Ang Katotohanan

“Mommy, are you angry? Please, don’t be angry with Syresse,” anang maliit na boses mula sa kanyang likuran.

Abala si Amayah sa pagsusuklay ng mahaba niyang buhok kaya naman, hindi na niya napansin ang pagpasok ng kanyang anak. Mabilis naman siyang huminto sa ginagawa upang humarap sa batang babae. Sumenyas siya rito na lumapit at kaagad din namang sinunod ng paslit.

“Mommy is not angry. Pasensya na sa lahat ng nagawa ni Mommy. I promise na simula ngayon ay magiging good na si Mommy sa inyo, okay ba iyon?” anas niya.

Nagliwanag naman ang mukha ng bata tsaka ito mabilis na tumango sa kanya. “Hindi na rin po kayo aalis? Ibibigay po ni Syresse ang gusto ni Mommy na bone marrow for Owen para hindi na po kayo magalit.”

Napakunot naman ang noo niya. “Bone marrow? No. Kalimutan mo ang bagay na iyan. Hindi ako aalis at hindi mo need ibigay ang bone marrow mo sa iba.”

Gusto niyang kastiguhin ang sarili dahil sa hindi maipaliwanag na dahilan ay nagawa ng future self niya ang ganoong bagay sa paslit. Ano ba ang tumatakbo sa isip ng bente-quattro anyos niyang sarili at pinipilit nito ang bata na ibigay ang bone marrow nito sa iba?!

Huminga siya ng malalim tsaka niya marahang hinaplos ang buhok ng anak. “Can you tell, mommy kung bakit galit sa akin ang kapatid at Daddy mo? Mommy is sick. Hindi ko maalala ang past na mga nangyari.”

Tumango naman sa kanya ang bata. Naupo sila sa ibabaw ng kama at doon nagkwentuhan. Nalaman niya sa anak na madalas daw siyang wala sa bahay. Pinapalayas din daw niya ang asawa at pinagbubuhatan ng kamay ang mga bata. Palagi nya rin daw kasama si Nolan kasabay ng pagpilit niya sa anak na i-donate ang bone marrow nito para sa anak ni Nolan.

Para siyang masusuka dahil sa impormasyon na nalaman niya. Paano at bakit ipagpapalit ng future self niya si Lorean para lang kay Nolan? Kapag naaalala niya ang itsura nito noong magkaklase sila ay nandidiri siya.

“Secret lang natin ito, ahh. Don’t tell anyone na Mommy is sick, okay?” aniya.

Ngumiti naman ang batang babae sa kanya. “Yes, mommy!”

Akala niya ay hindi papayag na makipagakita sa kanya ang matalik niyang kaibigan. Pero ilang minuto lang matapos nilang magkwentuhan ng anak ay nakatanggap siya ng mensahe mula rito. Dahan-dahan naman siyang bumaba ng kama upang hindi magising ang bata na mahimbing nang natutulog. Ilang minuto muna niyang tinitigan ang anak habang matamis na nakangiti.

“Syresse Kizeiah and Kovi Arsaiah Bismonte,” bulong niya habang tinatali ang mahaba niyang buhok. “What a beautiful name? My two lovely children. Pangako ni mommy na aayusin ko ang lahat.”

Ginawaran muna niya ng isang banayad na halik sa noo ang anak bago siya tuluyang umalis upang makipagkita kay Donna. Sa isang simpleng coffee shop siya dinala ng address na pinadala ng kaibigan sa mensahe nito. Pumasok siya sa loob at kaagad din niya itong nakita. Wala itong pinagbago, mula sa kulot nitong buhok at sa suot nitong salamin sa mata. Dahil sa kasabikan ay patakbo siyang lumapit dito tsaka niya ito niyakap ng mahigpit.

“What’s wrong with you? Get off me!” singhal ng kaibigan.

Napapahiya naman siyang umatras habang humihingi ng tawad. Bakas sa mukha ng dalaga ang pagkagulat, pagtataka, at maging ang galit. Hindi naman niya ito masisisi dahil walang kapatawaran ang ginawa ng future self niya sa mga ito.

“Donna, I miss you. Alam kong hindi ito kapani-paniwala pero, I am the 18 years old Amayah Elyse Semera. Wala akong maalalang kahit ano!” bulalas niya.

Nagtataka naman na tinitigan siya ni Donna. “What?! Excuse mo lang ba iyan para makalimutan ko ang ginawa mo sa akin? You choose that moron over me. Hindi lang ako, kun’di over your family.”

Naiintindihan niya ang galit ng matalik niyang kaibigan dahil maging siya ay hindi rin maintindihan ang mga desisyon na ginawa ng future self nya. Pero alam niya na kahit ano pa ang sabihin at gawin niya ay paniniwalaan pa rin siya ni Donna. Kaya naman, sinubukan niyang ipaliwanag ang lahat. Inisa-isa niya ang mga naganap mula sa naaalala niyang party kasama ang buong klase at ang pagkahulog niya sa pool hanggang sa magising siya sa kwarto nila ni Lorean. Pinaulanan naman siya ni Donna ng libo-libong mga katanungan ngunit sa huli ay pinili pa rin nitong paniwalaan siya.

“So, anong plano mo ngayon? Sumuko na si Lorean sa’yo. Hindi madaling suyuin ang taong nawalan na ng gana,” tanong nito.

Napailing naman siya. “Kailangan kong ayusin ang lahat, Donna. This is my dream life. Alam mo kung gaano ko kagusto si Lorean noon. Hindi ko lang maintindihan kung bakit ako nahulog kay Nolan. Sa lahat pa ng tao dito sa mundo, bakit si Nolan James Aureda pa?!”

“Magtanong ka lang ng mga bagay na gusto mong malaman. Kahit pa pinagtabuyan mo ako at pinagpalit kay Nolan, hindi pa rin kita matitiis ano. I secretly stalking your socmed at lahat ng ginagawa mo,” anang kaibigan habang humihigop ng kape.

Dahil sa tulong ng matalik niyang kaibigan ay nalaman niya ang lahat ng kasamaan na ginawa ng future self nya. Pero nasa kalagitnaan sila ng kanilang pagkukwentuhan nang bigla na lang tumunog ang kanyang cellphone at lumabas ang pangalan ni Lorean sa screen. Mabilis niya iyong kinuha at sinagot.

“Hello, hubby?” malambing niyang tanong.

Ilang segundong natahimik ang lalaki mula sa kabilang linya pero kaagad din naman itong nakabawi. “Syresse is crying. Hinahanap ka nya. Kung hindi lang para sa mga anak natin, hindi na kita para abalahin pa sa kung anong ginagawa mo ngayon. So please, for Syresse. Just come home as fast as you could.”

Para namang may kung anong emosyon na humaplos sa kanyang puso nang marinig ang mahinang pag-iyak ng anak mula sa kabilang linya. “Pauwi na ako,” aniya tsaka niya binaba ang tawag at nagpaalam kay Donna.