Chapter 4

Ilang linggo na ang lumipas ngunit wala namang nagbago sa bahay namin. Pareho pa rin ang trato nila sa akin—mga salitang paulit-ulit na sumasaksak, mga tinging parang kasalanan ko ang lahat.

Iniiwasan ko si Kuya hangga’t kaya ko. Ayokong maulit ang nangyari, ayokong muling hatakin papunta sa lugar na pilit kong kinakalimutan. Kahit sa loob ng sarili kong bahay, pakiramdam ko wala akong ligtas na sulok.

Nakatayo ako sa tabi ng bintana ng kwarto ko, nakadungaw sa madilim na kalsada. Tahimik ang gabi, at tanging mahinang musika mula sa luma kong cellphone ang pumupuno sa katahimikan.

Hindi na ako umiiyak. Wala na ring lumalabas na luha kahit gusto kong umiyak. Pagod na ako—hindi lang sa katawan, kundi pati sa pakikipaglaban araw-araw sa mga taong dapat sana’y kakampi ko.

Biglang may kumatok.

Napalingon ako sa pinto, kumunot ang noo ko. Hindi sila kumakatok. Kailanman, hindi sila kumakatok. Binubuksan nila agad kapag may gusto silang gawin o sabihin sa akin.

Muling kumatok—mas malakas na ngayon.

Dahan-dahan kong pinatay ang musika. Biglang bumigat ang hangin sa paligid. May kung anong mali. Ramdam ko iyon kahit hindi ko pa alam kung ano.

“N-Nay…?” mahina kong tawag.

Walang sumagot.

Unti-unti akong lumapit sa pinto. Bawat hakbang ay parang may humihila pababa sa dibdib ko. Pag-abot ko sa doorknob, saglit akong nag-alinlangan, pero sa huli ay pinihit ko rin iyon.

Pagbukas ko ng pinto, agad akong natigilan.

Dalawang lalaking nakasuot ng itim ang nakatayo sa labas. Pareho silang tuwid ang tindig, kalmado, at walang kahit anong emosyon sa mukha. Sa isang iglap, bumalik sa isip ko ang eskinita—ang dugo, ang lalaking nakahandusay, ang sobre na iniabot sa akin.

“Isla?” tanong ng isa.

Hindi agad lumabas ang boses ko. Tumango na lang ako.

“Sumama ka sa amin.”

Nanlamig ang buo kong katawan. “B-bakit?”

Sandali silang nagkatinginan bago muling tumingin sa akin.

“May gustong kumausap sa’yo.”

Napahigpit ang hawak ko sa pinto.

“Hindi ako sasama,” sagot ko, kahit nanginginig ang boses ko. “Si Roel ba ang nasa likod nito?”

Hindi sila kumibo.

Hindi sila nagalit.

Mas lalo lang naging tahimik ang paligid—parang hinihintay nila kung kailan ako bibigay.

“Mas makakabuti kung sasama ka nang maayos,” sabi ng isa, mahina ngunit mabigat ang tono.

Hindi iyon pakiusap.

Desisyon iyon.

“Kung hindi?” pilit kong tanong.

Saglit na katahimikan.

“Hindi magugustuhan ng pamilya mo ang susunod na mangyayari.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Dahan-dahan akong napalingon sa loob ng bahay.

Nasa sala si Nanay, mahigpit ang kapit sa braso ni Kuya. Pareho silang tahimik. Pareho silang hindi makatingin sa akin. Si Kuya, na dati’y puno ng yabang, ngayon ay tila nanghihina. Takot ang nasa mga mata niya.

Ngayon ko lang iyon nakita.

Hindi din nakatakas sa aking paningin ang dumudugong labi ni Kuya.

At doon ko naintindihan—hindi si Roel ang may pakana nitong gulo na ito dahil kung iisipin ay wala namang ganitong yaman si Roel at hindi naman niya magagawang saktan ang kanyang kaibigan. Kababata niya si Kuya at sobrang malapit sila sa isa’t isa. Mukhang mas mayaman ang taong nasa likod nito.

Bumalik ang tingin ko sa dalawang lalaki. Huminga ako nang dahan-dahan, pilit kinokontrol ang panginginig ng katawan ko.

“Saan tayo pupunta?” mahina kong tanong.

Hindi sila sumagot.

Sa halip, bahagya silang tumabi—parang nagbibigay daan.

Para bang wala na akong ibang pagpipilian.

At sa sandaling iyon, bumukas ang pinto sa labas.

Napalingon kaming lahat.

Nandoon si Tatay, hingal na hingal. Ngunit sa unang pagkakataon, wala ang galit sa kanyang mukha—takot lang.

Natigilan siya nang makita ang dalawang lalaki.

Hindi siya makapagsalita.

Isa sa kanila ang bahagyang tumingin sa kanya.

“At ikaw,” malamig nitong sabi, “huli na ang lahat.”

Nanlumo si Tatay ngunit nabuhayan ang kanyang loob nang makita niya ako.

“I-Isla…” nanginginig niyang tawag, “kailangan kita. May utang ako—”

Gumuhit ang galit sa dibdib ko.

“Kaya nandito sila?” mahina kong tanong.

Hindi siya makatingin sa akin.

Tumahimik siya at hindi ako sinagot.

“Magkano?” tanong ko.

“Kalahating milyon.”

Parang may sumabog sa loob ko.

“Kalahating milyon?” hindi makapaniwalang ulit ko.

“Tay, ano bang pinasok mo?” singit ni Kuya, nanginginig din ang boses.

Ngunit hindi na iyon pinansin ng mga lalaki.

“Hindi na pera ang kailangan,” putol ng isa.

“Buhay ang kapalit sa mga kagaya mong palautang na hindi marunong magbayad.”

Nanlamig ang buo kong katawan sa aking narinig.

“Hindi!” sigaw ni Tatay.

Dahan-dahan siyang umatras pero mabilis siyang nahawakan ng dalawa at nagsimula na silang kaladkarin si Tatay.

“T-teka!” sigaw ni Kuya. “Pwede naman siya—kapatid ko ‘yan! Maganda siya! Baka magustuhan ng boss niyo—”

Tuluyang bumuhos ang luha ko.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil—wala talaga akong pamilya. Nais na naman nila akong ipamigay para lang sa pera.

“Hindi mahilig si boss sa mga babae. Ibenta niyo na lang yan nang mapakinabangan niyo pa.” Malamig na wika ng lalaki habang nakahawak ng mahigpit sa braso ni Tatay na nagpupumiglas.

Isa pang sasakyan ang huminto sa labas.

Mas marami pang lalaking nakaitim ang pumasok sa loob ng bahay.

Mas lalo akong kinabahan.

Isa sa kanila ang nagsalita.

“Miguel,” malamig niyang tawag.

Saglit siyang tumingin sa akin.

“Boss wants to meet the girl.”