Chapter 2: Nagbalik na Alaala

POV: Evelina Faith Cartier

Hindi ako kumilos.

Nakatayo lang ako sa likod ng p***o habang mariin kong pinipigilan ang panginginig ng mga kamay ko.

"Open the door, Evelina."

Mas naging matigas ang boses niya.

Napapikit ako. Hindi ko maintindihan kung paano niya ako nahanap. Ilang taon akong nagtago. Lumipat ng lungsod. Nagpalit ng trabaho. Tinanggal ko ang lahat ng koneksyon sa nakaraan namin.

Pero narito siya.

Parang wala lang ang lahat.

"Damn it..." mahina kong bulong.

Hindi ako pwedeng magpatalo.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang binuksan ang p***o.

Pagkabukas pa lang, agad nagtama ang mga mata namin.

Ganoon pa rin siya.

Mas lalong naging guwapo. Mas mature. Mas seryoso. Ngunit hindi nagbago ang malamig niyang titig na minsang nagpayanig sa puso ko.

Hindi siya ngumiti.

Tahimik lang niya akong tinitigan, tila sinisigurong totoo akong nasa harapan niya.

"Ano'ng ginagawa mo rito?" malamig kong tanong.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, pinagmasdan niya ang mukha ko na para bang may hinahanap.

"I've been looking for you."

Napatawa ako nang mapakla.

"At nahanap mo na ako. Masaya ka na?"

Umigting ang panga niya.

"Hindi ako nandito para manggulo."

"Tapos ano?" putol kong sabi. "Para ipaalala ulit sa'kin ang mga bagay na matagal ko nang gustong kalimutan?"

Natahimik siya.

Ramdam ko ang bigat ng katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Biglang bumalik sa isip ko ang araw na nakita ko siya sa opisina kasama si Angelica. Ang mga tawag na hindi niya sinasagot. Ang mga mensaheng itinago niya. Ang mga tanong kong hindi niya kailanman binigyan ng sagot.

Doon nagsimula ang pagkawasak ng lahat.

"Evelina..."

"Enough."

Pinutol ko siya.

"Wala na tayong dapat pag-usapan."

Tinalikuran ko siya at akmang isasara ang p***o, ngunit mabilis niyang hinawakan ang gilid nito.

Hindi siya marahas.

Ngunit sapat iyon upang pigilan akong tuluyang isara ang p***o.

Tumingin siya sa akin, puno ng pagsisisi ang kanyang mga mata.

"Please... kahit limang minuto lang."

Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman kong mas mahirap palang takasan ang taong minsan mong minahal kaysa sa mga alaalang iniwan niya.

Hindi ko siya sinagot.

Mariin kong isinara ang p***o sa harapan niya. Ilang segundo akong nakasandal doon habang pilit pinapakalma ang mabilis kong tibok ng puso.

Hindi ko na kayang balikan ang nakaraan.

Akala ko, kapag lumipas ang panahon, mawawala rin ang sakit. Pero isang tingin lang kay Kondrad Alexander Ford, bumalik ang lahat ng alaalang matagal ko nang ibinaon.

Napaupo ako sa gilid ng kama at napatitig sa kawalan.

Unti-unting bumalik sa isip ko ang araw na nagsimula ang lahat.

---

Masaya akong nagluto noon ng paborito niyang pagkain. Plano kong sorpresahin siya sa opisina para sabay kaming magtanghalian at mapag-usapan ang mga hindi namin pagkakaintindihan nitong mga nakaraang linggo.

Hindi na niya sinasagot ang mga tawag ko.

Palagi siyang abala.

Palaging may meeting.

Palaging mamaya.

Paulit-ulit kong kinumbinsi ang sarili kong trabaho lang ang dahilan.

Hanggang sa dumating ako sa opisina niya.

Magaan pa ang mga hakbang ko habang papalapit sa executive floor. Ngumiti pa nga ako sa secretary niya at diretsong binuksan ang p***o ng opisina.

Ngunit nanlumo ako.

Nandoon si Angelica.

Magkatabi silang dalawa.

Hindi ko man nakita ang eksaktong nangyari bago ako dumating, sapat na ang eksenang iyon para mabasag ang tiwalang buong puso kong iningatan.

"Ano'ng ginagawa mo rito?" mahinang tanong ko.

Biglang tumayo si Kondrad.

"Evelina... listen to me."

Ngunit wala na akong gustong marinig.

Tumulo ang luha ko habang dahan-dahan kong inilapag ang baon na inihanda ko para sa kanya.

"Akala ko... sabay tayong kakain."

Tahimik lang si Angelica.

Mas lalo iyong nagpasakit sa akin.

Hindi ko na hinintay ang paliwanag.

Tumalikod ako at lumabas ng opisina, kasabay ng pagguho ng lahat ng pangarap na binuo naming dalawa.

---

Napamulat ako nang marinig ang tunog ng cellphone ko.

May isang mensahe.

Unknown Number

"Hindi ako aalis hangga't hindi kita nakakausap."

Napapikit ako at mahigpit na hinawakan ang telepono.

Ganoon pa rin siya.

Matigas ang ulo.

Ngunit hindi na ako ang babaeng madaling maniwala sa matatamis niyang salita.

Sa pagkakataong ito, ako ang pipili sa sarili ko.

At kung kailangan kong labanan ang lalaking minsang naging buong mundo ko...

Gagawin ko.

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone habang nakatitig sa mensaheng kagagaling lamang sa unknown number.

"Hindi ako aalis hangga't hindi kita nakakausap."

Napapikit ako.

Ganoon pa rin siya.

Mapilit.

Hindi marunong sumuko.

At iyan ang isa sa mga dahilan kung bakit minsan ko siyang minahal.

Ngunit ngayon... isa na rin iyon sa mga dahilan kung bakit natatakot akong muling buksan ang pintuan ng puso ko.

Dahan-dahan kong inilapag ang cellphone sa mesa at lumapit sa malaking bintana ng hotel. Mula sa ikalabindalawang palapag ay kitang-kita ko ang mga ilaw ng siyudad. Patuloy ang pagdaloy ng mga sasakyan, tila ba walang pakialam ang mundo sa sakit na matagal ko nang dinadala.

Humigpit ang pagkakayakap ko sa sarili.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung saan ba kami nagkamali.

Noong una, maayos naman ang lahat.

Si Kondrad ang lalaking pinapangarap ng maraming babae. Isang matagumpay na CEO, magalang, maalaga, at laging may oras para sa akin sa tuwing nagsisimula pa lamang ang relasyon namin.

Naalala ko pa ang unang beses niya akong hinatid pauwi.

Hindi siya nagsalita nang marami.

Tahimik lang siyang nagmaneho habang pinapakinggan ang mga kuwento ko tungkol sa trabaho at sa tiyuhin kong siyang tumayong magulang ko.

Hindi siya nagsawa.

Sa halip, ngumiti pa siya at sinabing—

"Mas gusto kitang pakinggan kaysa magsalita."

Napangiti ako noon.

Simple lang ang mga salitang iyon, ngunit sapat na upang paniwalaan kong ako ang pinakamaswerteng babae sa mundo.

Hanggang sa unti-unting nagbago ang lahat.

Dumami ang business meetings.

Sunod-sunod ang out-of-town conferences.

Madalas na siyang hindi sumasagot sa tawag ko.

Kapag magkasama kami, madalas ay nasa cellphone lamang ang atensyon niya.

Noong una, inintindi ko.

CEO siya.

Malaki ang responsibilidad niya.

Ngunit habang lumilipas ang mga buwan, pakiramdam ko ay unti-unti akong nawawala sa buhay niya.

Isang gabi, habang magkatabi kaming kumakain ng hapunan, ilang beses na nag-vibrate ang cellphone niya.

Tinignan niya iyon.

Pagkatapos ay agad ding ibinaliktad ang screen.

Napansin ko iyon.

"Kondrad..." mahinahon kong tawag.

"Hmm?"

"Sino ang ka-chat mo?"

Saglit siyang natigilan bago ngumiti.

"Business."

Isang salita.

Iyon lang.

Hindi ko na ipinilit.

Ayokong maging girlfriend na walang tiwala.

Ayokong maging dahilan ng stress niya.

Ngunit mula noon, nagsimula nang manirahan sa isip ko ang mga tanong na hindi niya sinasagot.

At ang bawat katahimikan niya...

Unti-unting sumisira sa tiwalang binuo namin.

---

Kinabukasan...

Maaga akong nagising.

Halos wala akong tulog buong gabi.

Paulit-ulit kong naaalala ang seryosong mukha ni Kondrad sa labas ng hotel.

Hindi ko maintindihan.

Kung talagang wala na siyang pakialam noon...

Bakit ngayon lang siya bumalik?

Bakit pagkatapos ng napakaraming taon?

Mabagal akong bumangon at naghanda ng kape.

Tahimik ang buong silid.

Pakiramdam ko ay ako lang ang taong gising sa mundong iyon.

Habang hinihintay kong kumulo ang tubig, napatingin ako sa maliit na kahon na matagal ko nang hindi binubuksan.

Nasa ilalim iyon ng maleta ko.

Ilang beses ko nang binalak itapon.

Pero sa tuwing hahawakan ko na...

Parang may pumipigil sa akin.

Dahan-dahan ko itong inilabas.

Kinabahan ako.

Para akong magbubukas ng p***o patungo sa nakaraan.

Huminga muna ako nang malalim bago ito binuksan.

Naroon pa rin ang lahat.

Mga lumang litrato.

Movie tickets.

Isang keychain na sabay naming binili.

At ang maliit na velvet box.

Mahigpit kong ipinikit ang mga mata ko.

Nanginginig ang mga kamay kong binuksan iyon.

Naroon pa rin ang engagement ring.

Ang singsing na hindi ko kailanman naisuot.

Tumulo ang isang luha ko.

Hindi dahil mahal ko pa siya.

Kundi dahil naaalala ko ang babaeng dating naniwalang walang makakasira sa pagmamahalan namin.

Napangiti ako nang mapait.

Ang dami kong pinangarap noon.

Simpleng bahay.

Masayang pamilya.

Mga anak na magmamana ng ngiti niya.

Lahat iyon...

Nanatili na lamang panaginip.

Bigla akong napabalik sa kasalukuyan nang muling tumunog ang cellphone ko.

Hindi unknown number.

Si Margaux, ang matalik kong kaibigan.

"Eve, nasa hotel ka pa ba?" bungad nito.

"Oo."

"May meeting tayo mamayang hapon. Huwag kang mahuhuli."

"Sige."

Saglit siyang natahimik.

"Okay ka lang ba?"

Napatingin ako sa engagement ring na nasa palad ko.

Huminga ako nang malalim.

"Oo."

Nagsinungaling ako.

Dahil ang totoo...

Sa muling pagdating ni Kondrad Alexander Ford, pakiramdam ko ay unti-unti na namang nabubuhay ang mga alaalang pinilit kong ilibing.

At higit sa lahat...

May kutob akong hindi lamang siya bumalik para humingi ng tawad.

May isang katotohanang matagal niyang itinago.

At ang katotohanang iyon ang maaaring tuluyang magbago sa buhay naming dalawa.

---

May mga pagkakataon talagang hindi sigaw ang pinakamasakit.

Kundi ang katahimikan.

Iyon ang nararamdaman ko habang nakaupo sa gilid ng kama. Tahimik ang buong silid, ngunit ang isip ko ay puno ng mga alaalang matagal ko nang ipinangakong hindi ko na babalikan.

Minsan, iniisip ko...

Mas madali sigurong tanggapin ang katotohanan kung sinabi niya agad sa akin.

Mas madali sigurong umiyak kung alam kong may dahilan.

Pero ang iniwan niya sa akin ay puro tanong.

Mga tanong na hanggang ngayon ay wala pa ring kasagutan.

Humawak ako sa maliit na kahon na nasa kandungan ko. Nang buksan ko iyon, muli kong nakita ang singsing na minsan niyang ibinigay.

Hindi ko iyon naisuot.

Hindi dahil ayaw ko.

Kundi dahil hindi na dumating ang araw na dapat sana'y magiging asawa niya ako.

Napatawa ako nang mapait.

Ang bilis palang magbago ng buhay.

Isang araw, pinapangarap mo ang kinabukasan.

Kinabukasan, ikaw na mismo ang tumatakbo palayo rito.

Hindi ko namalayang tumulo ang luha ko.

Isa.

Dalawa.

Hanggang sa tuluyan na itong bumagsak sa singsing.

"Ang tanga mo, Evelina..." mahina kong bulong sa sarili.

"Tanga kang naniwalang habang-buhay."

Noong una, hindi ko matanggap.

Araw-araw kong hinihintay ang tawag niya.

Bawat notification ng cellphone ko, umaasa akong pangalan niya ang makikita ko.

Tuwing may kumakatok sa bahay, umaasa akong siya iyon.

Tuwing may dumadaang itim na sasakyan, napapalingon ako.

Hanggang sa isang araw...

Napagod na rin akong umasa.

Doon ko napagtanto na may mga taong mahal ka ngayon, pero bukas ay kaya ka na lang iwan.

Huminga ako nang malalim.

Unti-unti kong isinara ang kahon.

Kasabay noon ang pagpikit ko sa mga matang pagod nang umiyak.

Ngunit bakit ganoon?

Sa kabila ng lahat...

Bakit nang makita ko siyang muli kagabi, parang bumalik ang sakit na akala ko ay matagal nang naghilom?

Hindi ko maintindihan ang sarili ko.

Galit ako.

Sobrang galit.

Pero bakit may parte pa rin sa puso kong nasaktan nang makita kong pagod ang mga mata niya?

Hindi...

Hindi na dapat.

Wala na akong karapatang mag-alala sa kanya.

At wala na rin siyang karapatang guluhin ang tahimik kong buhay.

Tumayo ako at lumapit sa salamin.

Pinagmasdan ko ang sarili ko.

Hindi na ako ang dating Evelina.

Mas naging matatag ako.

Mas naging maingat.

Mas natuto akong unahin ang sarili ko.

Ngunit sa likod ng ngiti ko...

May isang bahagi pa rin ng puso kong hindi tuluyang nakaalis sa nakaraan.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Napatingin ako rito.

Unknown Number.

Hindi ko na kailangang hulaan kung sino iyon.

Binuksan ko ang mensahe.

> "Hindi ako aalis nang hindi kita nakakausap."

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

Ilang taon na akong nanahimik.

Ilang taon ko nang tinanggap na wala na kami.

Bakit ngayon pa?

Bakit ngayong halos buo na ulit ako?

Mabilis kong dinelete ang mensahe.

Pagkatapos ay pinatay ko ang cellphone.

Ayokong marinig ang boses niya.

Dahil alam kong sa oras na marinig ko iyon...

Baka muli na namang manghina ang pusong ilang taon kong pinilit patigasin.

Lumabas ako ng hotel room upang magpahangin.

Malamig ang simoy ng hangin.

Unti-unting sumisikat ang araw.

Habang naglalakad ako sa lobby, hindi ko namalayang may taong nakatingin sa akin.

Mula sa kabilang dulo ng hotel.

Tahimik.

Hindi gumagalaw.

Nakasuot ng itim na suit.

Si Kondrad.

Hindi siya lumapit.

Hindi rin siya nagsalita.

Nakatingin lang siya sa akin na parang natatakot na mawala akong muli.

Napayuko ako.

Hindi ko kayang salubungin ang titig niya.

Hindi dahil mahal ko pa siya.

Kundi dahil natatakot akong maalala ang babaeng minsang naniwalang siya na ang makakasama niya habang buhay.

Mabilis akong lumabas ng hotel.

Hindi ko na siya nilingon.

Ngunit habang papalayo ako...

Pakiramdam ko, bawat hakbang ko ay mas lalong bumibigat.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon...

Napagtanto kong hindi pala sapat ang oras upang burahin ang sakit.

Dahil may mga sugat na kahit maghilom, nananatili ang peklat.

At ang bawat pagkikita namin ni Kondrad Alexander Ford...

Ay parang kamay na unti-unting tinatanggal ang benda sa sugat na pilit kong itinago.

Hindi pa man tuluyang nagsisimula ang bagong kabanata ng buhay ko...

Unti-unti nang bumabalik ang lahat ng alaalang akala ko'y tuluyan nang nalunod sa nakaraan.