Chapter 1

Nagsimulang bumuhos ang malakas na ulan nang tuluyang lumabas si Ariana Castillo sa Saint Augustine Medical Center. Sa bawat patak ng tubig sa semento, tila sumasabay ang mabilis na tibok ng kanyang kaba.

Mahigpit niyang niyakap ang makapal na brown envelope na naglalaman ng mga medical bills ng kanyang ina. Kahit hindi pa niya binubuksan ang mga papel, alam na niya ang nakasulat doon. Alam na niya ang dulo ng kuwentong ito.

Mas mataas na naman ang babayaran. Mas malaki na naman ang utang.

Humugot siya ng mabigat na buntong-hininga bago bahagyang itinaas ang mukha sa madilim na kalangitan. Parang nakikiayon ang panahon sa bigat ng buhay niya. Walang liwanag, walang pag-asa. Dalawampu't tatlong taong gulang pa lamang siya, ngunit pakiramdam niya ay ilang dekada na siyang nakikipaglaban sa mundong ito. 

Sa umaga, nagtatrabaho siya bilang administrative assistant sa isang maliit na logistics company. Sa gabi naman, nagsisilbi siyang barista sa isang café na bukas hanggang hatinggabi.

Halos tatlo hanggang apat na oras lang ang tulog niya araw-araw. Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil kailangan. Kailangan niyang mabayaran ang renta, ang mga gamot na nagpapanatiling buhay sa kanyang ina, at ang mga utang na tila isang malalim na hukay na walang katapusan.

Biglang umilaw at nag-vibrate ang screen ng luma at may gasgas niyang cellphone.

UNKNOWN NUMBER

Ilang segundo niya itong tinitigan. May bahagi sa kanya na gustong patayin ang telepono, ngunit alam niyang hindi niya matatakasan ang katotohanan. Dahan-dahan niya itong sinagot.

"Hello?" 

"Good afternoon, Ms. Ariana Castillo?"  Isang pormal ngunit malamig na boses ng babae ang sumagot sa kabilang linya. 

"Opo." 

"This is Sterling Finance. Paalala lamang po tungkol sa inyong overdue balance. Umabot na po ito sa kritikal na halaga. Kung hindi po kayo makakapagbayad ngayong linggo, mapipilitan na po kaming magsagawa ng legal action." Napalunok si Ariana. Tila nanuyo ang kanyang lalamunan sa salitang legal action.

"Pwede po bang humingi pa ng kaunting palugit? Kahit ilang araw lang po..."

"Pasensya na po, ma'am. Tatlong beses na po kayong nabigyan ng extension." walang emosyong sagot ng ahente.

"Nag-iipon lang po ako... Parang awa niyo na po, may sakit ang nanay ko—"

"Kung wala pong settlement sa loob ng limang araw, ipapasa na po namin ang account ninyo sa aming legal department. Good day, Ms. Castillo."

Toot. Toot. Toot.

Pagkababa ng tawag ay tila mas bumigat ang hawak niyang envelope. Limang araw. Limang araw para makahanap ng halagang imposibleng kitain ng isang ordinaryong empleyadong tulad niya kahit magbenta pa siya ng sariling laman.

Hindi na niya namalayang nakarating siya sa gilid ng pedestrian lane. Mahina ang ulan ngunit sapat upang lumabo ang paningin ng mga motorista sa daan. Sabog ang kanyang isip, punong-puno ng mga numero at bayarin. Kasabay ng pag-ilaw ng berdeng signal para sa mga pedestrian ay humakbang siya patawid.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makalampas sa gitna...

SKREEECH!

Ang matinis na tunog ng preno ay umalingawngaw sa buong kalsada. Isang marangya at makintab na itim na Rolls-Royce ang biglang huminto ilang pulgada lamang ang layo sa kanyang tuhod.

Napaatras si Ariana sa gulat, nabitawan niya halos ang envelope ngunit swerteng nasalo pa rin niya ito. Kasabay noon ang mabilis na pagbukas ng pintuan ng driver's seat.

"Miss! Are you okay?" Isang lalaking nasa trenta anyos, maayos ang suot na uniporme, ang nagmamadaling lumapit sa kanya.

Nakahawak pa rin si Ariana sa kanyang dibdib dahil sa matinding kaba. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng kanyang puso. "A-Ayos lang ako..."

"Sigurado po ba?  Walang masakit sa inyo?"

Tumango siya, pilit na ibinabalik ang wisyo.

Napabuntong-hininga ang driver bago yumuko bilang paghingi ng paumanhin.

"Pasensya na po talaga, Miss. Hindi ko kayo agad nakita dahil sa lakas ng ulan at labo ng paligid."

"Ayos lang... H-Hindi naman ako natamaan."

Bago pa man tuluyang makaalis si Ariana para magpatuloy sa paglalakad, marahan ngunit swabeng bumukas ang likurang p***o ng mamahaling sasakyan. Sa isang iglap, tila nagbago ang hangin sa paligid. Ang ingay ng ulan at ng mga sasakyan ay tila naglaho.

Maging ang driver ay agad na natahimik at bahagyang yumuko bilang paggalang.

Isang pares ng mamahaling Italian leather shoes ang unang bumaba sa basang kalsada. Sinundan iyon ng isang matangkad at matikas na lalaki na nakasuot ng charcoal gray suit na tila pasasadya ang tabas. Ang ulan ay tila walang epekto sa kanyang tindig.

Matangos ang ilong. Malinis ang gupit ng buhok. Matigas ang linya ng panga. Ngunit ang pinakamapansin sa lahat ay ang kanyang mga mata mga matang kasinglamig ng yelo at walang kahit anong emosyon. Hindi niya kailangang magsalita upang maramdaman ng lahat ang awtoridad at kapangyarihang dala niya. Ito ang uri ng tao na nakasanayan nang sundin ng buong mundo.

Tiningnan nito si Ariana mula ulo hanggang paa. Walang bakas ng pag-aalala sa mukha nito. Walang simpatya. Isa lamang itong mabilis at kalkuladong pagsusuri, na para bang tinitingnan kung magiging abala ba sa kanyang iskedyul ang nangyari.

"Nasugatan ka ba?" Malalim, baritono, at malamig ang boses nito. Napalunok si Ariana, nakaramdam ng liit sa harap ng estranghero. 

"Hindi."

"Good." Iyon lang. Parang sapat nang malaman nitong wala siyang pinsala para hindi siya mademanda o maabala. Lumingon ang lalaki sa kanyang driver.

"Let's go."

"Yes, sir." Naglakad na sana ito pabalik sa sasakyan nang biglang may humabol na babaeng reporter mula sa kabilang sidewalk, basang-basa rin ngunit pilit na itinataas ang kanyang gamit.

"Sir Damien!" sigaw ng babae.

Napahinto ang lalaki, bahagyang lumingon nang may pagkabahala sa kanyang mga mata. Halos hingal na hingal ang babaeng may hawak na camera.

"One question, please! Totoo po bang ikakasal na kayo para sa gaganaping malaking merger ng Monteverde Group?" Nanigas ang ekspresyon ng lalaki. Isang segundo. Dalawang segundo. Ang kanyang panga ay mas lalong tumigas sa galit na pilit itinatago. Pagkatapos ay malamig nitong sinagot ang nag-iisang kataga...

"No comment."

Kasabay noon ang mabilis at swabeng pagsara ng p***o ng Rolls-Royce. Unti-unting umandar ang sasakyan, pinaliligiran ng misteryo, hanggang sa tuluyang maglaho sa gitna ng usok at ulan.

Naiwan si Ariana na nakatitig lamang sa dinaanan ng kotse. Hindi niya kilala ang lalaking iyon. Hindi rin niya alam kung bakit tila pamilyar ang apelyidong Monteverde na binanggit ng reporter.

Pero isang bagay ang sigurado sa kanyang isip nang oras na iyon. Magkaiba ang mundo nila. Hindi na sila muling magkikita, yon ang buong akala niya. Dahil wala siyang kaide-ideya na ang lalaking halos makabangga sa kanya sa ilalim ng ulan... ay ang siya palang magiging dahilan ng pinakamalaking desisyon na gagawin niya sa buong buhay niya.