CHAPTER 3

ELIRA POV

"Mommy, look! I drew a big boat for us," nakangiting sabi ni Zion habang ipinapakita sa akin ang isang pirasong papel na may drowing ng barko gamit ang asul na crayon.

Hinalikan ko siya sa noo at hinaplos ang kulot niyang buhok. "Wow, ang ganda naman ng boat ng love ko. Sige na, pack your toys na muna. Darating na si Kuya Gideon, aalis na tayo."

Limang taon. Limang taon kaming nanirahan ni Zion dito sa isang maliit at tahimik na bayan sa tabing-dagat sa Samar. Payak ang buhay namin, malayo sa karangyaan, pero tahimik. Nakapagtatrabaho ako bilang isang freelance financial auditor sa tulong ng laptop at internet. Safe kami rito. Pero kagabi, isang tawag mula kay Kuya Gideon ang nagpabago sa lahat.

Narinig ko ang busina ng isang sasakyan sa labas ng maliit naming bahay. Bitbit ang aming mga bag, binuksan ko ang pinto at sumalubong sa amin ang pagod na mukha ni Kuya Gideon. Agad siyang lumapit at binuhat si Zion.

"Hi, tito!" masayang bati ng anak ko.

"Hello sa buddy ko. Ang laki mo na ah," bati ni Kuya Gideon bago tumingin sa akin nang may halo-halong hiya at lungkot. "Elira, pasensya ka na talaga. Kung may iba lang akong choice, hindi ko kayo hihilahin pabalik ng Maynila."

Ipinasok namin ang mga gamit sa likod ng kotseng nirentahan niya. Nang makaupo na si Zion sa backseat at abala sa pagkain ng biskwit, hinarap ko si Kuya Gideon sa unahan.

"Ano ba talaga ang nangyari sa kumpanya mo, Kuya Gideon?" tanong ko, sinusubukang hindi magpaniko.

"Na-frame up ang logistics firm ko, Elira. May nawawalang pondo na isinisi sa akin, at ang may-ari ng main supply chain na hawak namin ay ang Monteverde Holdings. Siningil nila ako ng penalty na hindi ko kayang bayaran kahit ibenta ko pa ang buong buhay ko. May banta na silang ipakulong ako sa susunod na buwan," paliwanag niya habang mahigpit ang hawak sa manibela.

Nanginig ang kamay ko. Monteverde Holdings. Ang pangalang pilit kong ibinaon sa limot sa loob ng limang taon. "Bakit kailangan mo ako roon? Auditor lang ako, Kuya Gideon. Hindi ako abogado."

"Iyon na nga. Naghahanap ang bago nilang board ng isang independent external auditor para sa isang malaking confidential clean-up ng mga sub-contractors nila. Dahil partner firm ko ang naperwisyo, pinalad akong maipasok ang resume mo sa HR sa tulong ng isang contact ko roon. Kapag napatunayan mong may anomalya sa loob ng accounting ng mismong Monteverde na nagdiin sa kumpanya ko, maki-clear ang pangalan ko. At ang bayad nila sa project na 'to, sapat para mabayaran ang natitirang utang."

Tumingin ako sa labas ng bintana. Ang mga puno ng niyog ay unt-unti nang napapalitan ng mga konkreto at nagtataasang gusali habang papalapit kami sa siyudad. Ramdam ko ang pamilyar na bigat sa dibdib ko.

"Sino ang nakaupong CEO ngayon?" tanong ko kahit alam ko naman ang sagot.

"Si Azriel," maikling sagot ni Kuya Gideon. "Pero huwag kang mag-alala. Ang humawak ng interview at screening mo ay ang board members at ang kaniyang head legal counsel na si Soren Rossi. Malabong makialam ang isang CEO sa pagpili ng temporary auditor."

Huminga ako nang malalim. Sana nga. Sana ay sapat na ang limang taon para hindi na niya ako maalala, o kung maalala man niya ako, sana ay ituring niya na lang akong isang estranghero mula sa kaniyang nakaraan.

Ipinark ni Kuya Gideon ang sasakyan sa tapat ng isang lumang condominium unit sa Mandaluyong. Dito muna kami titira habang ginagawa ko ang auditing project.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Isinuot ko ang aking pormal na black blazer at gray na slacks. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin—mas matanda, may kaunting eyebags, pero may lakas na dala ng pagiging isang ina. Iniwan ko muna si Zion kay Kuya Gideon para sa aking unang araw sa opisina ng Monteverde Holdings.

Pagbaba ko ng taxi sa tapat ng dambuhalang glass skyscraper sa Makati, bahagya akong natigilan. Ang logo ng kumpanya ay nagniningning sa sikat ng araw. Pumasok ako sa lobby, nag-log in sa security, at sumakay sa elevator patungo sa 40th floor kung saan gaganapin ang briefing.

Pagpasok ko sa boardroom, sinalubong ako ng isang lalaking naka-suit na may hawak na mga folder. Si Soren Rossi.

"Ms. Elira Marquez?" ngumiti siya at nakipagkamay sa akin. "I'm Soren. I've reviewed your credentials, and your previous audit turnarounds are impressive. Welcome to the team."

"Thank you, Mr. Rossi. I'm ready to start with the logistics sub-files," propesyonal kong sagot.

Naupo ako sa isa sa mga silya at binuksan ang aking laptop habang inilalatag niya ang mga dokumento sa harap ko. Ngunit bago ko pa man mairaos ang unang hininga ng aking bagong trabaho, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng boardroom.

Napatayo si Soren. Awtomatiko akong napalingon sa direksyon ng pinto. Isang matangkad na lalaki ang pumasok, may hawak na mamahaling panulat, at ang kaniyang aura ay sapat na para patahimikin ang buong palapag.

Si Azriel Monteverde. Mas lalong tumigas ang kaniyang panga, at ang kaniyang mga mata ay tila mas lalong naging mapanganib kumpara noong huli ko siyang makita.

Nagkatama ang aming mga paningin. Natigilan si Azriel sa may pintuan, at unt-unting bumaba ang kaniyang tingin sa ID na nakasabit sa aking leeg kung saan nakasulat ang aking pangalan.

"Soren, leave us," utos ni Azriel, ang boses ay malamig at mariin, habang ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin.