Chapter 3

(Ang Pagtatagpo ng aming mga mata)

ALEXANDER'S POV

"Shit. Alisin niyo ang batang ito sa binti ko," malamig at mariin kong utos sa aking mga bodyguard.

Masakit ang ulo ko dahil sa tatlong oras na walang kwentang meeting sa mga board members ng kumpanya. Gusto ko na lang sanang pumasok sa aking private office para magpahinga, ngunit isang maliit na bata ang biglang humarang sa daan ko at mahigpit na yumakap sa aking binti.

Tiningnan ko ang bata. Balak ko sana itong sigawan upang matakot at umalis, subalit nang magtagpo ang aming mga mata ay tila ba umurong ang dila ko. Ang batang ito—mula sa kaniyang matangos na ilong, makakapal na kilay, hanggang sa kaniyang nakakalokong ngiti—ay parang isang maliit na bersyon ng aking sarili kapag tumitingin ako sa salamin.

"Daddy! Sa wakas, nahanap ka na namin ni Mommy! Sabi ko sa'yo, huwag mo na kaming tataguan, eh!"

Ang kaniyang malakas na isigaw ay umalingawngaw sa buong lobby ng aking kumpanya. Narinig ko ang sabay-sabay na pagsinghap ng aking mga empleyado. Walang sinuman ang nangahas na magsalita. Lahat sila ay nakatingin sa akin, naghihintay kung kailan ko ipapakain sa mga pating ang batang ito.

Nakataas ang aking mga kilay habang nakatitig sa kaniya. "Sino ang nanay mo, bata? At sino ang nag-utos sa'yo na tawagin akong Daddy?" tanong ko sa isang mapanuring boses.

Ngunit ang bata ay hindi man lang natakot sa aking madilim na mukha. Sa halip, mas lalo pa itong ngumiti at lumingon sa gilid ng lobby, kung saan may isang malaking pot ng halaman. Itinaas niya ang kaniyang maliit na kamay at itinuro ang isang babaeng nakatalikod at pilit na isinisiksik ang sarili sa pader para magtago.

"Ayun po si Mommy oh! 'Yung nagpapanggap na dahon sa likod ng pot ng halaman!" masayang sagot ng bata.

Dahan-dahan kong ibinaling ang aking tingin sa direksyon na itinuro niya. "Ikaw. Humarap ka sa akin," malamig kong utos sa babae.

Nang dahan-dahan siyang lumingon at humarap sa akin, tila ba huminto ang pagtibok ng aking puso. Ang hugis ng kaniyang mukha, ang kaniyang mga labi, at ang natatanging amoy-bulaklak na biglang umihip patungo sa akin—hinding-hindi ko malilimutan ang mga ito.

Limang taon. Limang taon ko siyang hinahanap. Ang babaeng pumasok sa aking VIP suite, nanamantala sa akin sa loob ng isang gabi ng matinding pagnanasa, at nag-iwan lang ng limang daang piso sa aking nightstand!

Putres na limang daang piso na 'yan.

Naalala ko na naman kung paano ako nagising kinaumagahan na may masakit na katawan ngunit may kakaibang gaan sa pakiramdam, tapos ang bubungad sa akin sa tabi ng ginto kong Rolex ay isang lukot na ₱500 bill at isang pirasong papel na may drowing ng kung ano-ano. Ginawa akong bayarang lalaki sa sarili kong hotel suite! Sa buong buhay ko, walang sinumang nangahas na insultuhin ang pagkatao ko nang ganoon. Mas mahal pa ang halaga ng medyas ko kaysa sa iniwan niyang 'tip' para sa magdamag naming pagniniig!

Gusto kong magalit, pero habang nakatitig ako sa kaniyang tarantang mukha ngayon, may kakaibang init na naman na gumuhit sa dibdib ko.

Isang madilim na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Sa wakas, nahanap din kita, magnanakaw ng enerhiya. At titingnan natin kung hanggang saan aabot ang limang daang piso mo.

"Dalhin niyo silang dalawa sa private office ko. Ngayon din," utos ko sa aking mga bodyguard habang nananatiling nakatitig sa nanginginig na babae.

CELESTIA'S POV

Hala! Bakit kasi sa dinami-rami ng puwedeng pagtaguan, sa likod pa ng bansot na halaman na ito ako sumiksik!

Gusto ko na lang maglaho na parang bula gamit ang aking mahika, ngunit alam kong mas lalong magkakagulo kapag nakita nilang lumipad ako sa gitna ng lobby ng Vance Enterprises. Nang utusan ako ni Alexander na humarap sa kaniya, nanginginig ang aking mga tuhod habang dahan-dahang humaharap.

Nang magtagpo ang aming mga mata, nakita ko ang biglang pagbabago sa kaniyang ekspresyon. Mula sa pagiging galit ay naging isang madilim at mapanganib na ngiti ang lumabas sa kaniyang mukha. Alam ko ang tinging iyan. Iyan ang tingin ng isang leon na handa nang lamunin ang kaniyang huling-huling biktima!

"Dalhin niyo silang dalawa sa private office ko. Ngayon din," malamig na utos ni Alexander.

Agad kaming pinaligiran ng apat na naglalakihang bodyguard na akala mo ay may hinuhuling mga kriminal. Pinasok kami sa kaniyang private elevator habang buhat-buhat ko ang aking asungot na anak na si Basti.

Sa loob ng elevator, ang katahimikan ay napakabigat. Nakatayong tuwid si Alexander sa unahan namin at may awra ng isang makapangyarihang pinuno. Habang ako naman ay halos hindi makahinga sa kaba.

'Mommy, relax ka lang kasi,' biglang narinig ko ang boses ni Basti sa loob ng aking utak gamit ang kaniyang telepathy. 'Huwag kang matakot kay Rich Daddy. Kanina ko pa binabasa ang isip niya habang nakahawak ako sa binti niya.'

Ano?! Ano ba ang iniisip niya, Basti? Galit ba siya? Ipapapatay ba niya tayo? Natataranta kong sagot sa kaniyang isip.

Ipinakita ni Basti ang kaniyang mga dimple at lihim na bumulong sa utak ko: 'Hindi po, Mommy! Sabi niya sa isip niya, "Ang bango pa rin ng babaeng ito. Pero gigil na gigil talaga ako sa limang daang piso na iniwan niya noon! Mukha ba akong tig-baryang lalaki?!" Hehe, Mommy, ano po ba 'yung limang daang piso? Binayaran mo ba si Daddy para sa gatas ko?'

Napasapo ako sa aking noo at sa aking isipan. Diyos ko, Basti! Huwag mo nang banggitin ang tungkol sa limang daang piso na 'yan kung gusto mo pang lumaki nang may kumpletong ngipin!

Bumukas ang pinto ng elevator at pumasok kami sa isang napakalaking opisina na may glass walls, kung saan kitang-kita ang buong tanawin ng lungsod. Umupo si Alexander sa kaniyang swivel chair, habang kaming mag-ina ay nanatiling nakatayo sa kaniyang harap.

Ipinatong ni Alexander ang kaniyang mga siko sa lamesa at pinagtagpo ang kaniyang mga daliri habang nakatitig sa akin nang mariin.

"Limang taon ang nakakalipas, isang babae ang pumasok sa kwarto ko, nanamantala, at nag-iwan ng barya," panimula niya sa isang mababang boses na puno ng panganib. "Seryoso ka ba sa limang daang piso na 'yon, babae? Sa tingin mo ba ay kasya 'yon sa isang Alexander Vance?"

Nalunok ko ang aking sariling laway. Paktay na. Hindi niya alam ang pangalan ko, pero kilalang-kilala niya ang mukha ko at ang ginawa ko!

Paano ko ba ipapaliwanag sa kaniya na kailangan ko lang naman ang kaniyang Pure Yang Energy para hindi ako pasabugin ng sarili kong mahika? At higit sa lahat, paano ko itatago ang katotohanan na ang anak niya ay kasalukuyang binabasa ang bawat gigil at magulong iniisip sa loob ng kaniyang utak?