5 | คนเลว

แพทริเซียกลับขึ้นมาถึงห้องด้วยความยากลำบากและรวดร้าวระบมตามเนื้อตามตัวโดยเฉพาะตรงน้องสาวของเธอ แต่มันก็คงไม่ทรมานเท่าความปวดร้าวที่ใจ เธอถึงน้ำตาแตกออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ เพราะยังไงเธอก็ยังคงทำใจไม่ได้ ที่เสียความสาวให้กับผู้ชายที่เธอรู้จักแค่ชื่อ รวมถึงกิตติศัพท์ของเขาอีกเล็กน้อย ที่ว่าเขาทั้งหล่อ ทั้งฮอต ทั้งรวย ทั้งเป็นที่หมายปองของสาวๆแทบทั้งมหาลัย และเธอก็พอจะรู้ว่าเขาก็ควงสาวไปทั่ว แล้วก็คงนอนกับผู้หญิงไปทั่ว ซึ่งก็คงเป็นธรรมดาของผู้ชายประเภทหล่อรวยเก่งเพอร์เฟคไปทุกอย่างอย่างเขา 

แต่เธอก็คิดไม่ถึง ว่าเขาจะเลวด้วย เลวถึงขั้นข่มขืนเธอ คนที่ดีเพียบพร้อมไปทุกอย่างทั้งหน้าตาทั้งชาติตระกูลทั้งอะไรต่อมิอะไรแบบนั้น ที่จริงแล้วก็เป็นแค่เปลือกนอกทั้งนั้น ความจริงผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาท่าทางชวนฝันคนนั้น ไม่ได้มีความดีหรือมีความเป็นสุภาพบุรุษอะไรเลย

“คนเลว ฮือ ฮึก ทำไมต้องทำแบบนั้นกับเรา” 

แพทริเซียยังร้องไห้ไม่หยุด แต่ลึกๆก็ยอมรับว่าส่วนหนึ่งของความผิด มันก็มาจากเธอ ที่เธอกินเหล้าจนเมา และพอนึกไปถึงเรื่องนี้ ก็ทำให้นึกสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ว่าตกลงเมื่อคืนวีวี่กับพันเซลหายไปไหน 

“หรือจะตามเราไปที่ห้องน้ำ แล้วคลาดกัน แล้วหากันไม่เจอ แล้วพอสองคนนั้นเดินกลับมาที่โต๊ะ เราก็ถูกเกียร์พาออกมา ไม่ได้อยู่ที่โต๊ะแล้ว ก็เลยยิ่งหากันไม่เจอ?”

จนถึงตอนนี้คนหัวอ่อนมองโลกในแง่ดีก็ยังซื่อจนโง่ ถึงยังนึกไม่ออก ว่าเพื่อน(ที่แท้จริงเป็นศัตรู)ของเธอสองคนนั้นจงใจพาเธอไปมอมเหล้าแล้วปล่อยทิ้งไว้ในผับเพื่อให้ไอ้กุ๊ยที่ไหนสักตัวสองตัวสามตัวลากไปกระทำย่ำยีให้เธอเสียอนาคต 

เหตุก็เพราะอิจฉาแพทริเซียที่เธอเก่ง เธอสวย เธอน่ารัก เธอเพียบพร้อมไปแทบทุกอย่าง แถมบรรดาผู้ชายทั้งในคณะนอกคณะก็มักจะให้ความสนใจในโปรไฟล์พวกนี้ของเธอแล้วพากันมองข้ามความซื่อของเธอ และเห็นผู้หญิงคนอื่นอย่างเช่นวีวี่และพันเซลเป็นแค่ตัวสำรองเมื่อถูกแพทริเซียปฏิเสธ เพราะงั้นวีวี่กับพันเซลถึงอยากทำให้แพทริเซียแปดเปื้อนราคี อยากให้โดนข่มขืนจนช็อกสติแตกไปเลยยิ่งดี เพราะทั้งเกลียดทั้งหมั่นไส้มานานแล้ว และเชื่อแน่ว่าถ้าแพทริเซียโดนข่มขืนหรือรุมโทรมอะไรทำนองนั้นอย่างที่พวกเธอคิดและตั้งใจทำ เด็กเรียนซื่อบื้ออ่อนต่อโลกและไร้ประสบการณ์อย่างแพทริเซียต้องใจแตกจนเป็นกลายเป็นบ้าตายไปแน่ๆ หรือถ้าไม่บ้า ก็คงอายจนไม่กล้ามาเรียนต่อ ทีนี้พวกเธอก็จะได้ไม่ต้องเห็นหน้ายัยเด็กเรียนที่ชอบแย่งซีนและชอบแย่งสายตาพวกผู้ชายไปจากพวกเธออีก 

…จิตใจมนุษย์ ยากแท้หยั่งถึง ต่อหน้าเป็นเพื่อน ลับหลังเป็นศัตรู!

Rrrrrrr…

ระหว่างที่คนซื่อจนโง่มองโลกในแง่ดีเกินไปกำลังนั่งคิดถึงเหตุผลที่สองคนนั้นหายเงียบไป(อย่างไร้วี่แวว) เสียงสมาร์ทโฟนเครื่องบางในกระเป๋าเธอก็ดังขึ้น 

“มัม!”

แพทริเซียเห็นชื่อคนโทรแล้วถึงกับลมหายใจสะดุด ก่อนจะรีบปาดน้ำตา สูดลมหายใจให้เป็นจังหวะปกติ …เธอจะให้มัมแด๊ด.. จะให้ครอบครัวเธอรู้เรื่องนี้ไม่ได้ 

เธอไม่อยากให้ทั้งแด๊ดและมัมไม่สบายใจ เพราะแค่เธอขอออกมาอยู่คนเดียวที่คอนโดใกล้ๆมหาลัย เพื่อความสะดวกในการเดินทาง พวกท่านก็เป็นห่วงจะแย่แล้ว และเธอขอกันแทบตายกว่าพวกท่านสองคนจะอนุญาต แล้วถ้าพวกท่านรู้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เธอรู้ได้โดยไม่ต้องเดาเลยว่า มันต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาแน่ๆ

“ฮัลโหลค่ะมัม” แพทริเซียรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ปกติเรียบร้อยแล้ว

(“ฮัลโหลแพทลูก ทูนหัวของมัม ทำไมเมื่อคืนหนูไม่รับโทรศัพท์จ๊ะ มัมโทรกันทั้งคืนเลยรู้มั้ย นี่แดดดี๊เขาก็เป็นห่วงจนกินข้าวเช้าไม่ลงแล้วนะ มัมก็ด้วย”) 

เสียงมัมของเธอร้อนรนจนคนฟังลอบกลืนน้ำลายอย่างรู้สึกผิด แต่ก็จำเป็นต้องโกหกอยู่ดี เพราะเธอบอกความจริงไม่ได้จริงๆ

“แพทหลับค่ะมัม กลับมาจากสอบแพทก็หลับเลย แล้วมันก็หลับลึกเพราะคงจะเหนื่อย แพทเลยไม่ได้โทรหาใครเลย นี่แพทก็เพิ่งจะตื่นเมื่อกี้เองค่ะ แพทขอโทษนะคะมัม ขอโทษแด๊ดด้วยนะคะ แพทไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ไม่ได้ตั้งใจจริงๆที่จะโกหกแด๊ดกับมัม

(“ไม่เป็นไรจ้ะแพท แค่แพทปลอดภัยดี มัมกับแด๊ดก็โอเคจ้ะ แล้วเสาร์อาทิตย์นี้กลับบ้านมั้ย มัมจะได้ให้คนขับรถไปรับ”) 

ประโยคคำถามนั้นแพทริเซียอยากจะบอกว่าอยากกลับ และตั้งใจจะกลับจริงๆ เธอคิดไว้แล้วว่าสอบมิดเทอมเสร็จ เสาร์อาทิตย์เธอจะกลับบ้าน แล้วค่อยไปเรียนวันจันทร์ แต่ตอนนี้เธอคงต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน เพราะสภาพร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย

“เอ่อ น่าจะเป็นอาทิตย์หน้าค่ะมัม อาทิตย์นี้คงไม่ได้กลับ แพทว่าจะเคลียร์ห้องน่ะค่ะ ตอนสอบมัวแต่อ่านหนังสือ ห้องเลยรกเพราะไม่ได้เก็บอะไรเลย” เธอพยายามหาเหตุผลที่มันพอฟังขึ้นมาอ้าง

(“อ้าว งั้นเหรอจ๊ะ โอเค งั้นไม่เป็นไรจ้ะ อาทิตย์หน้าก็ได้ มัมกับแดดดี๊รอนะ งั้นแพทพักผ่อนเถอะ มัมไม่กวนแล้วจ้ะ แล้วมัมจะโทรหาคืนนี้นะ เทคแคร์จ้ะ”)

“ค่ะ เทคแคร์ค่ะมัม”

แพทริเซียพูดพร้อมยิ้มบางๆ ก่อนสายจะตัดไป แต่ความรู้สึกผิดยังค้างอยู่ในใจมากมาย ตอนนี้เธอถึงยังนั่งมองหน้าจอสมาร์ทโฟนอยู่เลย …ไม่ได้อยากโกหก แต่เธอจำเป็น

“ขอโทษนะคะมัม แด๊ด…”

-MONDAY-

@1-J Brown University  

@2-Faculty of Engineering 

“ไงวะไอ้เหี้ยเกียร์ มาแล้วเหรอวะ” เจไดทักทันทีที่เห็นเกียร์เดินตรงมาที่ใต้ตึกคณะ โดยที่เขากับเกรย์นั่งตรงนี้กันอยู่ก่อนแล้ว และตอนนี้กำลังจะนั่งกันครบสาม เมื่อเกียร์เดินมาถึงแล้ว และกำลังนั่งลงตรงหน้าพวกเขา

“กำลังรอมึงอยู่เลยว่ะ”

“รอเพื่อ”

“ไอ้เหี้ยเจไดมันอยากถามมึงเรื่องคืนนั้น” เกรย์เสริมให้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เกียร์จึงหันกลับไปหาเจไดอีกที

“ถามว่า?”

“ถามว่าคืนนั้นที่มึงจะกินยัยน้องกวางน้อยนั่นอ่ะ ตกลงได้กินมั้ยวะ” เจไดไม่อ้อมค้อม หากแต่เกียร์กลับไม่ตอบ เขาเงียบและตอบให้ทางสายตา

…มือระดับกู มึงคิดว่าจะเหลือมั้ยวะ

“นั่นไง กูว่าแล้วไม่รอด” และเจไดก็อ่านสายตาชั่วร้ายนั่นออกเสียด้วย ก็สันดาน ไม่สิ สัญชาตญาณเดียวกัน แล้วทำไมเขาจะอ่านสายตาของไอ้เหี้ยเพื่อนไม่ออก

“แต่กูว่ามึงไม่น่าถามมากกว่า” เกรย์เสริม 

“เออ นั่นดิ” เจไดยิ้มแหยอย่างเห็นด้วย เพิ่งจะนึกออกว่าเขาไม่ควรจะถามจริงๆ ในเมื่อพรานป่ากับราชินีน้ำแข็ง ไม่สิ พรานป่าอย่างไอ้เกียร์เพื่อนเขา …เล็งเหยื่อรายไหน ไม่เคยพลาด

“เออ จะว่าไปเหี้ยเกียร์ น่ารักน่าฟัดโคตรๆขนาดนั้น กูชักอยากรู้ชื่อแล้วว่ะ ลูกกวางของมึงชื่อไรวะ” เจไดถามอีกประโยค ในความสงสัยที่เขาเพิ่งนึกได้อีกอย่าง แต่คำตอบที่ได้คือ

“ไม่รู้”