THE ONLY ONE THAT I HAVE

CHAPTER TWO

_

Gumising ka na, Aleyhandra Soriano malapit na kayo sa Airport, ilang sandali na lang mawawala na siya sa paningin mo. Kaya tapusin mo na ang kahibangan mo ngayon pa lang...

Gising na, Aleyhandra! Bulong  ko sa aking sarili.

Dahil hindi totoo ang lahat ng ito, isa lang itong pangarap, pangarap na hindi na matutupad pa kahit kailan!

Pero hindi ba dapat ako naman talaga ang nasa posisyong  ito kung hindi lang sana siya dumating, kung hindi mo lang sana siya nakilala...

“Baka naman matunaw na ako n’yan, bago pa kami magkita ng Bestfriend mo! Alam ko namang gwapo talaga ako kaya lang hindi para sa’yo ang kagwapuhang ito.” Itinuro pa nito ng hinlalaking daliri ang sarili.

May kayabangan rin talaga itong taglay, mukhang nasa lahi rin!

_

Until hours passed...

“Bilisan mo na ang pagbaba baka mahuli ako tiyak na naghihintay na si Marianne. P’wede mamaya ka na lang mag-ilusyon kapag nakaalis na kami.” Agad itong bumaba at mabilis na umikot palapit sa passenger seat sabay bukas ng pinto nito sa gawi ko.

Okay na sana nagpaka-gentleman pa ito para ipagbukas ako ng pinto.

Subalit...

“Bilisan mo na ang pagbaba at ilalock ko na ang kotse. Huwag ka nang sumama sa’kin sa loob ako na ang bahala sa sarili ko. Dito ka na lang bantayan mo muna ang kotse ko bago ka umalis. Kukuhanin ito ni Mang Lauro tinawagan ko na hintayin mo na lang muna. Huwag kang aalis dito ha’ hangga’t hindi dumarating si Mang Lauro maliwanag?”

Hindi ko alam kung bakit napatango na lang ako, kahit pa ang totoo gusto ko nang magprotesta. Sigurado ba talaga ito na iiwan ako sa gitna ng alanganing lugar at sa tapat pa ng init ng araw?

Paano kung bawal pala ang over staying dito anong gagawin ko?

Saka mukha ba talaga akong walang pakiramdam at hindi tatablan ng sikat ng araw?

Mabuti pa ang kotse n’ya naalala niyang pag-ingatan, mas higit ba ang halaga ng kotse kaysa sa’kin?

Hoy! Tao ako na may pakiramdam.

Ngunit nanatiling nakabitin lang ito sa aking dila, walang tumakas na isa mang salita, kaya muli itong nagpatuloy...

“Oh’ ito kunin mo, makakatulong sa’yo ‘yan sa paghahanap mo ng bagong trabaho, kung sakaling paalisin ka nila sa Resort.” Pilit nitong isinaksak sa kamay ko ang isang puting sobre na tiyak kong na pera ang laman.

Pagkatapos ay mabilis na itong lumayo.

Ni ha, ni ho wala akong nasabi at nanatiling habol ko lang siya ng tanaw. Hanggang sa unti-unti na siyang lumiit sa paningin ko.

Kung bakit nagawa ko pang buksan at tingnan ang laman ng sobre... Maybe out of curiosity?

Naglalaman ito ng sampong-libong piso, hindi ko alam kung matatawa ba ako o iiyak?

Saglit na nakatitig lang ako sa mga ito hanggang sa manlabo ang aking paningin na hilam na sa sarili kong mga luha at ang sobre at salaping hawak ko ay unti-unti na ring nababasa.

I realized that I just wanted to cry instead of laughing.

Sampong-libo para sa trabahong nakatakda nang mawala sa’kin, trabahong hindi naging ganu’n kadali bago ko pa nakuha. Ang trabahong inalagaan ko rin sa loob ng limang taon.

Sampong-libo, kapalit ng lahat nang ito at ng mga mapang-usig na tanong na tiyak na ibabato sa’kin pagbalik ko sa Resort.

Kailangan ba hindi na lang ako bumalik? Ngunit hindi kayang tanggapin ng isip ko na maging isang duwag na basta na lang tatakbo.

Saka siguradong hindi papayag ang Papa na basta na lang ako umalis sa Resort.

Lalong lumakas ang pag-iyak ko nang hindi alintana ang paligid maging ang itsura ko. Bakit pa?

Dahil wala namang halaga sa akin kahit ano pa ang sabihin nila? Gaya rin nang walang halaga sa’kin ang perang hawak ko ngayon. Hindi naman ako nanghihingi ng kapalit kahit nga “thank you” lang okay na sa akin. 

Ngunit imbes na pasalamatan ako, pera ba ang katapat ko?

Ginawa ko iyon para sa Bestfriend ko dahil gusto ko siyang maging masaya at sa isang taong minsang naging espesyal sa’kin. Ang taong minsan pinangarap ko na sana mahalin rin ako!

Pero siya ba talaga ang taong iyon na minahal ko noon?

_

“Excuse me, Miss... Kailangan mo yata ito” Bigla akong napalingon sa lalaking biglang nagsalita sa harap ko. Hawak nito ang panyo na tila ba inaabot nito sa’kin.

Ako ba talaga ang kausap niya?

Nagpalinga-linga pa ako sa paligid, lingon sa kanan, lingon sa kaliwa bago ko muling ibinalik ang tingin sa kanya.

“A-ako nga!” Medyo napalakas yata ang boses ko kasi narinig ko siyang bahagyang tumawa.

Saka sumagot pa talaga ha?!

“Duda ka ba? Ikaw lang naman ang nakita ko dito na umiiyak sa ilalim ng sikat ng araw! Kunin mo na ito, huwag kang mag-alala malinis naman ‘yan!” Pilit nitong inilagay ang panyo sa kamay ko at saka mabilis na tumalikod.

Magsasalita pa sana ako ngunit mabilis na itong nakalayo. Ang bilis-bilis nitong maglakad, iba talaga ang mahaba ang biyas. Halos nasa six footer yata ang taas nito. Ang ganda rin ng balangkas ng katawan, parang kaya ako nitong ibalibag kahit saan. Nasundan ko tuloy ito ng tingin.

Habang naglalakad ito ng mabilis, mahigpit rin nitong hawak ang backpack na nakasukbit sa kaliwa nitong balikat.

Hanggang sa tuluyan itong nawala, marahil nagmamadali ito pero nagawa pa rin akong pansinin.

Bakit nga ba, hindi ako magiging kapansin pansin, eh’ maganda naman talaga ako ah’?

_

Lumipas pa ang mga oras nagdesisyon na akong muling bumalik ng Resort.

Subalit malalim na ang gabi nananatili pa rin ako sa labas ng aming Quarters at kasalukuyan pinapapak ng mga lamok sa tabi ng isang Dwarf Coconut tree. Halos kasing laki ko lang ito pero mabuti na rin kaysa sa wala akong mapagkukublihan.

Kanina ko pa sinusubukang pumasok ngunit tila kay damot sa akin ng pagkakataon. Ang malas malas ko yata ngayong buong maghapon ah?!

Saka sumasakit na ang mga paa at binti ko...huhuhu!  Ano nga ba ang pumasok sa isip ko?

Ngayon ko lang na-realized na tama si Marco, kung bakit kasi nagawa ko pang umawra? Dapat pala nag tsinelas na lang ako!

Todo effort pa naman ako sa pag-aayos kanina, dahil si Marco ang kasama ko.

Umasa kasi ako na baka sakaling magandahan siya sa akin at totohanin na  niya, na ako ang isama sa Switzerland imbes na si Marianne.

Pero ang walanghiya hindi man lang yata napansin ang magandang hubog ng aking binti.

Syunga ka ba, paano naman niyang makikita ang nakatagong palo-palo sa haba ng saya mo gurl?

Kung bakit kasi kina-reer pa talaga ang pagsusuot ng Heels.

Nasobrahan yata ako sa pagiging assumera! As if, naman  mapapansin ni Marco ang ka-beutihan ko...

__

“Papa...” Wika ko sa paos nang tinig.

Ang nag-iisang tao na alam kong makakaramdam at makakabasa ng iniisip ko. Siguro dahil siya lang naman ang Papa ko, ang nag-iisang kaanak na kilala ko at kilala ako. Ang nag-iisang meron ako ang Papa ko lang, kaming dalawa lang buong buhay ko.

Kasi wala na si Mama...

“Huhumm! Eyang Anak napatawag ka gabi na ah, saka bakit  gising ka pa, wala ka bang pasok bukas?” Sunod-sunod ang tanong nito at halatang naabala ito sa pagtulog.

Bigla tuloy akong nagsisi, kung bakit pa ako tumawag sa kanya sa oras na ito.

Mahigit alas diyes na ng gabi natural tulog na si Papa pero heto ako at nang-iistorbo pa, ang anga-anga ko talaga!

Sigurado ring magtatatanong ito.

“Anak may problema ba?” Nag-aalalang tanong nito sa akin.

Subalit bigla akong nakaramdam ng hiya? Kaya wala na akong choice kung hindi ang magsinungaling sa kanya.

For the first time...

“Po? Hindi, w-wala po Papa wala pong problema!” Ngunit lingid sa kaalaman nito tuliro na ang isip ko kanina pa.

Batid ko kasi na mataas ang expectation niya sa akin, alam ni Papa na hindi ko gagawin o papasukin ang ganitong kahangalan. Ang ipagpalit ang maayos na sanang trabaho ko dito sa Isla para lang gumawa ng isang kahangalan, gaya ng ginawa kong eksena kanina.

Bakit ba kasi ginawa ko iyon, bakit ba ako sumunod sa kanila at hindi muna ako nag-isip. Idinamay ko pa ang sarili ko sa gulo at ngayon anong napala ko?

Iniwan lang nila ako sa ere.  Ang akala ko kasi kaibigan ko sila, mga kaibigan na hindi ako iiwang mag-isa.

Pero nasaan sila ngayon?

Habang nagpapakasaya sila sa piling ng isa't-isa wala naman silang pananagutan sa akin at wala na rin silang pakialam kahit pa mapahamak ako.

Ah’ bakit ba kasi nakialam pa ako sa kanila? Bakit ba kasi ang bait ko, mabait ba talaga ako o sadyang t*nga lang?

_

Mukhang poproblemahin ko pa tuloy ngayon ang tutulugan ko or else dito na ako magpapaabot ng umaga para makuha ko ang mga gamit ko sa loob ng Quarters.

Kung meron lang sana akong ibang matutuluyan dito sa Isla.

Dito na rin kasi sa Resort ang nagsisilbing tahanan ko. kahit paano naman meron kaming kanya kanyang tulugan kahit na halos higaan lang ang kasya at isang bangkito.

But atleast may maliit na built-in cabinet na kasya naman ang limang uniporme ko. Pero hindi naman ako nagrereklamo dahil mas mabuti na iyon kaysa naman sa wala akong matutuluyan, wala naman kasi kaming sariling bahay.

Napaupo at napasandal na lang ako sa puno ng niyog na kinatatayuan ko. Gusto ko nang umiyak ngunit kailangan kong pigilan para hindi mahalata ni Papa.

Huminga ako ng malalim upang muling i-compost ang sarili dahil kailang itago ko ang nararamdaman.

“Hey, what’s up Princess? Sigurado ka ba talagang walang problema. Alam ko naman na malakas ang baby ko kaya sure ako kakayanin mo ang ano mang problema. But always remember this my Princess, nandito lang si Papa kapag hindi mo na kaya ha’!” Paalala nito sa’kin kaya pakiramdam ko tuloy lalo akong nahiya sa katangahang ginawa ko.

“Papa...” Muli huminga ako ng malalim bago ako nagpatuloy.  “P’wede bang sumunod na lang ako sa’yo diyan sa Manila at d’yan na lang ako magtrabaho para magkasama na tayo Papa. ” Hiling ko.

Narinig ko ang malalim na paghugot niya ng paghinga, kaya sigurado ako na hindi siya sang-ayon sa gusto kong mangyari.

But I tried...

“Anak, napag-usapan na natin ito hindi ba? Hindi pa ito ang tamang panahon para magkasama tayo dito, Anak.” May diin ngunit mahinahong wika nito.

Palaging iyon ang kanyang sinasabi, ngunit bakit kailangan pa ng tamang panahon?

Minsan hindi ko maintindihan si Papa...

“Pero Papa kailan ba ang tamang panahon?!” Tanong ko na may himig ng pagrerebelde.

“Ano ba talaga ang problema Aleyha, sabihin mo na para magawan ko agad ito ng solusyon. Dahil hindi ka maaaring umalis d’yan sa Isla, hindi ang pagtakbo ang solusyon sa problema mo, anak!” Giit nito. Sabi ko na nga ba hindi ito papayag.

“Bakit pakiramdam ko ayaw mo akong makasama Papa, tayong dalawa na nga lang  gusto mo pang magkahiwalay tayong dalawa. Pakiramdam ko may itinatago ka sa’kin Papa!”

“Huwag kang mag-isip ng gan’yan Aleyha, hindi ka na bata para hindi makaintindi! Bakit sa akala mo ba madali para sa akin na pabayaan kang nag-iisa, na hindi ako nag-aalala sa’yo ha?

'Magmula ng iwan tayo ng Mama mo, ikaw na lang at ako. Hindi man kita nabigyan ng magandang buhay na nararapat para sa’yo. Alam mong ginagawa ko pa rin ang lahat para sa ikabubuti mo. Dahil para sa akin ikaw ang natatanging yaman ko.

‘You’re the only one that I have and my life is empty without you Princess! Mahal na mahal ko kayo ng Mama mo. Ikaw at ang Mama mo ang buong buhay ko.

K-kahit pa nga hindi ako ang tunay mong Ama!"

"Papa..."

****

06/06/25

@LadyGem25