Chapter 2

Mukhang kakilala niya ang taong tumawag kaya kahit nanginginig pa ang boses ko ay agad kong sinabi kung nasaan kami.

Hindi na ako nagtanong kung sino siya o kung ano ang nangyari, dahil sa itsura pa lang ng lalaking nasa harapan ko, alam kong hindi na iyon ang mahalaga.

Ang kailangan lang ay may makarating agad sa kanya.

Ilang minuto lang ang lumipas pero pakiramdam ko ay napakatagal.

Nakaluhod pa rin ako sa tabi niya, hindi sigurado kung dapat ko pa ba siyang galawin o hayaan na lang siya.

Paminsan-minsan ay tinitingnan ko kung humihinga pa siya, at sa tuwing may bahagya akong nararamdaman, kahit mahina, saka lang ako nakakahinga nang maayos.

Hanggang sa may dalawang itim na sasakyang biglang huminto sa bungad ng eskinita.

Mabilis ang dating nila, parang sanay na sanay sa ganitong klaseng sitwasyon.

Bumukas ang mga pinto at sunod-sunod na bumaba ang mga lalaking nakaitim.

Doon pa lang ay kinabahan na ako, pero nang mapansin ko ang mahahabang baril na dala nila, tuluyan nang nanlamig ang buo kong katawan.

Walang nagsalita ni isa sa kanila.

Walang nagtanong kung ano ang nangyari o kung sino ako.

Diretso silang kumilos, parang may nakatakda na silang gagawin bago pa man sila dumating.

Dalawa sa kanila ang agad lumapit sa lalaking duguan at maingat itong binuhat, habang ang isa naman ay lumuhod sa semento at nagsimulang linisin ang dugo na para bang wala lang iyon.

Hindi ko maintindihan kung anong klaseng mga tao ang ganito kabilis magtrabaho sa ganitong sitwasyon.

Parang hindi ito ang unang beses na may tinulungan silang ganito. Parang normal lang sa kanila na may duguang katawan sa gitna ng daan.

Napaatras ako nang bahagya, hindi ko na alam kung dapat pa ba akong manatili o umalis na lang.

Hindi rin ako makagalaw agad dahil pakiramdam ko ay parang may kung anong pumipigil sa akin—takot, o marahil ay ang pakiramdam na hindi pa tapos ang lahat.

“Thank you, miss.”

Napatingin ako sa lalaking lumapit sa akin.

Matangkad siya, seryoso ang mukha, at walang kahit anong emosyon sa mga mata niya.

Hindi siya mukhang galit, pero hindi rin siya mukhang mabait.

Parang isa siya sa mga taong hindi mo basta-basta kakausapin kung wala kang lakas ng loob.

May iniabot siya sa akin na makapal na sobre. Saglit akong nag-alangan kung tatanggapin ko ba iyon, pero dahil sa paraan ng pagkakatitig niya sa akin, parang wala rin akong choice.

“Thirty thousand,” diretso niyang sabi. “At mas makakabuti kung wala kang pagsasabihan tungkol dito.”

Hindi iyon pakiusap. Malinaw na babala iyon.

Dahan-dahan kong tinanggap ang sobre, hindi pa rin makapaniwala sa bigat nito.

Thirty thousand. Halos ilang buwan ko ring sahod iyon, at ngayong wala na akong trabaho, mas lalo kong naramdaman kung gaano kalaki ang halaga nito.

Pagkakurap ko, wala na sila.

Para bang bigla na lang silang naglaho.

Tahimik na ulit ang eskinita, at kung hindi dahil sa sobre sa kamay ko at sa kaba sa dibdib ko, iisipin kong hindi talaga nangyari ang lahat.

Agad kong itinago ang sobre sa loob ng notebook ko, ang parehong notebook kung saan ko inilalagay ang kaunting ipon ko.

Alam kong hindi ko pwedeng ilagay iyon sa wallet ko dahil kapag nakita iyon nina Nanay at Tatay, siguradong mawawala rin agad.

Pagdating ko sa bahay, sinalubong agad ako ng boses ni Nanay.

“Oh, bakit ngayon ka lang? Kanina pa gutom ang Tatay mo.”

Hindi na ako sumagot agad. Iniiwasan ko ang tingin niya habang inaabot ang plastic bag ng pagkain na binili ko sa natitira kong pera.

“Atsaka?” dagdag niya, mas matalas ang tono. “May nahanap ka bang trabaho?”

Bumuntong hininga ako bago sumagot. “Wala pa, Nay. Bukas ulit ako maghahanap.”

Hindi siya nasiyahan sa sagot ko.

Umiling siya at inagaw ang dala kong pagkain na para bang iyon lang ang mahalaga sa kanya.

“Ano ba namang silbi mo,” bulong niya bago tuluyang maglakad papunta sa kusina.

Tahimik akong naupo sa isang sulok habang pinapanood silang kumain.

Walang nag-alok sa akin kahit isa. Sanay na rin naman ako, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng lungkot.

Parang obligasyon ko lang talagang buhayin silang lahat, at kapag wala akong maibigay, wala rin akong karapatang umasa ng kahit kaunting pag-aalaga mula sa kanila.

“Isla.”

Napatingin ako kay Tatay nang tawagin niya ako. Mabigat ang boses niya, at alam ko agad kung saan pupunta ang usapan.

“May pera ka ba diyan?”

Kumirot agad ang sikmura ko. “Wala na po, Tay.”

Nag-iba ang ekspresyon niya. “Sinusubukan mo ba akong lokohin?”

Bago pa ako makapagsalita, hinablot na niya ang bag ko. Sinubukan kong pigilan siya pero mas mabilis siya. Ibinuhos niya ang laman niyon sa mesa, at nagkalat ang mga gamit ko.

“Eto lang?” galit niyang sabi habang hawak ang natitirang pera sa wallet ko. “Paano ako makakabayad ng utang sa ganito?”

“Tay, huling sahod ko na po kasi ‘yan,” mahinang sagot ko.

Pero tulad ng inaasahan ko, hindi iyon sapat para sa kanya. Umupo siya muli, pero hindi nawala ang galit sa mukha niya.

Sa gilid ng paningin ko, napansin ko si Kuya na tahimik lang na nakasandal sa dingding. Nakatingin siya sa akin, at hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagtitig niya.

“Alam mo,” bigla niyang sabi, “kung mayaman naman ‘yung boss mo, bakit ka pa nagpahuli sa misis niya? Eh di sana may pera ka pa ngayon.”

Napakunot ang noo ko. “Kuya, please lang. Huwag ka nang dumagdag. Hindi naman totoo ‘yon.”

Ngumisi siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Ramdam ko agad ang kaba habang papalapit siya.

“Maganda ka naman,” sabi niya habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.

“Kuya,” babala ko.

“Relax ka lang,” sagot niya habang hinahawakan ang braso ko. “May naisip ako. Hindi ka naman siguro mamamatay kung lalandi ka nang kaunti para sa’tin. Para naman may panggastos tayo bukas.”

Nandidiri kong tinanggal ang kamay niya sa akin. “Kabahan ka naman sa pinagsasabi mo”

Tumigas ang panga niya at sandaling natahimik. Akala ko ay titigil na siya, pero ngumisi lang siya ulit—ibang klaseng ngiti, mas malamig.

“May lalaking gusto ka ulit makita,” mahina niyang sabi.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Unti-unting nanlamig ang buo kong katawan habang pinoproseso ko ang sinabi niya.

At sa unang pagkakataon, pakiramdam ko ay may mas masahol pa palang mangyari kaysa sa buhay na kinagisnan ko sa bahay na ito.