay na ito ay hindi akin.

Biglang bumukas ang p***o.

"Sa wakas, gising ka na rin."

Isang babaeng nakasuot ng mamahaling bestida ang pumasok. May mga alahas sa leeg at mga daliri niya. Maayos ang kaniyang buhok at tila wala siyang anumang alalahanin sa mundo.

Barbara Romano.

Agad ko siyang nakilala.

Isa siya sa mga taong nagpahirap kay Natalia. Anak siya ng pamilyang unti-unting kumukuha sa lahat ng dapat sana ay pag-aari ng mga Ashbourne.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago napailing.

"Akala ko kung kailan ka pa gigising. May mga bagay na kailangang asikasuhin dito, at hindi naman kami puwedeng maghintay sa iyo buong araw."

Hindi ako sumagot.

Lumapit siya sa mesa at dinampot ang isang pares ng sapatos.

"Nasaan na ang sapatos ko? Iniutos kong linisin mo iyon kahapon."

Napakunot ang noo ko.

"Ano?"

Tumaas ang kilay niya.

"Anong ano? Hindi mo ba ako narinig?"

Ipinakita niya sa akin ang sapatos na hawak niya.

"Iniutos kong linisin mo ito. Hindi mo ba kayang gawin kahit ang simpleng bagay na iyan?"

Tumingin ako sa paligid. Malawak ang silid. May sariling banyo, malaking aparador, at mga muwebles na halatang hindi basta-basta nabibili.

Ito ang silid ng isang tagapagmana, hindi ng isang katulong.

"May mga katulong dito," mahinahon kong sagot. "Bakit hindi mo sila utusan?"

Nawala ang ngiti sa mukha niya.

"Anong sinabi mo?"

"Narinig mo ako."

Ilang segundo siyang nakatitig sa akin na para bang hindi niya matanggap na sumagot ako.

Pagkatapos ay dinampot niya ang pitsel sa mesa at walang pag-aalinlangang ibinuhos sa akin ang laman nito.

Napasinghap ako nang tumama sa mukha at katawan ko ang malamig na tubig.

"Napakalaki na ba ng tingin mo sa sarili mo?" malamig niyang tanong. "Dahil lang sa apelyidong Ashbourne, nakakalimutan mo na kung sino ka?"

Pinisil ko ang basang damit ko.

Gusto kong gumanti. Gusto kong sampalin siya at iparamdam sa kaniya ang kahihiyang ipinaparanas niya sa babaeng ito. Ngunit pinigilan ko ang sarili ko.

Hindi ko pa alam ang lahat ng nangyayari sa bahay na ito. Hindi ko alam kung sino ang kakampi at kung sino ang kalaban. Ang isang maling hakbang ay maaaring maglagay sa akin sa mas malaking panganib.

"Maglinis ka ng sarili mo," dagdag niya. "At kapag tinawag ka ni Don Gregorio, bumaba ka agad. Huwag mo siyang paghintayin."

Inilapag niya ang pitsel at lumabas ng silid na para bang wala siyang ginawang masama.

Naiwan akong nakatayo roon, basang-basa at nanginginig.

Ilang sandali akong nakatitig sa saradong p***o. Pagkatapos ay muling humarap sa salamin.

Hindi na lang si Laura ang nakikita ko.

Si Natalia na ang nasa harap ko.

At kung tama ang pagkakaalala ko sa sarili kong nobela, hindi pa niya alam kung gaano kalaki ang mawawala sa kaniya.

Hindi niya alam na ang mga taong tinatawag niyang pamilya ang unti-unting kumukuha ng lahat ng dapat sana'y sa kaniya.

Hindi niya alam na may mga dokumentong naghihintay lamang ng pirma niya upang tuluyan nang mawala ang karapatan niya sa sariling pamilya.

At higit sa lahat, hindi niya alam kung sino ang dapat pagkatiwalaan.

Nagpalit ako ng damit at inayos ang sarili. Pagkatapos ay lumabas ako ng silid.

Tahimik ang pasilyo. Sa malayo ay may naririnig akong mga yabag at mahihinang usapan ng mga katulong. Nang mapadaan ako sa isang bahagyang nakabukas na p***o, narinig ko ang boses ni Don Gregorio.

"Siguraduhin mong handa na ang mga dokumento. Kailangan ko ang lagda ni Natalia."

"At kung tumanggi siya?" tanong ng isang lalaki.

"Kung gayon, kailangan nating ipaalala sa kaniya kung sino ang tunay na nagpapatakbo sa bahay na ito."

Napahinto ako.

Hindi ko nakita ang mukha ng kausap niya. Ngunit sapat na ang narinig ko upang malaman kung anong klaseng panganib ang naghihintay sa akin.

Dahan-dahan akong umatras bago pa nila mapansin ang presensya ko.

Pagbalik ko sa silid, kumuha ako ng kuwaderno at panulat.

Isinulat ko ang unang pangalan.

Don Gregorio Romano.

Kasunod nito ay ang pangalan ng kaniyang asawa.

Lucinda Romano.

At pagkatapos ay ang dalawang anak nila.

Nathaniel. Barbara.

Tinitigan ko ang listahan.

Hindi ko maaaring basta harapin silang lahat. Kailangan kong malaman kung ano ang nangyari sa mga magulang ni Natalia, kung bakit napunta sa mga Romano ang kontrol sa kanilang mga ari-arian, at kung sino ang may hawak ng mga dokumentong maaaring magpatunay sa tunay na karapatan niya.

Kailangan kong obserbahan ang bawat kilos nila.

Kailangan kong malaman kung sino ang nagsisinungaling.

At higit sa lahat, hindi ko dapat ipakita na may nagbago na sa babaeng kilala nila bilang Natalia.

Isinara ko ang kuwaderno.

Maya-maya, may kumatok sa p***o.

"Señorita Natalia," tawag ng isang katulong. "Ipinapatawag po kayo ni Donya Lucinda sa silid-kainan."

Napatingin ako sa orasan.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa ibaba, pero alam kong hindi ako maaaring magtago habambuhay.

Tumayo ako at inayos ang manggas ng damit ko.

Kung gusto nilang makita ang dating Natalia, kailangan kong biguin sila.

Dahil ang babaeng nakatira sa katawang ito ay maaaring matagal nilang napaglaruan.

Pero hindi na ako papayag na ganoon din ang mangyari sa akin.

Hindi ko alam kung paano ako napunta sa buhay na ito.

Pero sisiguraduhin kong hindi ko hahayaang nakawin nila ang buhay na ito sa pangalawang pagkakataon.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS    ANG NAKAKAALAM NG SIKRETO

    Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang sulat na nakita ko sa kahong kahoy. Hindi ko alam kung sino ang naglagay nito roon, pero iisa ang malinaw sa akin: buhay ang aking ina, at ayaw niyang malaman ni Cassian ang tungkol sa susi.Itinago ko ang sulat at ang maliit na susi sa loob ng aking damit.Kinabukasan, maaga akong bumaba upang hanapin si Maria sa mga tauhan ng mansiyon. Ngunit bago pa ako makarating sa kusina, sinalubong ako ni Donya Lucinda."Saan ka pupunta, Natalia?""May kailangan akong asikasuhin.""Napapansin kong marami kang lakad nitong mga nakaraang araw. Hindi mo ba naisip na mas mabuting magpahinga ka muna?""Mas kailangan kong kumilos kaysa magpahinga."Bahagya siyang ngumiti."Parang hindi na kita kilala.""Marami pa kayong hindi alam tungkol sa akin."Hindi niya nagustuhan ang sagot ko. Ngunit bago siya makapagsalita, dumating si Barbara."Tiya, hinahanap ka ni Papa.""Sabihin mong susunod ako."Umalis si Barbara, ngunit bago tuluyang maw

  • THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS     LIHIM SA LIKOD NG PANGALAN MO

    Hindi ko maalis ang tingin ko sa sulat na hawak ko."Kung may mangyari sa anak ko, huwag ninyong hayaang mapunta siya sa kamay ng taong pinagkatiwalaan ko."Sa ilalim nito ay ang pangalan ni Cassian Valtherion."May paliwanag ka ba?" tanong ko.Hindi siya agad sumagot."May mga bagay tungkol sa iyong ama na hindi mo pa alam.""Kung gayon, sabihin mo.""Hindi ako ang pumatay sa kanya, Natalia."Napatingin ako sa kanya. Hindi ko namalayang iyon pala ang tanong na matagal ko nang gustong itanong."Kung hindi ikaw, sino?""Ang taong may pinakamalaking mawawala kapag nabunyag ang katotohanan."Hindi na kailangang banggitin ang pangalan ng mga Romano."At bakit hindi mo sila inilantad?""Wala akong sapat na ebidensiya noon. Hanggang ngayon, kulang pa rin.""Kung gayon, tulungan mo akong hanapin ang nawawala.""Si Maria?"Tumango ako."May alam siya tungkol sa lumang rekord na hinahanap ng mga taong sangkot sa paglipat ng mga ari-arian ng Ashbourne."Naalala ko ang piraso ng dokumentong ipin

  • THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS    ANG TAONG GUSTONG MAWALA SI MARIA

    Ilang beses kong binasa ang dalawang pangungusap sa papel."Huwag mong hanapin si Rodrigo kung ayaw mong malaman kung paano siya nawala.""Ang susunod na mawawala ay si Maria."Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito. Hindi ko rin alam kung paano niya nalaman ang tungkol sa pag-uusap namin ni Maria. Pero malinaw ang isang bagay: may taong nakamasid sa bawat kilos ko.At hindi na siya kuntento sa pagbabanta."Señorita Natalia?"Napalingon ako sa babaeng katulong na nakatayo sa may pintuan."Ano iyon?""May naghahanap po sa inyo sa telepono.""Sino?""Hindi po nagpakilala. Pero sinabi niyang mahalaga raw."Tiningnan ko ulit ang papel bago ito maingat na itinago sa loob ng kuwaderno ko."Sige. Sasagutin ko."Pagdating ko sa telepono sa maliit na sala, agad kong itinaas ang handset."Hello?""Natalia."Nanigas ang mga daliri ko.Kilala ko ang boses na iyon."Cassian?""May kailangan akong sabihin sa iyo.""Kung tungkol ito sa mga dokumento, maaari nating pag-usapan sa ibang pagkakataon

  • THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS     ANG LALAKI SA LARAWAN

    Hindi ko maalis sa isip ko ang larawang ipinakita ni Cassian.Dalawang lalaki.Isang gusaling hindi ko kilala.At ang ama ni Natalia, na tila walang kamalay-malay na ang mga taong nakapaligid sa kaniya ay maaaring maging dahilan ng pagbagsak ng buong pamilya.Mas nakakabahala ang lalaking kasama niya.Hindi ko alam ang pangalan nito. Hindi ko rin alam kung bakit itinago ni Cassian ang litrato sa halip na ibigay iyon sa akin. Ngunit malinaw ang babala niya: huwag kong hahayaang malaman ng mga Romano na nakita ko iyon.Ibig sabihin, may halaga ang litrato.At kung may halaga iyon, malamang na may taong handang gumawa ng masama para mabawi ito.Pagdating ko sa mansiyon, agad kong napansin ang katahimikan sa loob. Walang katulong na nag-uusap sa pasilyo. Wala ring nakikitang tauhang nag-aasikaso sa mga bisita.Para bang may naghihintay sa aking pagdating."Señorita Natalia."Napalingon ako.Isang matandang katulong ang nakatayo malapit sa hagdan. Hindi ko siya gaanong nakilala noong una a

  • THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS     ANG ALOK NG VALTHERION

    Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang kard na iniwan ni Cassian Valtherion. Simple lamang ang pagkakagawa nito. Walang palamuti, walang mahabang pagpapakilala. Tanging pangalan ng kaniyang kumpanya, address ng opisina, at isang numero ng telepono.Sa likod nito ay naroon pa rin ang pangungusap na iniwan niya."Ang taong pinagkakatiwalaan mo ang unang dapat mong pagdudahan."Hindi ko alam kung babala iyon o panibagong paraan para guluhin ang isip ko.Alam kong mapanganib ang pagpunta sa opisina niya. Isa siya sa mga pangalang lumitaw sa mga dokumentong may kaugnayan sa pagkawala ng mga ari-arian ng Ashbourne. Ngunit kung may hawak siyang impormasyon, hindi ko maaaring palampasin ang pagkakataong iyon.May isang bagay lang akong hindi gagawin.Hindi ako pupunta roon nang bulag.Bago mag-almusal, kumuha ako ng maliit na kuwaderno at isinulat ang address ng Valtherion Holdings. Itinago ko iyon sa loob ng aking bag kasama ang kopya ng dokumentong nak

  • THEY TOOK MY LIFE BUT I RETURNED AS THE BRUTAL HEIRESS    ANG HINDI DAPAT PAGKATIWALAAN

    Hindi ko inaasahang ang unang pagsubok ko sa hapag-kainan ay hindi tungkol sa pagkain, kundi tungkol sa kung gaano katagal ko kayang pigilan ang sarili kong sumabog.Nasa magkabilaing panig ng mahabang mesa ang pamilyang Romano. Si Don Gregorio ay nakaupo sa pinakadulong bahagi, samantalang si Donya Lucinda ay nasa kanan niya. Si Nathaniel ay tahimik na nagbabasa ng isang dokumento. Si Barbara naman ay abala sa pagtingin sa kaniyang mga kuko, na para bang walang halaga ang presensya ko."Umupo ka, Natalia," malamig na utos ni Donya Lucinda.Umupo ako sa bakanteng silya sa kabilang dulo."Matagal ka naming hinintay," sabi ni Don Gregorio habang inilalapag ang kubyertos. "May mahalagang bagay tayong kailangang pag-usapan."Hindi ako sumagot. Hinayaan ko siyang magsalita.May inilapit na makapal na folder ang isang lalaking nakatayo sa likod niya. Hindi ko siya kilala, ngunit halatang sanay siyang sumunod sa mga utos ni Don Gregorio."Ito ang mga dokumentong kailangan mong pirmahan," sab

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status