Mag-log inMabilis na lumipas ang mga araw mula nang pirmahan ko ang kasunduan. Tulad ng utos ni Xavier, lumipat na ako agad sa kanyang malawak at marangyang mansyon na nakatayo sa pinakataas na bahagi ng lungsod.
Napapaligiran ito ng matataas na pader at mga armadong tanod na walang tigil ang pagbabantay. Sa unang tingin, parang palasyo ang lahat—mga mamahaling gamit, makukulay na bulaklak, at makikintab na sahig. Pero sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang lamig at bigat ng paligid. Ang bawat
Mabilis kong inalalayan si Xavier papasok sa aming kwarto. Tuloy pa rin ang pagtulo ng dugo mula sa kanyang balikat at dumidikit ito sa damit niya. Nanginginig ang aking mga kamay, pero pinilit kong maging matatag. Wala kaming ibang maaasahan kundi ang aming sarili."Kaya mo pa ba?" tanong ko nang mahina.Tumingin siya sa akin. Kahit halatang masakit ang kanyang nararamdaman, pilit pa rin siyang ngumiti nang kaunti."Huwag kang mag-alala. Mababaw lang ang tama. Hindi aabot sa buto. Mabubuhay pa ako para ipaglaban ka," sagot niya.Kinuha ko agad ang mga gamot at malinis na tela mula sa kabinet. Dahan-dahan kong tinanggal ang kanyang damit. Nang makita ko ang sugat, napapikit ako saglit. Punit ang balat at tuloy ang pagdaloy ng dugo.Habang nililinis ko ito, naririnig ko ang mahina niyang pag-ungol. Kinagat niya ang kanyang labi para hindi sumigaw at baka marinig ng mga tao sa labas."Bakit mo iyon ginawa?" tanong ko habang pinipigilan ang aking mga luha. "Bakit mo hinarang ang sarili m
Mula noong gabing nakuha namin ang mga dokumento at nakilala ang tunay na layunin ni Tiya Aurora, naging mas maingat pa kaming dalawa. Ang bawat galaw ay pinag iisipan nang mabuti. Ang bawat salita ay tinitimbang bago bitawan.Ngunit tila may kakaibang hangin na dumaan sa loob ng mansyon. Ramdam ko ang bigat at kaba na unti unting bumabalot sa paligid. Parang alam na ni Don Miguel na may gumagalaw sa dilim.Isang hapon, tinawag kaming pareho sa kanyang opisina. Walang ngiti sa kanyang mga labi. Seryoso ang mukha at matalim ang tingin. Ang kapaligiran ay agad naging mainit at nakakasakal.Pumasok kami at tumayo sa harap ng kanyang mesa. Hindi niya agad nagsalita. Sa halip, dahan dahang ibinaba ang kanyang panulat at tumingin sa amin nang matagal."May naririnig akong mga usap-usapan," panimula niya. Mababa ang boses pero may bigat na dumadagundong sa bawat sulok ng silid. "May mga nagsasabing may mga lihim na lumalabas. May mga nagsasabing may mga taong gu
Pagkabalik ko sa silid, parang naririnig ko pa rin ang bawat tibok ng puso ko. Ang init ng pagdampi ng mga palad niya, ang boses niyang puno ng pagpipigil, at ang pangakong binitawan namin sa dilim—lahat ay nakaukit na sa isipan ko.Pero alam kong hindi pa tapos ang laro. Ang bawat sandali ng lambing ay kailangang itago. Ang bawat katotohanan ay kailangang balutin ng kasinungalingan.Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. May ipapagawa si Don Miguel sa amin—pupunta kami sa isang lumang pabrika na binili ng kumpanya. Dito daw gagawin ang bagong proyekto na siyang magpapatibay lalo ng kapangyarihan nila.Kasabay namin si Xavier. Tahimik siya sa buong biyahe. Seryoso ang mukha, nakatingin lang sa labas ng bintana. Pero sa bawat pagkakataong walang nakatingin, sumasagi ang tingin niya sa akin.Pagdating namin doon, nakita ko ang kalagayan ng lugar. Sira sira, madumi, at tila matagal nang walang tao. Pero may kakaibang pakiramdam ako. P
Mula noong gabing iyon sa lumang bodega, nagkaroon kami ng sariling wika ni Xavier. Walang mahahabang usapan. Walang hayagang pag-amin. Pero sa bawat sulyap at galaw, alam ko na ang lahat. Kami ay magkakampi sa gitna ng dagat ng mga kaaway. Nakakulong sa tahanang puno ng mata at tainga ni Don Miguel.Lalo namang naging kampante ang matanda. Nakikita niyang masungit at mahigpit si Xavier sa akin. Akala niya ay hawak na niya nang lubusan ang lalaki. Hindi niya alam na ang bawat masakit na salita at paglayo ay bahagi lang ng palabas. Isang dulang kailangan naming gampanan para manatiling ligtas ang katotohanan.Isang linggo ang lumipas. Dumating ang gabi ng taunang piging ng mga negosyante. Ito ang pinakamalaking okasyon kung saan nagtitipon ang lahat ng makapangyarihan sa bansa. Bilang asawa ni Xavier, ako ang dapat na nasa tabi niya sa harapang mesa. Dapat ay magmukha kaming perpekto at masaya.Nakasuot ako ng mahabang damit na kulay matingkad na pula. Ito ang mi
Mula noong gabing narinig ko ang kanyang paghingi ng tawad sa dilim, nagbago na ang lahat ng pananaw ko. Ang bawat masungit na salita, bawat matalim na tingin, at bawat marahas na kilos ni Xavier ay hindi na parang pagmamalaki o galit. Sa halip, pakiramdam ko ay bawat isa ay may kasamang mensahe, babala, o kahilingan na hindi niya masabi nang hayagan dahil sa mga taong nakabantay sa amin.Si Don Miguel ay tila laging nasa paligid. Parang may mga mata at tainga siya sa bawat sulok ng malawak na mansyon. Kahit sa loob ng sarili naming silid, pakiramdam ko ay may nakikinig. Kaya naman, natutunan kong magbasa sa pagitan ng mga linya. Natutunan kong intindihin ang mga bagay na hindi binibigkas.Isang umaga, inutusan ako ni Xavier na samahan siya sa pag-iinspeksyon sa isang lumang gusali na pag-aari ng kumpanya, malayo sa sentro ng lungsod. Ito ay isa sa mga ari-arian na matagal nang pinag-aagawan at usap-usapan. Kasama namin ang ilang tauhan at abogado, pero sa buong oras n
Lumipas ang ilang araw at tila naging mas magaan ang pakikitungo ni Don Miguel sa amin. Wala na ang mga matatalim na salita at banta. Sa halip, lalo siyang naging magalang, mapagbigay, at puno ng ngiti sa tuwing kami ay nagkikita. Sinasabi niya na natutuwa siyang maayos at maunlad ang takbo ng lahat, at parang tunay na siyang masaya sa pagsasama namin ni Xavier.Pero para sa akin, mas nakakatakot ito kaysa sa dati. Alam kong hindi ganoon ang taong ito. Ang kabutihan niya ay parang magandang balot na ang lason ay nakatago sa loob. At ang mas nakakabahala ay ang pagbabago rin sa ugali ni Xavier.Dati, kahit matigas at malamig siya, may mga oras pa rin na nakikita ko ang pag-aalala o pagdadalawang-isip sa kanyang mga mata. Pero nitong mga nakaraang araw, tila tuluyan nang nawala ang lahat ng iyon. Lalo siyang naging masungit, mahigpit, at walang awa. Sinusunod niya ang lahat ng utos ng kanyang tiyuhin nang walang pagtutol. Sa mga pagpupulong, nagdedesisyon siya ng mga bag
Ilang araw na ang lumipas mula noong pag-uusap namin ni Xavier. Bagama’t hindi na kami nagkaroon ng pagkakataong pag-usapan ulit ang mga ibinunyag niya, iba na ang tingin ko sa kanya ngayon. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siyang pinagmamasdan ni Don Miguel nang masama, o tuwing nakikita ko ang pa
Lumipas ang ilang araw at tila naging normal na ang takbo ng aming buhay sa loob ng mansyon. O kung ituturing man itong normal, ayon sa pamantayan ng pamilyang Dela Vega. Araw-araw ay puno ng pormalidad, yaman, at mga matatalim na tingin mula sa mga kamag-anak at tauhan.Pero para sa akin,
Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang matalim na patalim na tumatarak sa aking puso at isipan. Ang malamig niyang ngiti ay lalong nagpadagdag ng takot. Gumagapang ito sa bawat sulok ng aking pagkatao. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makas
Ilang oras pa ang lumipas matapos akong iwan ni Xavier bago ko napagpasyahang bumaba. Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak na silid, nakatulala sa kawalan habang pilit na inuunawa ang sitwasyong kinalalagyan ko. Ang bawat salitang binitawan niya bago siya umalis ay parang nakaukit sa isipan ko. It







