หน้ามึน

เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมานั่งงงอยู่บนเตียงนอน กระพริบตาปริบๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะเอี้ยวตัวไปคว้ามันจากในกระเป๋าสะพายที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมา หยิบมันออกมากดปิดเสียง

"ฮ้าว! ทำไมเช้าแล้วเนี่ย ไม่ใช่นั่งอยู่ที่ผับหรอกเหรอ"

ภาพจำสุดท้ายคือนิริณเต้นท่าทเวิร์คให้ดู ฉันจำได้แค่นี้จริงๆ ไม่รู้ว่ากลับห้องมาด้วยวิธีไหน

ช่างเถอะ! ชุดนักศึกษายังอยู่ครบ รองเท้าผ้าใบคาอยู่ที่เท้าหนึ่งข้าง กางเกงในก็ยังอยู่ ฉันมั่นใจว่าปลอดภัยดี

ฉันขยับมานั่งปลายเตียงนอน หยิบมือถือมากดหน้าจอให้สว่างวาบอีกครั้งแล้วมองภาพวอลเปเปอร์ที่ตั้งเป็นรูปชาอึนอูดาราเกาหลีที่ฉันชื่นชอบ เรียกกำลังใจกำลังกายด้วยความหล่อเหลาของเขา และเพราะเขาเลยนะ ฉันถึงตั้งสเปคผู้ชายสูงดิ่ง

เฮ้อ! ถอนหายใจอีกหนแล้วโยนมือถือทิ้ง ตั้งสูงดิ่งไปก็เท่านั้น ผู้ชายหน้าตาธรรมดายังไม่เฉียดมาใกล้ฉันสักคน

"กลิ่นหอมจัง"

จู่ๆ ก็มีกลิ่นน้ำหอมลอยมาเตะจมูก ฉันขยับจมูกสูดดมหากินจนพบว่ามันคือกลิ่น..เสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่

"ลืมคืนเจ้าของ ป่านนี้แช่งชักหักกระดูกแล้วมั้ง"

ฉันรีบถอดเสื้อตัวใหญ่ออกแล้วเอามาสะบัดไล่กลิ่นตัวฉันที่อาจเผลอติดไป แล้วเอามันไปแขวนไว้ตรงระเบียงผึ่งแดดยามเช้าระหว่างอาบน้ำ

หนึ่งชั่วโมงก็ลงมายืนอยู่หน้าร้านกาแฟสดใต้ตัวอาคาร หวังว่ากาแฟจะช่วยให้หายมึนหัวแล้วนั่งเรียนได้ทั้งวัน

ในขณะยืนรอคิวก็หันไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากประตูอาคาร เขาอยู่ในชุดนักศึกษาเหมือนฉันแล้วเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือจนเดินชนคนแก่ ยังดีที่เขามีใจเอ่ยปากขอโทษ ไม่แสดงท่าทางนักเลงเหมือนลุคภายนอกของเขา

อาจมองนานไปหน่อยเจ้าตัวที่ช่วยคนแก่เก็บของเสร็จก็หันมาทางนี้ คิ้วหนาเลิกขึ้นนิดหน่อย ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มจางๆ มาให้

หัวสมองอันเชื่องช้าค่อยๆ ประมวลผลว่าฉันควรทำอย่างไร ยิ้มตอบ เดินเอาเสื้อเข้าไปคืนหรือทำเป็นไม่รู้จัก

ใช่! ฉันรู้แค่ว่าเขาชื่อแทนคุณ เรียนวิศวะโยธาปีสี่ เป็นหนึ่งในแก๊งวิศวะลูกเทพ พักอยู่ที่คอนโดนี้ เราไม่ได้รู้จักกัน และคงไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน

ฉะนั้นฉันเลยทำเพียงมองแล้วหันหน้ากลับมามองคนชงกาแฟ เสื้อตัวนี้ใครเอามาให้ใส่ก็คืนกับคนนั้น

[Tankhun Part]

ดี! คนอุตส่าห์ยิ้มทักทาย กลับทำหน้ามึนใส่

ให้เดาคงจำเรื่องที่จับมือสัญญากับผมเอาไว้เมื่อคืนไม่ได้ เผลอๆ คงจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับมาที่นี่ด้วยรถของผม

ผมเลิกสนใจเธอแล้วขับรถไปกินข้าวต้มเจ้าประจำก่อนถึงมหาวิทยาลัย จากนั้นก็แวะซื้อกาแฟแล้วเข้าไปนั่งอยู่ในโรงยิมเพราะวันนี้คณะวิศวกรรมศาสตร์มีแข่งบาสเกตบอลกับคณะมนุษยศาสตร์ ปกติแล้วแก๊งผมจะเป็นตัวแทนนักกีฬาลงแข่ง แต่ครั้งนี้พวกผมสละหน้าที่ให้รุ่นน้องได้ประลองฝีมือเพราะอีกไม่กี่เดือนนักกีฬาชุดผมจะเป็นเพียงตำนานของที่นี่

"ไอ้เม้งเล่นดีว่ะ"

เจไดเอ่ยชมรุ่นน้องที่มันปลุกปั้นมาเองกับมืออย่างชอบใจ

"ไอ้ต้าเล่นดีกว่า" ผมชี้ไปที่รุ่นน้องอีกคนที่ผมเป็นคนติวเข้ม

"มึงกระโดดชู้ตให้มันดูสองที ทำมาคุย"

ไอ้คนที่นั่งอยู่ถัดไปกับแฟนเอ่ยเสียงเรียบ ถ้าไม่ติดว่าปันปันนั่งอยู่ ผมจะส่งบาทาให้ไอ้โอบแดก

"แล้วมึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย" ผมหันไปถามโชนที่มองมือถือหน้าตาเคร่งเครียด

"กูไม่ได้เป็นไรหรอก แต่คนที่โทรมาหามึงอาจจะเป็น"

โชนกระแทกขากับขาของผม ถึงเพิ่งรู้สึกว่ามือถือในกระเป๋ากางเกงยีนส์สั่นเทือน

"พ่อกูโทรมา ขอเวลาแปป"

คนนี้ถ้าผมไม่รับสายเกินห้าครั้ง กรุงเทพตรังก็คงแค่ปากซอยเท่านั้น

"ครับนายหัวเทพ"

[ปิดเทอมกลับบ้านเลยไหม พ่อจะเคลียร์ที่ทางไว้ให้]

"แทนบอกแล้วไงว่าจะเป็นวิศวกรอยู่ที่นี่ก่อน ไหนจะผับอีก สักสองสามปีนะพ่อนะ"

[ป่านนั้นชื่อก็คงไม่มีอยู่ในกองมรดกแล้วล่ะ]

เสียงแม่ลอยมาในสาย หัวสมองผมรวบรัดมรดกทั้งหมดที่พ่อแม่มีทันที ใช้อีกสามชาติก็น่าจะยังไม่หมด

โคตรเสียดาย!!

"ขอเก็บประสบการณ์ก่อนนะครับ สามปี สามปีจริงๆ เดี๋ยวจะหอบลูกสะใภ้ไปฝากแม่ด้วยเอ้า!"

[ปากดีนะลูกชาย นักเลงหัวไม้แบบนั้นจะมีใครเอา]

"แม่แช่งผมแบบนี้ไม่อยากได้หลานใช่ไหม แทนมีเมียมีลูกจะไม่พากลับไปเจอ..."

[ก็ลองดูสิ ยังรู้จักอยู่ไหมไม้กวาดก้านมะพร้าวน่ะ]

ขู่ผมด้วยของแรงจบก็วางสายไป นึกถึงไม้กวาดก้านมะพร้าวที่แม่ใช้เป็นอาวุธทำร้ายผมก็พาขนแขนตั้ง โดนครั้งเดียวเมื่อตอนเด็กผมก็สาบานเลยว่าจะไม่ทำอะไรขัดใจแม่เด็ดขาดถ้าไม่จำเป็น ขนาดนายหัวเทพนิวัฒน์ผู้กุมอำนาจทะเลแถบหนึ่งของจังหวัดตรัง ปกครองลูกน้องหลายร้อย ดูแลธุรกิจเดินเรือ รีสอร์ตโฮมสเตย์และทำธุรกิจเกี่ยวกับการประมง เวลาอยู่กับภรรยาสุดที่รักยังเหลือตัวเท่ามด

ผมก็หวัง..หวังว่าจะไม่มีเมียถือไม้กวาดก้านมะพร้าวมาฟาดแล้วกลายเป็นเหมือนพ่อ

ไม่มี! ผมหมายถึงเมีย ยังไม่มีแพลนว่าจะมี ขี้คร้านจะมีห่วงเหมือนโอบ ถ้างั้นก็เบาใจได้ว่าคงมีแค่แม่คนเดียวที่ถือไม้กวาดก้านมะพร้าวมาตีผมได้

"เฮ้อ!" ถอนหายใจอีกหนแล้วมองหน้าจอมือถือ เราคุยเรื่องนี้กันมาหลายครั้งแล้ว ผมเข้าใจว่าลูกชายคนเดียวย่อมเป็นความหวังของพ่อแม่ ธุรกิจหมื่นล้านมันก็ตกเป็นของผมอยู่ดีหาใช่ใคร แต่ใช่ว่าจะปฏิเสธเสียหน่อย ผมแค่อยากลองทำงานเป็นวิศวกรตามที่ร่ำเรียนมา บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของเฮียสิงห์รอต้อนรับวิศวกรจบใหม่ หล่อเหลาหน้าตาดีหุ่นสมาร์ทอย่างพวกผมสี่คนอยู่

ถ้าไม่ลองดูก็น่าเสียดาย ไหนจะ K Night ที่ทำเงินให้ผมกับเพื่อนหลักหลายล้านต่อเดือนอีก

ผมอยู่กับมันสามปีเอง เวลามันยังน้อยเกินไป

มาปลดปล่อยความทุกข์ในห้องน้ำเสร็จก็ออกมานั่งเชียร์บาสกับเพื่อนต่อ คณะวิศวกรรมศาสตร์ตัวตึงชนะอีกเหมือนเคยแบบไม่ต้องลุ้นเยอะนัก

จากนั้นก็ขับรถมายังตึกคณะ ช่วงใกล้เรียนจบเด็กปีสี่มีโปรเจคต์ที่ต้องทำ ช่วงนี้งานนอกงานในค่อนข้างยุ่งเลยทีเดียว แต่ถึงจะยุ่งอย่างไรผมก็บริหารเวลาได้อย่างลงตัว