CHAPTER 1

ELIRA POV

Napakabigat ng talukap ng mga mata ko. Pagkadilat ko, amoy ng alkohol at gamot sa ospital agad ang nalanghap ko. Sinubukan kong igalaw ang kanang kamay ko, pero may humihila rito—may swero pala ako.

"Elira? Hey, gising ka na ba?"

Isang pamilyar at malumanay na boses ang narinig ko sa loob ng kwarto. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at sumalubong sa akin ang maputing kisame, kasunod ang nagaalalang mukha ni Lysander Monteverde. Si Zander—ang pinsan ng lalaking mahal ko.

​"Z-Zander..." Paos ang boses ko at tuyong-tuyo ang lalamunan ko. "Nasaan ako? Si Azriel?"

Agad na lumapit si Zander at inayos ang unan sa likod ko para matulungan akong maupo nang kaunti. Inabutan niya ako ng isang basong tubig na may straw. "Dahan-dahan lang. Nandito ka sa St. Jude. Naaksidente 'yung sinasakyan mong taxi kagabi habang pauwi ka galing school."

Uminom ako ng kaunti habang pilit na pinapakalma ang isip ko. "Si Azriel? Tinawagan mo ba siya? Alam ba niya?"

​Natigilan si Zander. Nawala ang ngiti niya at biglang seryoso at malungkot ang hitsura niya. Iniwas niya ang tingin sa akin habang ibinababa ang baso sa maliit na mesa sa tabi ng kama ko.

"Elira, mas mabuting magpahinga ka muna," sabi niya, halatang iniiwasan ang tanong ko.

​"Zander, please. Nasaan ang pinsan mo?" Kinabahan na ako nang husto. Hindi normal ang kilos niya.

​Sakto namang bumukas ang pinto at pumasok ang isang doktor na may hawak na clipboard. Lumapit ito sa amin at ngumiti nang konti. "Ms. Marquez, mabuti naman at gising ka na. How are you feeling? May masakit ba sa katawan mo?"

"Medyo nahihilo lang po, Doc. Pero okay naman ako," sagot ko habang nakahawak sa sumasakit kong ulo. "Pwede na po ba akong makalabas?"

​Tumingin muna ang doktor kay Zander bago muling humarap sa akin. "Mabilis naman ang paggaling ng mga pasa mo. Pero kailangan mong mas maging maingat ngayon, lalo na't nasa unang trimester ka ng pagbubuntis mo. The baby is a fighter, Ms. Marquez. Ligtas ang anak mo sa kabila ng lakas ng impact ng bangga."

Napatulala ako. Buntis ako?

​Awtomatikong bumaba ang kamay ko sa flat kong tiyan. May nabubuong buhay sa loob ko—anak namin ni Azriel. Sa gitna ng takot, bigla akong naging masaya. Gusto kong tumakbo palabas ng ospital para yakapin si Azriel at sabihin sa kanya ang magandang balita.

"Salamat, Doc," mahinang sabi ni Zander.

Tumango ang doktor at lumabas na ng kwarto, kaya naiwan kaming dalawa na tahimik.

​"Zander, narinig mo 'yon?" lumingon ako sa kanya na sobrang saya. "Buntis ako. Kailangan kong tawagan si Azriel. Tiyak na matutuwa—"

"Hindi siya matutuwa, Elira."

Seryoso ang mukha at boses ni Zander. Sobrang seryoso kaya bigla akong kinabahan.

​"Ano'ng sinasabi mo?" Natawa ako nang pilit. "Ano ba'ng biro 'yan, Zander? Mahal ako ni Azriel. Magdadalawang taon na kami."

Bumuntong-hininga si Zander. Humila siya ng upuan at naupo sa tabi ko. Kinuha niya ang tablet niya mula sa mamahaling leather bag at may pinindot doon. "Ayaw ko sanang ipakita sa 'yo 'to habang nasa ospital ka. Pero mas maganda kung malaman mo na ang totoo ngayon pa lang, bago mo pa tuluyang masira ang buhay mo."

​Iniharap niya sa akin ang screen. Isang video.

Naka-focus ang camera sa isang sikat at mamahaling restaurant. Doon ay nakaupo si Azriel, suot ang paborito niyang navy blue suit, katabi ang isang napakagandang babae na halatang mayaman ang dating—si Nadia Soler, ang babaeng laging sinasabi ng pamilya Monteverde na bagay sa kanya. Kasama rin nila ang mga magulang ni Azriel at ang ama ni Nadia. Nagtatawanan sila, nagkakantiyawan, at nag-cheers gamit ang mga baso ng champagne.

"Ang kasal nina Azriel at Nadia ay gaganapin sa susunod na buwan," narinig kong sabi ng ama ni Azriel sa video. "Ito ang pinakamagandang merger para sa dalawang kumpanya."

​Tiningnan ko ang mukha ni Azriel sa screen. Walang makikitang pagtutol sa mukha niya. Nakangiti pa siya habang hawak ang kamay ni Nadia.

​"Fake 'yan... manipulated 'yan, Zander," nanginginig ang boses ko habang unti-unting tumutulo ang mga luha ko. "Hindi magagawa sa akin ni Azriel 'to."

"Hindi lang 'yan, Elira," sabi ni Zander habang naglalabas ng isang piraso ng papel mula sa bag niya at inilapag sa hita ko. "Alam na ni Azriel na buntis ka. Nalaman niya kagabi pa nung dinala ka rito. Ito ang sagot niya."

​Tiningnan ko ang papel. Isang waiver mula sa isang sikat na legal firm—ang firm na humahawak ng mga kaso ng pamilya Monteverde. Nakasulat doon ang pangalan ko, at sa ibaba ay may nakalagay na halagang limampung milyong piso.

Kapalit ng pera? Isang pirma ko lang para sa isang "medical procedure" para ipalaglag ang anak ko, kasama ang isang non-disclosure agreement na hinding-hindi ko na lalapitan si Azriel kahit kailan. Sa pinakaibabang bahagi ng papel, naroon ang isang pamilyar na pirma. Kabisadong-kabisado ko 'yon dahil palagi kong nakikita sa mga regalong ibinibigay niya sa akin.

Ang pirma ni Azriel Monteverde.

"Sabi ni Azriel, istorbo lang ang batang 'yan sa mga pangarap niya," bulong ni Zander, habang nagkukunwaring naaawa. "Kailangan mong umalis, Elira. Kung hindi mo pipirmahan 'yan, baka mas masamang paraan pa ang gawin nila para mawala ang bata."

​Napatitig ako sa pinto ng banyo rito sa kwarto, habang tuloy-tuloy ang tulo ng mga luha ko at nababasa na ang puting kumot na nakatakip sa mga hita ko.