LOGINไม่ห่างจากคอนโดมิเนียมมีตลาดนัดกลางคืนยอดฮิต หลังจากกลับจากมหาวิทยาลัยฉันมักแวะมาเดินเล่นเสมอ วันนี้ก็ด้วยที่อยากหิ้วของกินขึ้นไปตุนในตู้เย็นเสียหน่อยเลยมาเดินเล่นก่อนขึ้นคอนโดมิเนียม
ฉันใช้ชีวิตคนเดียวค่อนข้างเก่ง เหตุผลเหมือนเดิมคือความชินชาที่สั่งสม แม้บางครั้งจะมีเพื่อนคอยกระเตงกันไปไหนมาไหนสามคนก็ตาม แต่พอแยกย้ายกัน ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเหงา
"พี่ทานตะวันคนงาม"
น้ำเสียงคุ้นหูแกมหยอกเย้าดังขึ้นด้านหลังในขณะที่ฉันกำลังต่อคิวซื้อเคบับ ไม่ทันหันมองนิริณรุ่นน้องก็โผล่ใบหน้ามายิ้มแป้น
"ไง เถลไถลเหรอ" ฉันทักน้องกลับ
"เถลไถลก่อนไปตี้"
'ตี้' ที่ย่อมาจาก 'ปาร์ตี้' ฉันมองการแต่งตัวของน้อง
"แกยังอยู่ในชุดนักศึกษา จะไปตี้ที่ไหน หรือที่นั่นเขาให้เข้าได้"
"K Night เข้าได้ทุกชุดค่ะ ไปด้วยกันไหมคะ แก้ตัวรอบก่อน"
รอบก่อนก็คือไม่กี่วันก่อน ฉัน โรสและบัว นัดหมายกับรุ่นน้องสามคนไปดื่มที่ผับ K Night แต่ดันมีเหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้นในนั้น ปาร์ตี้ของเราเลยชะงักเปลี่ยนเป็นร้านข้าวต้ม
"มีนักร้องมาหรือเปล่า"
จะไปไหนทำอะไรก็ต้องดูเหตุจูงใจ สิ่งนี้จูงใจกว่าของมึนเมาเป็นไหนๆ
"มีทุกคืนแหละพี่ แต่อยู่ที่ว่าดังไม่ดัง ไปเถอะนะๆ ครีมมันเลี้ยง"
"เห็นพี่ขี้งกเหรอ"
"เปล๊า.."
"ไปก็ได้ เบื่อๆ อยู่เหมือนกัน แต่เดี๋ยวโทรถามบัวกับโรสก่อน เผื่อจะเบื่อแล้วมาเหมือนกัน"
เคบับถูกเมิน ฉันขยับขาเดินออกมายืนด้านนอกแถวแล้วโทรหาโรสกับบัว สองคนนั้นปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เหตุผลของโรสคือวุ่นวายกับเรื่องที่บ้าน ส่วนบัวน่าจะวุ่นวายกับการจีบสาวสักคนอยู่
"แกดูแลพี่ได้ใช่ป่ะ"
ฉันถามย้ำน้องเพราะพอจะรู้ตัวว่าเวลาเมาอยู่ในสภาพไหน
"ที่นั่นเขามีคนดูแลอย่างดีค่ะ ริณเมา พี่เมาก็กลับถึงห้องได้"
"งั้นก็ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย"
นิริณยกนิ้วทำท่าโอเคแล้วลากฉันไปซื้อขนมถังแตกก่อนจะขึ้นรถแท็กซี่ตรงไปยังผับ K Night
ผับสุดหรูหราที่กำลังฮ็อตฮิตในขณะนี้ ฉันกับเพื่อนมีวาสนามาดื่มที่นี่เพราะเจ้าของผับเป็นแฟนของชูครีมน้องรหัสของโรส ยิ่งไปกว่านั้นปันปันรุ่นน้องก็คว้าหุ้นส่วนของที่นี่ไปทำแฟนได้อีกคนด้วย
ข้อนี้ต้องยอมรับว่าวาสนาคนเราแข่งกันไม่ได้จริงๆ
"เดี๋ยวครีมเอาเสื้อคลุมมาให้ค่ะ คลุมทับอุ่นใจกว่า"
เราสองคนมายืนหลบมุมตรงข้างประตูหลบหลีกทางให้ผู้คนที่เริ่มทยอยมาเที่ยวได้เข้าไปข้างใน
ไม่นานชูครีมก็เดินออกมาพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่สองตัว
"ยืมเขามา เดี๋ยวตอนกลับคืนเขาด้วยนะคะ"
"ตัวนี้เหรอ" ฉันรับเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่มาสวมใส่ ที่ถามเพราะน้องพูดกับฉัน
"ใช่ค่ะ ที่ริณใส่ของพี่สิงห์ ตัวนี้ของพี่แทนคุณค่ะ แต่ไม่ต้องเกรงใจนะ ครีมขอพี่เขาแล้ว เขาให้ยืมค่ะ"
"ฝากขอบคุณด้วยแล้วกัน" เพราะฉันคงไม่เสนอหน้าไปขอบคุณคนที่รู้จักเพียงใบหน้ากับชื่อ สำคัญเลยเขาคนนั้นเป็นหนึ่งในแก๊งที่โรสเพิ่งไปมีเรื่องมา พวกเขาดูน่ากลัวมากกว่าเป็นมิตร โดยเฉพาะคนชื่อโอบที่เป็นแฟนปันปัน
แม้เขาจะมองปันปันด้วยแววตาหวานเชื่อมของคนรักอยู่ในตอนนี้ก็ตาม ฉันก็ไม่สามารถเอาใบหน้าโหดของเขาออกไปได้
"แกทำพี่ตะวันดื่มไม่ลงแล้วนะปัน"
นิริณแซวเสียงดัง ดึงความสนใจปันปันให้กลับมามองหน้าฉัน รุ่นน้องสายหวานสุดเรียบร้อยแทนที่จะสำนึกผิดที่ทำเบียร์ในมือของฉันจืดกลับมายิ้มเขินใส่
"ขอโทษค่ะ พอดีเพิ่งมีความรัก"
"ยินดีด้วย"
ฉันยกแก้วเบียร์ในมือไปชนแก้วของปันปันตามด้วยแก้วของชูครีมแสดงความยินดีกับพวกไม่โสดมีผออัว..ผัว แล้วแก้วก็ลอยไปชนกับแก้วนิริณต่อ
"ส่วนแก.."
"พี่ตะวันก็ด้วยนั่นแหละ" นิริณรีบย้อน
"แบบนี้มีได้ด้วยหรือไง" ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัว
"แบบนี้มันแบบไหนอ่ะคะ"
"ก็ไม่สวยเหมือนพวกแกไง"
"ใครบอกเหรอคะ" ชูครีมทำสีหน้าจริงจัง "ใครมันบอกว่าพี่ตะวันไม่สวย ครีมจะไปบอกพี่สิงห์ให้ยกพวกไปสอยหน้ามันเลย"
"ใช่ๆ จะให้พี่โอบควงปืนจ่อขมับมันเลย บอกมาเลยค่ะว่าใคร"
ปันปันสมทบ
"ก็ตรงนี้แหละ ตรงที่ไม่มีใครบอกเลย พี่สวยคงมีคนมาจีบแล้ว"
"เพราะผู้ชายพวกนั้นมันตาถั่วต่างหาก หน้าคมผมยาวตาโตขนตาหนา ผิวสีน้ำผึ้งแบบนี้ สวยจะตายพี่"
ฉันวางมือลงบนบ่านิริณตบปุๆ
"ไม่มีทิปให้นะ พี่ต้องเก็บเงินไปเติมแอปดูซี่รี่ส์น่ะ"
"ริณมันพูดจริง ไม่เชื่อเดี๋ยวถามใครก็ได้.."
ชูครีมหันซ้ายมองขวา จนไปเจอกับผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านล่างตรงตำแหน่งพวกเรานั่งพอดี ชูครีมจึงลุกจากที่นั่งไปตะโกนเรียก
"พี่แทนคุณคะ รบกวนมาหาครีมหน่อยค่า"
เรียกเสร็จก็มายืนข้างฉัน เฝ้ารอผู้ชายคนนั้นเดินขึ้นมาหาบนชั้นสองโซนวีไอพี
ไม่นานผู้ชายตัวสูงใหญ่ร่างกายบึกบึนหัวไหล่กว้างก็โผล่มาในรัศมีการมองเห็น ฉันเพ่งมองใบหน้าของเขาผ่านความมืด แวบแรกที่ขึ้นมาในความคิดคือ..คนใต้ เขาต้องเป็นคนใต้เหมือนฉัน ใบหน้าถึงได้คมเข้มผิวสีแทนแต่ไม่คร้ามแดดอย่างชาวเลที่ต้องตากแดดตากลมในทะเล
เขาดูสะอาดสะอ้านและหล่อเหลามาก โดยเฉพาะ..ดวงตาที่จ้องมองฉันหลังจากได้ยินคำถามของชูครีม
"คนนี้คือพี่ทานตะวันค่ะ รุ่นพี่พวกเรา พี่แทนเป็นคนใต้ เหมือนพี่ตะวันเลย บอกหน่อยสิคะว่าสาวใต้แบบนี้สวยหรือไม่สวย"
ดวงตาคมคู่นั้นจ้องมองฉันอย่างพิจารณา
อันตราย.. และนั่นคือความรู้สึกหลังจากจ้องมองดวงตาของเขาอยู่นานเกินห้าวินาที
"วันนี้กูไปธุระก่อน เจอกันดึกๆ"เสร็จกิจที่มหาวิทยาลัย ผมโบกมือลาเพื่อน เร่งรีบเดินไปยังรถและคนที่ตะโกนมาคือโชน"รีบไปตีหม้อไงวะ""เดี๋ยวกูจะกลับไปตีหัวมึง""แล้วมึงจะรีบไปไหน" เจไดเข้ามากอดคอผม สองขาก้าวเดินพร้อมกัน"ไปขายรถแล้วก็ไปเอาคันใหม่""เปลี่ยนรถอย่างกับเปลี่ยนถุงยาง ไม่รักมันบ้างไงวะ""ยังไม่เจอที่ใช่ว่ะ ถ้าใช่เมื่อไหร่กูจะรักแล้วก็ไม่เปลี่ยนแน่นอน เจอกันค่ำๆ เพื่อน"ยกมือบอกลาเพื่อนแล้วขับขี่รถปอร์เช่สีดำที่เป็นเจ้าของมันมาเกือบปีไปยังบ้านของรุ่นน้องในคณะที่จีบจะซื้อต่อรถคันนี้มานานร่วมสองเดือน เห็นมันยอมให้ราคาดีผมเลยใจอ่อนขาย แล้วที่เจไดพูดก็ออกจะเว่อร์เกินไปหน่อยเรื่องเปลี่ยนรถ สามปีผมเพิ่งจะเปลี่ยนไปสองคันเอง สู้เปลี่ยนถุงยางอนามัยไม่ได้สักนิดฝ่าฟันรถติดมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งเวลาห้าโมง ชินรุ่นน้องยืนอยู่กับพ่อของมันที่หน้าบ้านเพื่อรอเทสต์รถก่อนการตกลงซื้อขายกันเป็นปกติ"พี่แทน อย่างแจ่ม"ไอ้ตัวกะเปี๊ยกยกนิ้วโป้งแล้วเข้าไปลูบไล้ฝ่ามือกับกระโปรงรถ เอาไปนอนกอดได้ผมว่าไอ้ชินคงทำ ระหว่างนี้ผมก็มองไปรอบๆ นึกอยากสูบบุหรี่แต่สถานที่ไม่เอื้ออำนวย แถมผู้ให
เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมานั่งงงอยู่บนเตียงนอน กระพริบตาปริบๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะเอี้ยวตัวไปคว้ามันจากในกระเป๋าสะพายที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมา หยิบมันออกมากดปิดเสียง"ฮ้าว! ทำไมเช้าแล้วเนี่ย ไม่ใช่นั่งอยู่ที่ผับหรอกเหรอ"ภาพจำสุดท้ายคือนิริณเต้นท่าทเวิร์คให้ดู ฉันจำได้แค่นี้จริงๆ ไม่รู้ว่ากลับห้องมาด้วยวิธีไหนช่างเถอะ! ชุดนักศึกษายังอยู่ครบ รองเท้าผ้าใบคาอยู่ที่เท้าหนึ่งข้าง กางเกงในก็ยังอยู่ ฉันมั่นใจว่าปลอดภัยดีฉันขยับมานั่งปลายเตียงนอน หยิบมือถือมากดหน้าจอให้สว่างวาบอีกครั้งแล้วมองภาพวอลเปเปอร์ที่ตั้งเป็นรูปชาอึนอูดาราเกาหลีที่ฉันชื่นชอบ เรียกกำลังใจกำลังกายด้วยความหล่อเหลาของเขา และเพราะเขาเลยนะ ฉันถึงตั้งสเปคผู้ชายสูงดิ่งเฮ้อ! ถอนหายใจอีกหนแล้วโยนมือถือทิ้ง ตั้งสูงดิ่งไปก็เท่านั้น ผู้ชายหน้าตาธรรมดายังไม่เฉียดมาใกล้ฉันสักคน"กลิ่นหอมจัง"จู่ๆ ก็มีกลิ่นน้ำหอมลอยมาเตะจมูก ฉันขยับจมูกสูดดมหากินจนพบว่ามันคือกลิ่น..เสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่"ลืมคืนเจ้าของ ป่านนี้แช่งชักหักกระดูกแล้วมั้ง"ฉันรีบถอดเสื้อตัวใหญ่ออกแล้วเอามาสะบัดไล่กลิ่นตัวฉันที่อาจเผลอติดไป แล้วเอามันไปแขวน
เสียงเพลงช้าในช่วงแรกของการเปิดให้บริการดังคลอเคลียไปกับความคิดของแทนคุณที่จ้องมองหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้าเขาคุ้นหน้าเธอ ชื่อทานตะวันก็คุ้น และคงคุ้นเพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เพิ่งเจอะเจอกันตรงลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ วันนั้นเพื่อนของเธอมีปัญหากับเพื่อนของเขานิดหน่อย"รอนานจนมึนหัว"เขายังไม่ทันได้หย่อนคำตอบในความคิด เธอคนนั้นก็โพล่งพูดขึ้นพยักหน้าหงึกๆ ไม่แค่นั้นยังทำตาปรือและหน้ามึนหยิบเฟรนด์ฟรายเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆแทนคุณย่นคิ้ว ไม่กี่วินาทีก็คลายลง คิดได้ว่าควรตอบให้จบๆ ไปเสีย"ก็ปกติ"เธอเลิกคิ้วคล้ายกับสงสัยในคำตอบ และปากยังคาบเฟรนด์ฟรายอยู่"ปกติ..สวยหรือไม่สวยล่ะคะพี่แทนคุณ" นิริณสงสัย"เด็กการโรงแรมมีใครไม่สวยบ้างล่ะครับ""นั่นไง พี่แทนบอกว่าพี่ตะวันสวย"ชูครีมรีบแปลให้อีกต่อ"เหรอ ขอบใจที่ชมนะ"แทนคุณเค้นหัวเราะ ไม่ใช่ขำสาวๆ แต่ขำตัวเองว่าทำไมเขาจะต้องมาตอบคำถามบ้าบออะไรแบบนี้เพียงเพราะเห็นชูครีมเป็นแฟนรุ่นพี่แล้วดูเธอ.. ยินดีกับคำชมบ้างไหมนั่นถึงได้ทำหน้ามึนเคี้ยวเฟรนด์ฟรายไม่หยุด"หมดภารกิจ พี่ขอตัวนะครับ""ขอบคุณค่ะพี่"สามสาวรุ่นน้องโบกมือลา แทนคุณก็กลับลงมาทำงานด้านล่าง
ไม่ห่างจากคอนโดมิเนียมมีตลาดนัดกลางคืนยอดฮิต หลังจากกลับจากมหาวิทยาลัยฉันมักแวะมาเดินเล่นเสมอ วันนี้ก็ด้วยที่อยากหิ้วของกินขึ้นไปตุนในตู้เย็นเสียหน่อยเลยมาเดินเล่นก่อนขึ้นคอนโดมิเนียมฉันใช้ชีวิตคนเดียวค่อนข้างเก่ง เหตุผลเหมือนเดิมคือความชินชาที่สั่งสม แม้บางครั้งจะมีเพื่อนคอยกระเตงกันไปไหนมาไหนสามคนก็ตาม แต่พอแยกย้ายกัน ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเหงา"พี่ทานตะวันคนงาม"น้ำเสียงคุ้นหูแกมหยอกเย้าดังขึ้นด้านหลังในขณะที่ฉันกำลังต่อคิวซื้อเคบับ ไม่ทันหันมองนิริณรุ่นน้องก็โผล่ใบหน้ามายิ้มแป้น"ไง เถลไถลเหรอ" ฉันทักน้องกลับ"เถลไถลก่อนไปตี้"'ตี้' ที่ย่อมาจาก 'ปาร์ตี้' ฉันมองการแต่งตัวของน้อง"แกยังอยู่ในชุดนักศึกษา จะไปตี้ที่ไหน หรือที่นั่นเขาให้เข้าได้""K Night เข้าได้ทุกชุดค่ะ ไปด้วยกันไหมคะ แก้ตัวรอบก่อน"รอบก่อนก็คือไม่กี่วันก่อน ฉัน โรสและบัว นัดหมายกับรุ่นน้องสามคนไปดื่มที่ผับ K Night แต่ดันมีเหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้นในนั้น ปาร์ตี้ของเราเลยชะงักเปลี่ยนเป็นร้านข้าวต้ม"มีนักร้องมาหรือเปล่า"จะไปไหนทำอะไรก็ต้องดูเหตุจูงใจ สิ่งนี้จูงใจกว่าของมึนเมาเป็นไหนๆ"มีทุกคืนแหละพี่ แต่อยู่ที่ว่าดังไม่ดัง
ฉันสะดุดล้มตรงลานเกียร์!!เจ็บหัวเข่าเป็นบ้า!!ถึงจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้เซ่อซ่าถึงขั้นที่จะไปเดินสะดุดขาตัวเองล้มหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่อยู่ห่างไกลจากตึกคณะมนุษยศาสตร์มากโขแต่เพราะฉันตามยัยโรสเพื่อนรักไปทำธุระที่นั่นเฮ้อ! แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเซ่อซ่า จะสะดุดล้มได้อย่างไรล่ะ"แกแกล้งทำเป็นถูกผีผลักก็บอกมาเถอะ"บัวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเยียบตรงหน้า ในมือมีทิชชู่เปียกกับพลาสเตอร์ยากำลังจัดการรอยถลอกตรงหัวเข่าข้างขวาให้"ผีไม่ได้ผลักหรอก แกนั่นแหละวิ่งมาชนฉัน""อ้าวเหรอ! โทษที"ยัยทอมบอมเพื่อนรักทำสีหน้าเหลอหลาก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้ม"ขอโทษด้วย ตอนนั้นฉันหัวร้อนมาก"โรสหยิบสมุดมาพัดใบหน้าไล่ความร้อนที่ลงจากหัวลามไปทั้งตัว มีเรื่องกับผู้ชายมันไม่สนุกเป็นทุนเดิม ยิ่งเป็นแก๊งวิศวะลูกเทพหนุ่มฮ็อตปรอทแตกด้วยแล้ว.. ตัวกะเปี๊ยกเท่าหมาพันธุ์พุดเดิลจะเอาอะไรไปสู้ได้"ช่างเถอะ ฉันไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก"แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงดึงขาขึ้นเล็กน้อยเพราะบัวลงน้ำหนักตอนปิดพลาสเตอร์ เห็นอาการของฉันสวนทางกับคำพูดก็หัวเราะชอบใจใหญ่"ไม่เจ็บๆ แต่สะดุ้ง""เดี๋ยวแกก็ได้สะดุ้งบ้าง"ถึงฉันจะตัวเล็ก







