CHAPTER 2

ELIRA POV

"Sigurado ka na ba talaga rito, Elira?"

Ibinaba ni Kuya Gideon ang hawak niyang ballpen at seryosong tumingin sa akin. Nakaupo kami sa isang maliit, madilim na fast food chain malapit sa terminal ng bus. Kakalabas ko lang ng ospital dalawang araw ang nakakaraan, at hanggang ngayon, parang lumulutang pa rin ako sa sakit.

Hinalos ko ang flat ko pang tiyan bago sumagot. "Ito lang ang tanging paraan, Kuya Gideon. Napanood mo naman 'yung video na pinakita ni Zander, 'di ba? Mayaman sila. Makapangyarihan ang pamilya Monteverde. Kung malalaman ni Azriel na hindi ko itinuloy 'yung abortion, kukunin niya ang anak ko. O mas malala, baka kung ano pa ang gawin nila sa atin."

Bumuntong-hininga si Kuya Gideon at hinawakan ang nanginginig kong kamay sa ibabaw ng mesa. "Pero legal fraud 'tong gagawin natin. Pineke ko ang pirma ng doktor sa dinala kong form sa city hall. Kapag nalaman nilang buhay ang bata pagkapanganak mo..."

"Hindi nila malalaman," pilit kong pinatatag ang boses ko kahit na ang totoo ay nanginginig ang buong katawan ko sa takot. "Sabi mo, may kilala ka sa probinsya nina Papa sa Samar. Doon ako manganganak. Dito sa Maynila, patay na ang sanggol na dinadala ko. Iyon ang nakasulat sa records na isusumite natin."

Inilabas ni Kuya Gideon ang isang brown envelope mula sa kumpanya niya at dahan-dahan itong itinulak paitaas sa direksyon ko. Binuksan ko iyon gamit ang nanginginig na mga daliri. Isang certified true copy ng death certificate. Kulay asul ang tinta ng tatak, mukhang totoong-totoo. Doon nakasulat ang pangalan ko bilang ina, at ang status ng sanggol: Stillborn. Patay nang ipanganak.

Nangilid muli ang mga luha sa mga mata ko nang mabasa ang mga salitang iyon. Masakit iwanan si Azriel, pero mas masakit ang katotohanang kaya niyang ipapatay ang sarili niyang dugo at laman para lang sa negosyo at kay Nadia.

"Naka-ready na ang sasakyan sa labas," sabi ni Kuya Gideon habang tinitingnan ang kaniyang relo. "Ihahatid kita hanggang sa daungan sa Batangas. Doon ka na sasakay ng barko papuntang Visayas. Iniwan ko na rin doon sa bag mo ang mga naipon kong pera. Hindi malaki, pero kasya na para sa unang ilang buwan mo roon habang nagtatago ka."

"Salamat, Kuya Gideon. Babayaran kita kapag nakahanap ako ng trabaho roon," sabi ko habang pinapahid ang luha sa pisngi ko.

"Huwag mo nang isipin 'yan. Ang isipin mo, 'yang pamangkin ko," sabi niya sabay turo sa tiyan ko. Sinubukan ni Kuya Gideon na ngumiti para bawasan ang bigat ng tensyon sa pagitan naming dalawa. "Ano'ng ipapangalan mo sa kaniya?"

Napatitig ako sa hawak kong pekeng death certificate. "Gusto ko sana, pangalan na may koneksyon sa langit. Kasi para sa akin, blessing siya. Pero sa mundo ng mga Monteverde, isa lang siyang multo."

"Zion," muling pagsasalita ni Kuya Gideon. "Bagay sa kaniya."

Tumango ako at maingat na ibinalik ang papel sa loob ng envelope. Isinukbit ko ang backpack ko na naglalaman ng kakaunting piraso ng aking mga damit. Iniwan ko na ang lumang apartment ko, pati ang cellphone ko ay binali ko na ang sim card at itinapon sa basurahan bago kami pumunta rito. Wala akong dapat iwanang bakas.

Lumabas kami ng kainan at sumalubong sa amin ang mainit na singaw ng kalye at ang ingay ng mga sasakyan. Sumakay agad kami sa lumang kotse ni Kuya Gideon. Buong biyahe ay tahimik lang ako, nakadungaw sa bintana habang pinapanood ang mga naglalakihang billboard sa EDSA.

Biglang nag-preno si Kuya Gideon sa tapat ng isang traffic light. Napatingin ako sa kanan ko. Isang malaking LED screen ang nag-flash ng balita. Larawan iyon ni Azriel na may kasamang caption tungkol sa kaniyang bagong posisyon billing CEO ng Monteverde Holdings at ang tsismis tungkol sa nalalapit na engagement party nila ni Nadia Soler. Ang guwapo pa rin niya, walang bakas ng lungkot o panghihinayang sa mukha.

Napahigpit ang hawak ko sa seatbelt. Lumiko ang kotse ni Kuya Gideon pautos sa expressway, unt-unting iniiwan ang liwanag ng Maynila, kasabay ng tuluyang pagpikit ng aking mga mata upang takasan ang realidad.