2

Binitiwan ni Cassie ang malamig na pangungutya sa kanyang tinig nang tumingin kay Joyce. “Director Joyce, tinawag niyo ba ako para tumulong, o para ako’y pahiyain lang?”

Nakaupo si Joyce na nakataas ang mga braso sa mesa, at parang nalulugod sa pang-aalipusta. “Tinutulungan kita. Hindi mo ba alam na ubos-ubo kayo sa pera?” panalitang may halong pang-iinsulto.

“Hindi ko kailangan ang tulong mo.” Mahigpit at malinaw ang sagot ni Cassie. Hindi siya tanga. Alam niyang may mga taong nagtatago ng masamang intensyon, mga taong nakangiti pero may lason ang puso. Alam niyang isa si Joyce sa mga iyon.

Nagbago ang kulay ng mukha ni Joyce, balak na sana niyang ipakita ang kapangyarihan ngunit naputol ang galaw nang magsalita si Aurora mula sa tabi. “Dra., wag na natin palakihin ‘to. Huwag kayong mag-alala tungkol sa maliit na nurse na ‘to. Ikaw na ang mag-ayos ng aking ultrasound schedule.”

Kinuha ni Joyce ang form para sa color ultrasound at iniabot kay Aurora. Kinuha naman nito ang card mula sa bag at inabot kay Axel. “Husband—” diniinan niya ang salitang “husband” na may diin, klarong intended para kay Cassie.

Nanlaki ang mata ni Cassie, dahil alam niya na isa na namang panunukso iyon. Tumingin siya kay Axel. Ang dating kasama sa laban, ang binatang nagsabing kakampi siya, ngayon ay nagmukhang maliit at walang paninindigan. Walang cash man lang para sa isang ultrasound, pero handa namang mamuhunan sa pagmamalabis ng isang babaeng nanakaw ng kanilang pamilya.

Tumango si Joyce at sinabi, “Cassie, samahan mo si Miss Medina papunta sa color ultrasound room.” Hindi niya ito tinatanong, utos ito.

Hindi makatanggi si Cassie, trabaho niya ang mag-asikaso ng mga pasyente. Bumukas siya ng pinto at pinangunahan si Aurora. Habang naglalakad sila sa pasilyo, tila ba maraming matang nagmamasid. Ilang nurse ang nagbigay ng mga ngiti at pormal na bati, at pinilit niyang hindi mapansin ang kirot sa dibdib niya.

Lumayo si Aurora ng dalawa o tatlong metro, ngunit malakas at puno ng panunukso ang binitawan niyang salita. “Sino ba sila, Cassie? Naaawa ba sila sa pagkawasak ng pamilya ninyo? O talagang natutuwa lang silang makipagkaibigan sa’yo? Kanino nga ba sila naaawa, sa ‘terminally ill’ mong kapatid, o sa’yo mismo? Can you even tell the difference?”

Natigilan si Cassie nang marinig ang salitang terminal ill. Bigla siyang huminto, mabilis na tumalikod, at tinitigan si Aurora nang diretso. Nag-apoy ang galit sa kanyang mga mata.

“Akala mo ba lahat ng tao kasing dumi mo? Akala mo ba walang nakakakita sa tunay mong mukha? Sa loob ng walong taon, nagawa mong itago ang marurumi mong gawain kay Papa. Ikaw lang ang hayop na nagmumukhang tao kapag may nanonood.”

Malamig ngunit matalim ang bawat salitang binitawan niya. Sa loob ng maraming taon, natutunan na niyang gumamit ng salita bilang sandata, isang kasanayang hinubog ng mga leksyon mula kay Calix. Hindi dahil gusto niya, kundi dahil kailangan.

Nagningning sa galit ang mga mata ni Aurora. Hindi siya umurong. Sa isang iglap, hinawakan niya ang pulso ni Cassie at marahas itong itinulak nang dalawang ulit, hanggang sa mapadikit ito sa pader. Hindi niya alintana ang sariling malaking tiyan.

“Ah—!” napasigaw si Cassie. Agad niyang inunat ang kamay upang protektahan ang tiyan ni Aurora, ngunit bigla siyang napaurong nang marinig ang mapagkunwaring tinig nito. “Cassie, buntis ako! How could you do this to me? Kahit galit ka sa akin bilang stepmother mo, inosente ang anak ko.”

Mula sa kanyang pag-arte, malinaw na walang pakialam si Aurora sa kaligtasan ng bata sa kanyang sinapupunan. Ang mahalaga lang ay ang palabas niyang pagiging mahina. Ang bawat luha at buntong-hininga ay armas upang manipulahin ang mga tao sa paligid, lalo na ang kanyang ama.

“Cassie, anong nangyari?” mabilis na dumating ang isa niyang kasamahan at agad na inalalayan si Aurora. “Miss, okay ka lang ba?”

Doon tuluyang kumpletuhin ni Aurora ang palabas, may mga luha sa mata, tumulo nang diretso pababa sa pisngi, ngunit banayad ang tinig. “Nagulat lang ako. Wala naman akong nararamdaman ngayon, pero kailangan ko pa ring magpa-check para makasiguro.”

Ganito siya palagi. Sa tuwing nasa harap ng ama ni Cassie noon o ng mga taong may kapangyarihan, lagi siyang nagtatago sa likod ng pagkukunwari. At sa muling pagkakita ni Cassie sa eksenang iyon, nag-init ang kanyang dibdib sa galit. Kung may kapangyarihan lang siya, gugustuhin niyang gibain ang lahat ng kasinungalingan ni Aurora.

Mabilis na dumating si Axel. Agad siyang sinalubong ni Aurora at yumakap dito na para bang siya ang kawawang biktima. Sa isang iglap, nawala ang tapang ng babae at pinalitan ng huwad na kahinaan. Sa paningin ng lahat, si Cassie ang naging masama.

“Cassie, alam kong galit ka sa kanya, pero ang bata ay inosente. Napakasama mo.” Punong-puno ng sisi ang tinig ni Axel.

Napasulyap si Cassie, at sa kanyang mga mata ay bakas ang pangungulila at bigat. “Kung usapan ay pagiging masama, hindi ko kayo matatalo. Kung ganoon ako kasama, matagal nang wala si Aurora sa mundong ito.”

Ang mga salita’y bumigat sa hangin, diretso, totoo, at hindi matatawaran.

Mayamaya, may narinig silang mabilis na yapak. Si Ariane ang dumating, hingal at may bahid ng kaba. “Cassie, nakita ni Dr. Rosales sa surveillance sa corridor ang nangyayari rito. Pinapatawag ka niya sa office niya.”

Napatigil si Cassie. Itinaas niya ang tingin sa CCTV camera na nasa dulo ng pasilyo, ang pulang ilaw nito’y patunay ng walang-labas na mga mata. Kumirot ang kanyang dibdib, ngunit mariin niyang binitawan ang salita.“Kung gusto n’yong palabasin na sinaktan ko ang bata, then fine. Pero puntahan natin ang security room at panoorin ang footage.”

Hindi nanginig ang boses niya. Hindi kumurap ang kanyang mata. Hawak niya ang katotohanan, at iyon lang ang sandata niya laban sa lahat ng kasinungalingan.

Nang maalala ni Aurora na may mga camera nga sa bawat sulok ng ospital, mabilis siyang nagbago ng anyo. Pinagpag ang buhok, at may pilit na ngiti. “Misunderstanding lang iyon. Nahilo lang ako, at tinulungan lang naman ako ni Nurse Cassie.”

Parang walang nangyari. Umakbay siya kay Axel, at magkahawak-kamay silang naglakad papunta sa ultrasound room, para bang sila ang pinakamasayang mag-asawa. Ngunit para kay Cassie, bawat hakbang nila’y parang karayom na tumutusok sa kanyang puso.

“Cassie…” mahinang bulong ni Ariane, puno ng pag-aalala. “Kilala mo ba talaga sila? That woman looks like she’s targeting you.”

Alam ng lahat na para sa isang nurse, pinakamapanganib ang matunugan ng pasyente na pinupuntirya ka. Isang reklamo lang ay mabigat na problema. Paano pa kung paulit-ulit?

“She’s Aurora,” malamig na sagot ni Cassie, bakas ang sugat at hinanakit sa kanyang mga mata.

Mabilis na sinipat ni Ariane si Aurora. Kahit buntis, naka-tight jeans, nakapustura na parang artista, may yabang na hindi kayang itago. “Mukha pa lang, alam mo nang hindi siya mabuting tao,” bulong nito. “VIP patient pa raw siya rito. Kung totoong target ka niya, Cassie, you must be extra careful.”

Ngumiti si Cassie, pilit na kalmado. “Don’t worry. Balik ka na sa trabaho. Ako na ang magdadala ng kape kay Dr. Rosales.”

Sa isip niya, sapat na ang ipinakitang malasakit ni Calix kanina, siya mismo ang nagpasilip ng surveillance para ipakita ang katotohanan. At doon, naramdaman ni Cassie ang kakaibang kasiguruhan. Ang pakiramdam na may isang taong nakabantay at handang lumaban sa tabi niya… nagustuhan niya. Masaya siya sa ganoong seguridad.

Pumasok siya sa pantry. Tahimik, at tanging amoy ng kape ang pumupuno sa paligid. Habang dumadaloy ang itim na likido sa tasa, ang isip niya’y naliligaw, bumabalik sa mga sugat ng kahapon at sa pait ng kasalukuyan.

Hanggang sa tumalsik ang mainit na kape at dumampi sa kanyang kamay. Napaigtad siya, napaso, at dali-daling isinara ang coffee machine. Agad niyang itinapat ang kamay sa malamig na tubig mula sa gripo.

“Seeing an old friend after such a long time… are you really that excited?”

Malamig at malalim ang tinig na mula sa likuran niya.

Napatigil si Cassie at napalingon. Nakasandal si Calix sa pader—, ng matangkad niyang katawan ay nagbigay ng presensya na tila pumuno sa buong silid. Ang mga mata niya’y nakatutok sa namumulang kamay ng babae.

Nanlamig ang dibdib ni Cassie. Hindi na siya nagulat na alam ni Calix ang kanyang nakaraan, sigurado siyang sinilip nito ang lahat nang una siyang lumapit at nag-alok ng sarili. 

Pinilit ni Cassie na ngumiti, tinatago ang pag-aalala. “Which eye of Dr. Rosales saw that I was excited? Enemy ko siya, of course I’m jealous.”

Kumitid ang mga mata ni Calix, at tila binabasa ang kaluluwa niya. Totoo ngang mapula ang kanyang mga mata, ngunit hindi tiyak kung bakit.

Naalala ni Cassie ang reklamo ni Aurora. Pinatay niya ang gripo, lumapit kay Calix na may mapang-akit na ngiti, at iniakbay ang mga braso sa leeg ng lalaki. Tumuntong siya nang bahagya, at marahang idinikit ang labi sa kanya. “Baka makatanggap ako ng complaint letter ngayong araw,” bulong niya.

Walang paligoy-ligoy ang kilos niya, palaging ganoon siya kay Calix. Diretso, walang arte, ngunit puno ng layunin. At iyon ang parehong ikinagigiliw at kinamumuhian ng lalaki. Ayaw niyang ginagamit siya ni Cassie, ngunit hindi niya rin kayang tanggihan ang tukso nito.

Sa isang mabilis na galaw, hinila niya si Cassie at idiniin sa malamig na pader ng pantry. Ang kanyang mga mata’y kumikislap, puno ng apoy na pinipigilan. “Do you want to try… here in the pantry?”