สัญญานะ

เสียงเพลงช้าในช่วงแรกของการเปิดให้บริการดังคลอเคลียไปกับความคิดของแทนคุณที่จ้องมองหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้า

เขาคุ้นหน้าเธอ ชื่อทานตะวันก็คุ้น และคงคุ้นเพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เพิ่งเจอะเจอกันตรงลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ วันนั้นเพื่อนของเธอมีปัญหากับเพื่อนของเขานิดหน่อย

"รอนานจนมึนหัว"

เขายังไม่ทันได้หย่อนคำตอบในความคิด เธอคนนั้นก็โพล่งพูดขึ้นพยักหน้าหงึกๆ ไม่แค่นั้นยังทำตาปรือและหน้ามึนหยิบเฟรนด์ฟรายเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

แทนคุณย่นคิ้ว ไม่กี่วินาทีก็คลายลง คิดได้ว่าควรตอบให้จบๆ ไปเสีย

"ก็ปกติ"

เธอเลิกคิ้วคล้ายกับสงสัยในคำตอบ และปากยังคาบเฟรนด์ฟรายอยู่

"ปกติ..สวยหรือไม่สวยล่ะคะพี่แทนคุณ" นิริณสงสัย

"เด็กการโรงแรมมีใครไม่สวยบ้างล่ะครับ"

"นั่นไง พี่แทนบอกว่าพี่ตะวันสวย"

ชูครีมรีบแปลให้อีกต่อ

"เหรอ ขอบใจที่ชมนะ"

แทนคุณเค้นหัวเราะ ไม่ใช่ขำสาวๆ แต่ขำตัวเองว่าทำไมเขาจะต้องมาตอบคำถามบ้าบออะไรแบบนี้เพียงเพราะเห็นชูครีมเป็นแฟนรุ่นพี่

แล้วดูเธอ.. ยินดีกับคำชมบ้างไหมนั่นถึงได้ทำหน้ามึนเคี้ยวเฟรนด์ฟรายไม่หยุด

"หมดภารกิจ พี่ขอตัวนะครับ"

"ขอบคุณค่ะพี่"

สามสาวรุ่นน้องโบกมือลา แทนคุณก็กลับลงมาทำงานด้านล่าง เขาเป็นหุ้นส่วนผับแห่งนี้ร่วมกับเพื่อนๆ ในแก๊งวิศวะลูกเทพอีกสามคน เจ้าของเหนือสุดคือสิงห์ รุ่นพี่ที่ร่ำเรียนวิศวะมาด้วยกัน มันเดินทางมาด้วยดีตลอดสามปีของการเปิดบริการ รายได้ไม่ต้องพูดถึง.. เก็บกินจากสิบเปอร์เซ็นต์ก็รวยได้แบบใช้เงินไม่ทัน

แทนคุณมานั่งที่เคาน์เตอร์บาร์ตรงที่เพื่อนของเขานั่งอยู่ คนที่โยนคำถามมาคนแรกคือโอบที่วันนี้บอกว่าจะไม่เข้ามาทำงาน แต่กลับโผล่มาหลังโชนมาไม่นาน

"ข้างบนมีอะไร"

"เรียกกูไปถามว่ารุ่นพี่สวยไหม"

"อะไรนะ ใครสวยไหม" โชนขยับมาด้านข้างเกาะไหล่ไม่ต่างจากผี

"ได้ยินสวยๆ รีบเสนอหน้าเชียวมึง"

"บอกเร็ว อยากรู้"

"เพื่อนของคู่กรณีมึง เขานั่งอยู่ข้างบนกับน้องๆ อยู่ดีๆ ชูครีมก็เรียกกูไปหาแล้วถามว่าเขาสวยไหม"

"อ๋อๆๆ คนที่หน้าคมๆ ตาโต"

"น่าจะสาวใต้นะนั่น" เจไดเสริม

"ตรงนั้นไม่สำคัญ สำคัญมึงตอบไปว่าอะไร"

ไอ้คนขี้เล่นและกวนบาทาเก่งคะยั้นคะยอเอาคำตอบ แทนคุณยกแก้วเหล้าขึ้นจิบก่อนถึงตอบ

"เด็กสาขานั้นมีใครไม่สวยบ้าง"

"คำตอบกว้างจัด แต่ไม่เถียงนะ เพื่อนเขาก็อย่างสวยเลย"

"มึงมองใครไม่สวยบ้าง"

แทนคุณย้อนโชน รายนี้ชอบคนสวย ใครสวยจะเอาสายตาวางไว้ที่คนนั้นนานๆ

"เดี๋ยวมึงไปส่งนิริณ อีกชั่วโมงกูจะพาปันกลับ"

โอบชวนเปลี่ยนเรื่องไปดื้อๆ พักหลังๆ มานี้ พวกเขาสลับวนเวียนไปส่งเพื่อนของชูครีมกับปันปันตามคำสั่งของสิงห์ รักเมียก็ต้องดูแลเพื่อนเมียด้วย และคนที่เดือดร้อนคือพวกเขา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา โอบกับแทนคุณก็กลับขึ้นไปยังชั้นสอง พบเจอกับสิงห์ที่ลงจากชั้นสี่ห้องทำงานมารับชูครีม รุ่นพี่ทักทายพวกเขาด้วยการพยักหน้าแล้วโอบอุ้มชูครีมกลับขึ้นด้านบน โอบก็เข้าประคองปันปันแนบชิด เป็นอันรู้กันว่าแทนคุณต้องไปส่งนิริณ ทว่าวันนี้กลับมีสมาชิกนั่งหน้าง่วงอยู่ด้วยอีกหนึ่งคน เขามองไปยังเธอแล้วชี้นิ้วถามนิริณ..

"คนนี้ด้วยไหมครับ"

"รบกวนด้วยนะคะพี่แทนคุณ ริณเป็นคนชวนพี่ตะวันมาก็ต้องพาไปส่งค่ะ"

"ไม่มีปัญหาครับ"

ชายหนุ่มโคลงศีรษะแล้วเดินนำไปก่อน นิริณจึงจูงมือคนเมาผสมง่วงงุนเดินตามหลังเขาไปเงียบๆ จนมาถึงจุดจอดรถด้านหลังอาคาร

"พี่ตะวันนั่งหน้านะ คอนโดริณถึงก่อน เดี๋ยวริณจะลงก่อน"

ทานตะวันพยักหน้าหงึกๆ สติเหลือเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์รับรู้การผลักให้นั่งลงบนเบาะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยผ่านจมูกพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ เธอกระพริบตาอย่างเชื่องช้ามองเขา เอียงคอคล้ายสงสัย แต่เพราะสติเหลือน้อย เธอไม่ทันประมวลผลว่าเขาคือใครทุกอย่างก็เลือนหายตามด้วยกลิ่นแอร์และความเย็นจากมันปัดเป่าพัดใบหน้าชวนให้เคลิ้มหลับ

ตลอดการเดินทางไร้บทสนทนา นิริณโดยสารรถของหนุ่มๆ แก๊งนี้มาแล้วสามคน ขอเว้นโอบหนึ่งคนเพราะเธอไม่สะดวกใจกับหน้าโหดๆ อย่างเขา อีกอย่างเขาก็คอยรับส่งปันปันมาตั้งแต่ต้น เธอรู้ว่าคนไหนคุยเล่นได้คุยไม่ได้ โชนจะคุยด้วยได้ตลอดทางเพราะคนนั้นเฟรนด์ลี่ที่หนึ่ง เจไดถามคำตอบคำ ส่วนแทนคุณเขาชอบฟังเพลงเพื่อชีวิตมากกว่าจะคุยกับใคร ภายในรถจึงมีแต่เสียงเพลง สักพักก็ถึงคอนโดมิเนียมของเธอ

"พี่ตะวัน ถึงคอนโดริณแล้ว ริณไปก่อนนะพี่ บอกทางคอนโดตัวเองด้วยนะ"

ทานตะวันหันกลับมาพยักหน้า มือโบกลาประหนึ่งรู้เรื่องทุกอย่าง นิริณเบาใจที่รุ่นพี่ยังประคองสติได้

"ฝากด้วยนะคะพี่แทน"

"ไม่ต้องห่วงครับ" แทนคุณตอบรับ

"ขอบคุณค่ะ"

ห้านาทีรถก็เคลื่อนตัวไปต่อ แทนคุณไม่ได้เอ่ยถามใดๆ เขาพอจะรู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน แต่คนเมาคงคิดว่าเขาไม่รู้จึงบอกพิกัด

"สเปซซี่คอนโดนะ"

"รับทราบ"

พูดจบทานตะวันก็นั่งตาลอยทว่าริมฝีปากฮัมเพลงของวงไททศมิตรไปด้วยเบาๆ

แทนคุณเหล่ตามองอย่างสนใจ เพลงของศิลปินวงนี้ดังมาก คนจะรู้จักคงไม่แปลก แต่หน้าซื่อๆ อย่างคนนี้ไม่คิดว่าจะชอบฟังด้วย

"นาย.. แทนคุณ"

เจ้าของชื่อครางในลำคอ "อือ"

แล้วพารถจอดติดไฟแดง ตัวเลขบ่งบอกว่าเหลืออีกหลายวินาทีเขาจึงหันมองเธอเต็มตา

"แทนรู้จักพี่หมูห้องฟ้าไหม"

"หมูห้องฟ้า?"

เขาย่นคิ้ว มองซ้ายมองขวาก่อนส่ายหน้า

"ไม่รู้จัก"

"เหรอ เขาหุ่นดีมากเลยนะ" เธอสบตาเขาดวงตาปรือ เปลือกตากระพริบขึ้นลงอย่างเชื่องช้าด้วยสติน้อยลงทุกที "หุ่นดีกว่าแทนอีกมั้ง"

"ไม่จริงมั้ง"

ข้อนี้แทนคุณรีบแย้งแล้วหยิบมือถือมาเสิร์ช 'พี่หมูห้องฟ้า' ในกูเกิ้ล พลันคำค้นหานี้ก็สาดข้อมูลมาให้มากมาย ไล้สายตาอ่านหัวข้อ แทนคุณก็ต้องเลิกคิ้วอีกครั้ง หัวสมองช็อตไปชั่วขณะ...

เซ็กซ์ครีเอเตอร์ตัวตึง!!

แทนคุณเงยหน้าสบตาคนเมา มุมปากยกยิ้ม รู้หน้าไม่รู้ใจ หน้าซื่อๆ อาจเป็นตัวแม่ตัวมัมก็ได้ มือใหญ่จึงวางลงตรงหน้าเธอเมื่อนึกบางอย่างได้

"เราไม่รู้จักอ่ะ ว่างๆ เธอพาไปรู้จักหน่อยสิ"

"อื้อ! แทนจะต้องติดใจเขาเหมือนเราแน่"

มือเล็กวางลงบนมือใหญ่ จับกันแน่นส่ายไปมาเป็นคำให้สัญญา วูบหนึ่งแทนคุณมองมือที่จับกัน

มือนิ่มดีว่ะ

ทว่ารำลึกสัมผัสได้นิดเดียวก็ต้องปล่อยเพราะสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว สิบนาทีเขาก็พารถเข้ามาจอดใต้ตัวอาคารคอนโดมิเนียม มองคนเมาลงจากรถแล้วรู้สึกไม่วางใจนักจึงเดินตามหลังเงียบๆ

ทานตะวันทำเหมือนเขาไร้ตัวตน ขนาดยืนอยู่ข้างๆ ในลิฟต์เธอก็เหมือนมองไม่เห็นเขายืนนิ่งเหมือนเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ ใช้สัญชาตญาณพาสองขาก้าวเดินจนมาถึงห้องพักได้สำเร็จ

แทนคุณมองจนแน่ใจว่าคนตัวเล็กเข้าห้องเรียบร้อย เขาก็กลับไปพักผ่อนบ้าง