Chapter 2

Chapter 2

Dapat nagpapahinga nang maayos si Astrid, dahil walang pinagkaiba ang abortion sa panganganak. Ngunit dahil sa lamig ng gabi sa harap ng bintana, mabilis siyang dinapuan ng mataas na lagnat.

Nagising siya mula sa mababaw na pagkakaidlip nang makarinig ng sunod-sunod na katok sa pinto. Pinilit niyang idilat ang kanyang mga mata, pero tila punong-puno ng semento ang kanyang ulo sa bigat. 

“I feel like my brain is throbbing against my skull,” daing niya sa sarili.

Sulyap sa kabilang bahagi ng kama, nakita niyang maayos pa rin ang pagkakalatag ng unan at kumot. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. 

Hindi na naman siya umuwi kagabi.

Nakapagtataka na hindi na siya nakaramdam ng kirot, sa halip ay isang malalim na pagbalewala na lamang ang nananaig.

Biglang bumukas ang pinto nang walang pahintulot.

"Kwarto ito ni Daddy! Dito tayo kukuha ng gamit!" sigaw ni Raica habang hila-hila sa kamay si Tiffany.

Dire-diretso silang pumasok na tila ba isang pampublikong lugar ang silid na iyon. Napamulat si Astrid at pilit na umupo sa gilid ng kama.

"Anong ginagawa niyo sa kwarto ko?" tanong ni Astrid.

Sa sandaling bumuka ang kanyang bibig, naramdaman niya ang hapdi sa kanyang lalamunan na tila ba hiniwa ng blade. Ang kanyang boses ay naging paos at halos hindi na makilala.

"Mrs. Romanov, pasensya na sa istorbo,” Tumingin si Tiffany sa kanya nang may mapang-asar na ngiti. “Pero pinapunta ako rito ni Mr. Romanov. He needs his suit for a very important meeting today. Kukunin ko lang ang mga kailangan niya.”

Tinawag siya nitong 'Mrs. Romanov' pero walang kahit anong bakas ng respeto sa tono nito. 

"Bakit kailangang ikaw ang kumuha? Nasaan ang mga katulong?" Taas kilay na tanong ni Astrid.

Ngumisi si Tiffany, isang ngising puno ng panunukso. "Sabi kasi ni Sir Santi, ako raw ang mas nakakaalam ng taste niya pagdating sa corporate attire. Don't worry, hindi ko naman pakikialaman ang gamit mo."

Sa harap ng ganitong pambabastos, nanatiling malamig ang mukha ni Astrid. If you want to be his maid, then be it, sa loob-loob niya. 

"Nasa dressing room ang mga damit niya. Go ahead, take whatever you want," maikling sagot niya bago muling pumikit.

Bahagyang nagulat si Tiffany sa reaksyon nito. Inaasahan niyang magwawala si Astrid, magtatanong kung nasaan si Santi, o pagbabawalan siyang pumasok sa dressing room. Ngunit bakit tila wala na itong pakialam?

Gayunpaman, pabor ito sa plano ni Tiffany. Ang pagkakataong hawakan at ayusin ang mga personal na gamit ni Santi. Mabilis siyang pumasok sa dressing room at ilang sandali pa ay narinig na ang kaluskos ng mga hanger sa loob.

Hindi na sila pinansin ni Astrid. Kahit si Raica na nakatayo sa gilid ay hindi niya tiningnan. Hirap siyang bumangon para lumapit sa water bar. Kailangan niyang uminom ng gamot dahil tila sinusunog na ang kanyang balat sa lagnat.

Dahil hindi sanay na binabalewala, lumapit si Raica at pilit na hinila ang braso ni Astrid. 

"Look at me! Bakit hindi mo ako pinapansin? Sabi ni Tita Tiff, bad ka raw kaya ayaw mo kaming pansinin!"

Eksaktong iinom sana si Astrid ng gamot nang mahila ang kanyang braso. Ang mainit na tubig sa tasa ay direktang natapon sa kanyang balat.

"Ah!" ungol ni Astrid sa sakit. Agad na namula ang kanyang maputing braso.

Dahil sa tilamsik ng tubig, bahagya ring namula ang kamay ni Raica. 

"Waaaaah! It hurts! Daddy! Tita Tiff!"

Agad na humagulgol ang bata sa takot at gulat. 

Mabilis na lumabas si Tiffany mula sa dressing room, dala-dala ang isang mamahaling suit ni Santi. 

"Anong nangyari? Raica, baby, bakit ka umiiyak? My God, your hand is red!" nag-aalalang tanong ni Tiffany habang patakbong lumalapit.

Kahit nanginginig sa lagnat at hapdi, kumuha pa rin si Astrid ng burn ointment mula sa cabinet. 

"Raica, halika rito. Huwag kang malikot. It's okay, konting paso lang ito. Mawawala rin ang sakit kapag nalagyan ng gamot," mahinahon at paos niyang sabi.

Lalapit na sana siya sa bata para gamutin ito, ngunit bago pa man makalapit si Astrid, marahas na hinila ni Tiffany si Raica at niyakap nang mahigpit. 

"Huwag mong hawakan ang bata! Umiiyak na ang bata, sasabihin mong okay lang? You monster!" hysterical na sigaw ni Tiffany.

"Tiffany, it was an accident. Hinila niya ang braso ko habang hawak ko ang mainit na tubig—" paliwanag ni Astrid.

"Accident? Or sinadya mo talaga?" putol ni Tiffany habang nanlilisik ang mga mata. "I know your style, Madam! Dahil hindi ka pinapansin ni Sir Santi, sasaktan mo ang anak niya para lang mapilitan siyang umuwi rito? Napakadesperada mo! You're using a five-year-old for your own selfish games!” bulyaw ni Tiffany. "Napakasama ng ugali mo!"  

Napatigil sa ere ang kamay ni Astrid na may hawak na ointment. Ang kanyang braso na kanina ay pula lang, ngayon ay nilalabasan na ng mga paltos na tila ba tinutusok ng libu-libong karayom.

"Raica, tell her. Sabihin mo ang totoo. Sinadya ko ba?" Tiningnan ni Astrid si Raica sa mga mata. 

Umaasa siyang magpapaliwanag ang bata pero nagulat si Astrid nang makita ang bata na umiwas ng tingin. Marahil ay dahil sa takot ay mas lalong isiniksik ni Raica ang sarili sa yakap ni Tiffany. 

"Bad ka! You burned me! Isusumbong kita kay Daddy!"

Isang matinding panlulumo ang bumalot kay Astrid. 

Limang taon kitang pinalaki, Raica. Inalagaan kita na parang sa akin ka nanggaling, pero ganito lang pala kadaling burahin lahat 'yon, mapait niyang naisip. 

Dahan-dahan niyang ibinaba ang ointment sa lamesa.

"Kung sa tingin niyo ay masama akong tao, fine. I believe you've found what you came for. Now, take her away and leave my room," malamig na utos ni Astrid bago tumalikod.

"Don't think makakalusot ka rito, Madam! Sasabihin ko sa kanya ang lahat ng ginawa mo para makita niya ang tunay mong kulay! Let's see if you can still keep that 'Mrs. Romanov' title after this!" sigaw ni Tiffany.

Hindi man lang huminto si Astrid. Isang maikling tugon lang ang binitiwan niya sa hangin. 

"Whatever. Tell him everything you want. Make it a fairy tale if you must."

Binuhat ni Tiffany si Raica habang papalabas ng kwarto. 

Si Raica na nakasubsob sa balikat ni Tiffany ay nakaramdam ng lungkot habang pinapanood ang papalayong pigura ni Astrid. Hindi naman niya gustong magsinungaling, galit lang siya dahil hindi siya iginawa ni Astrid ng cookies kagabi.

Sinulyapan ng bata ang kanyang kamay. Hindi na ito gaanong masakit, pero naalala niya ang maraming paltos sa braso ni Astrid. Siguradong masakit 'yun...

Nang tuluyan nang sumara ang pinto, nanghina ang mga tuhod ni Astrid. Napaupo siya sa sahig, hawak ang nasunog na braso. Ang hapdi ay wala lang kumpara sa unti-unting pagkadurog ng huling piraso ng kanyang puso para sa pamilyang ito.

"Don't cry anymore, baby. Tita is here. Gusto mo bang isama kita sa opisina ni Daddy? We'll tell him how mean your Mama Astrid was today."

"Yes po! Puntahan natin si Daddy!" sagot ni Raica, habang pinapahid ang kanyang mga luha. 

Nakalimutan niya ang sugat sa braso ni Astrid, ang tanging nasa isip niya ay ang atensyon na makukuha niya mula sa kanyang ama.

Lumabas si Astrid mula sa dressing room, umaasang madaratnan ang asawa, ngunit bumungad sa kanya ang napakatahimik na kwarto. Huminga siya nang malalim habang hinahaplos ang kanyang braso.

"Wala na talaga," bulong niya sa sarili habang tinititigan ang mga pader na tila sumasakal sa kanya. 

Ang kirot sa kanyang braso ay tila isang paalala na wala nang natitirang dahilan para manatili pa siya sa mansyong iyon.

Napako ang kanyang tingin sa suot na diamond ring na kumikinang sa tuwing naisiskatan ng araw. Dahan-dahan niyang hinugot ang singsing mula sa kanyang daliri. Isang mapulang marka ang naiwan doon, magaspang at pangit tingnan, mistulang isang peklat na hindi na mabubura.

She's getting a divorce…

Hindi ito isang biglaang desisyon. Halos isang taon na niyang pinag-iisipan ang alis, ngunit ang huling mitsa ay ang gabing naligo siya sa sariling dugo at muntik nang mamatay. Naalala niya ang bawat segundong nakahiga siya sa malamig na sahig, hawak ang cellphone habang pilit na tinatawagan ang asawa, ngunit tanging boses lamang ng operator ang sumasagot sa kanya.

Sa mga sandaling iyon, habang nag-aagaw-buhay, nag-flash sa isip niya ang limang taon nilang pagsasama na parang isang slideshow ng mga mapapait na alaala.

Siguro, mas mabuti na ring nawala ang bata, mapait niyang naisip habang nakatingin sa kisame. Bakit ko pa idadamay ang isang inosenteng buhay sa ganitong relasyon gn ama niya?

Inikot ni Astrid ang paningin sa buong silid. Napagtanto niyang sa loob ng limang taon, wala man lang siyang gamit na maituturing na kanya. Maging ang mga dekorasyon at renovation ng kwarto ay pinili pa ng namatay na asawa ni Santi.

"Ang tanga ko rin," napangisi siya nang mapait at pinunasan ang luhang pilit kumakawala. 

You see, once a woman let go of her obsessions, she can see many things very clearly. Santi never considered her as the lover he wanted to spend his life with. Astrid no longer wanted to continue this one-woman show.

Binuksan niya ang cabinet sa kanyang dressing table at kinuha ang mga gamit na matagal na niyang ibinaon sa limot. 

Naroon ang kanyang auctioneer’s license at mga trophy na napanalunan niya noon. Naka-display ito noon sa pinaka-prominenteng parte ng bahay niya, pero mula nang pakasalan niya si Santi, ang dating pride niya ay nakatago na lang sa drawer at inamag na sa sulok.

Sinuwerte pa rin siya dahil kahit hindi siya nagtatrabaho, palagi niyang nire-renew ang kanyang mga certificates. Valid pa rin ang lahat. 

Maingat niyang pinunasan ang bawat medals at isinilid sa kanyang maleta.

Ang mga ito lang ang kinuha niya, kasama ang credit card na ibinigay ni Santi kagabi. 

Sa akin naman talaga ito, kabayaran sa lahat ng paghihirap ko, pagmamatigas niya sa sarili.

Iniwan niya ang singsing sa ibabaw ng mesa. Bitbit ang maleta at ang natitira niyang dignidad, tuluyan na siyang lumabas ng mansyon nang hindi lumingon.

Lumipas ang buong hapon na nasa opisina ng kumpanya si Raica. Ang hapdi sa kanyang kamay ay matagal na ring nawala, pero nang simulan ni Tiffany na ikwento kay Santi ang nangyari, mabilis na isiniksik ng bata ang sarili sa bisig ng ama at pilit na naglabas ng ilang patak ng luha.

Kandong ni Santi ang anak habang maingat na nilalagyan ng burn ointment ang namumulang bahagi ng kamay nito. 

"Masakit pa ba, baby?" tanong ni Santi sa malambing na tono.

Umiling si Raica, habang ang mga paa ay malayang iwinawasiwas sa kandungan ng ama. 

"Kunti na lang, Daddy. Tita Tiff gave me chocolates na po," sagot ng bata bago muling isubo ang huling piraso ng candy.

Ngunit si Tiffany na kanina pa naghihintay ng pagkakataon ay hindi palalampasin ang tsansang madiin si Astrid.

"Mr. Romanov, alam ko pong assistant niyo lang ako at hindi dapat ako nakikialam," panimula ni Tiffany na may halong kunwaring lungkot. "Pero sa tingin ko po, talagang walang pakialam si Mrs. Romanov kay Raica. Halos hindi man lang siya nag-alala nang mapaso ang bata."

Tinigil ni Santi ang pagpapahid ng gamot at dahan-dahang nag-angat ng tingin. "Anong ibig mong sabihin?"

"Tungkol sa asawa niyo," sagot ni Tiffany, agad na iniwas ang tingin na tila ba natatakot sa sasabihin. "Kanina, maayos kaming pumasok ni Raica sa kwarto para lang kumuha ng suit niyo. Pero si Madam... para siyang ibang tao."

"Go on," maikling utos ni Santi at umigting ang panga.

"Nag-aalala lang ako kay Raica. Nung lumapit ang bata sa kanya para maglambing, bigla na lang siyang nagalit," pagsisinungaling ni Tiffany habang dahan-dahang lumalapit sa desk. "Hawak niya ang tasa ng mainit na tubig. Kitang-kita ko, Sir... sinadya niyang itagilid ang tasa nung hinila ni Raica ang braso niya. She didn't even flinch nung napaso ang bata. In fact, pinagtabuyan niya pa kami."

Napahinto si Raica sa pagkain at tumingin kay Tiffany. Sa murang edad, naramdaman ng bata ang tensyon. Muling isiniksik ni Raica ang sarili sa dibdib ni Santi. 

"Mama was shouting, Daddy. Scary po ang eyes niya kanina."

Mariing napapikit si Santi. Astrid, is this your way of getting back at me? tanong niya sa kanyang isipan. Sa loob ng limang taon, kilala niya si Astrid bilang isang masunurin at mapagmahal na asawa, pero ang mga report na natatanggap niya nitong mga nakaraang araw ay taliwas sa babaeng pinakasalan niya.

"Tiffany, sigurado ka ba sa mga paratang mo?" tanong ni Santi, ang boses ay mas lalong lumamig, sapat na para kilabutan ang sinumang nagsisinungaling.

"Saksi ang mga mata ko, Sir," matapang na tugon ni Tiffany. "Kahit po si Consuelo ay takot na takot sa kanya ngayon. Sabi nga po ng mga katulong, baka raw po ginagamit ni Madam si Raica para magpapansin sa inyo dahil alam niyang ang bata ang kahinaan niyo."

Dinagdagan pa ni Tiffany ang kwento para magmukhang masama si Astrid. Habang nagsasalita siya, nanatiling blanko ang mukha ni Santi, kaya unti-unting kinabahan ang sekretarya. Akala niya, kapag nalaman ni Santi na nasaktan ang anak, agad itong magagalit at papalayasin si Astrid. Pero bakit tila wala itong reaksyon?

"Raica, totoo ba ang sinabi ni Tiffany?" bigla

ng tanong ni Santi habang nakatitig sa anak. "Sinadya ba talaga ni Astrid na saktan ka?"