Chapter 5

The moment I heard it— “Boss wants to meet the girl”—parang may humigpit sa loob ng dibdib ko. Hindi ko na naramdaman kung paano ako gumalaw. Basta ang alam ko lang, sumabay ako sa paglabas ng bahay na iyon, habang ang mga taong minsan kong tinawag na pamilya ay nanatiling nakatayo sa likod ko na parang nanonood lang ng eksenang wala silang balak pigilan.

Walang sumigaw. Walang humabol. Walang tumawag sa pangalan ko at walang nag-aalala para sa kaligtasan ko.

Parang ang dali lang palang palitan ang isang anak kapag may mas mahalagang kapalit. Kung sabagay, sa kanilang paningin, bilang isang anak nararapat lang akong magsakripisyo.

Sa labas, dalawang itim na sasakyan ang nakaparada sa harapan ng bahay namin. Tahimik. Malamig tingnan. Parang hindi ito basta grupo ng tao—kundi bahagi ng mundong hindi ko alam na umiiral pala sa likod ng mga ordinaryong kalsada.

Mabuti na lang at tulog na ang mga kapitbahay namin. Kung hindi, kami na naman ang laman ng usapan kinabukasan.

Binuksan nila ang pinto ng sasakyan.

Pumasok ako.

Walang tanong. Walang paliwanag. Nais kong magtanong ngunit base sa kanilang ikinikilos ay hindi lang din naman nila ako sasagutin.

Pagkasara ng pinto, biglang sumikip ang hangin sa loob. Dalawa silang kasama ko, parehong nakatingin sa unahan, hindi ako pinapansin na para bang wala akong halaga o presensya.

At doon ko lang na-realize—hindi ako hostage.

Mas masahol pa.

Parang isa akong bagay na maingat nilang hinahatid.

Umandar ang sasakyan.

Tahimik. Mabagal. Parang sinasadya nilang pahabain ang bawat segundo.

Habang lumalayo kami, nakikita ko sa rearview mirror ang bahay namin na paliit nang paliit hanggang sa tuluyan na itong lamunin ng dilim.

At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa na nakalayo ako.

Pagkalipas ng ilang minuto, huminto kami sa harap ng isang gate.

Hindi ito mansion.

Isang abandonadong gusali.

Tahimik. Malaki. At nakakatakot sa paraang hindi kailangan ng dekorasyon para maramdaman mong hindi ka welcome.

Bumukas ang gate.

Pumasok kami.

Ang sasakyan ay dahan-dahang huminto sa harap ng malawak na hagdanan.

Pagbukas ng pinto, malamig na hangin agad ang sumalubong sa akin.

“Baba ka,” malamig na utos ng isa.

Sumunod ako.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil wala na akong ibang choice.

Pumasok kami sa loob.

Mas tumindi ang kaba na nararamdaman ko.

Tahimik ang buong lugar. Walang ingay. Walang kalat. Walang buhay.

Parang bawat bagay ay may kontrol—maski ang hangin.

Habang naglalakad kami sa mahabang hallway, pakiramdam ko lumiliit ako sa bawat hakbang. Halatang abandonado ang lugar dahil sa alikabok at sapot ng gagamba sa mga sulok, pero may ilaw pa rin sa loob—na aking ikinataka.

Sikat itong abandonadong gusali sa amin ngunit bakit tila hindi dahil mayroon itong kuryente?

Huminto kami sa harap ng isang malaking pinto.

Isa sa mga lalaki ang kumatok nang isang beses.

“Sir.”

Sandaling katahimikan.

“Pasok,” malamig na tugon mula sa loob.

Isang salita lang.

Pero sapat na para bumigat ang buong paligid.

Binuksan nila ang pinto.

At pinapasok ako.

Pagpasok ko pa lang, agad akong natigilan.

Malaki ang silid. Mataas ang kisame. Malamlam ang ilaw.

At sa gitna—isang lalaki.

Nakatayo, nakaharap sa basag na salaming bintana, tanaw ang buong siyudad.

Hindi ko makita ang mukha niya mula sa likod.

Pero ramdam ko agad.

Iba siya.

Hindi dahil sa itsura.

Kundi dahil sa presensya niya.

Parang kahit hindi siya lumilingon, alam mong siya ang dahilan kung bakit tahimik ang buong silid.

“Siya ba ’yan?” malamig niyang tanong, hindi pa rin humaharap.

“Opo, sir.”

Napatingin ako sa nagsalita. Hindi ko napansin na may isa pa pala kaming kasama. At doon ko siya nakilala—yung lalaking nag-abot sa akin ng 30 thousand. Maaaring ang sir na kanyang tinatawag ay ang lalaking walang malay sa eskinita.

Sandaling katahimikan ang namayani.

Dahan-dahan siyang humarap sa akin.

At sa unang pagkakataon, nakita ko siya nang buo.

Hindi ko man maaninag nang maayos ang lahat dahil sa dilim, pero sapat na ang nakita ko para maalala ko ang mukha niya—matalim ang features, malamig ang ekspresyon, at nakakatakot ang katahimikan niya.

“M-may kailangan po ba kayo sa akin?” maingat kong tanong. “Kung tungkol po sa utang ni Tatay, pwede ko po bang bayaran paunti-unti?”

Hindi siya sumagot agad.

Sa halip, humakbang siya palapit.

At nang tumama ang ilaw sa mukha niya, tuluyan ko siyang nakita nang malinaw.

Hindi siya ngumiti. Hindi siya sumimangot. Wala siyang emosyon.

Tinitigan niya ako.

Matagal.

Diretso.

At sa simpleng pagtingin lang niya—parang may bumagsak sa dibdib ko.

“What is your name?” malamig niyang tanong.

“I-Isla Hernandez po,” sagot ko, pilit pinapakalma ang boses ko.

“How old are you?” tanong pa nito muli sa akin.

“23 po.”

“Isla,” ulit niya, mababa ang tono.

“Considering you saved me last week, I’ll give a second chance to your useless father to live.”

Nanigas ako.

“B-but…”

Tumigil siya, saka umupo sa upuan sa harap ko, parang siya ang may hawak ng oras.

“However,” dugtong niya, “I am looking for someone to marry.”

Parang huminto ang mundo ko.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin ulit.

“And you,” malamig niyang sabi, “are the best choice.”