CHAPTER 6

AZRIEL POV

"Sir, nasa elevator pa lang po si Ms. Marquez. Pababang lobby," ulat ng chief of security ko sa kabilang linya.

"Huwag niyo siyang hahawakan. Bantayan niyo lang kung saan siya pupunta, at siguruhin niyong hindi siya makakasakay ng taxi," utos ko bago ko ibaba ang telepono.

Nanginginig ang mga kamay ko habang tinititigan ko ang gintong locket sa ibabaw ng mesa. Sa loob ng limang taon, nabuhay ako sa galit. Akala ko, iniwan ako ni Elira dahil nakuha na niya ang gusto niya. Akala ko, sumama siya sa ibang lalaki dahil hindi ko maayos ang gulo sa pamilya ko at ang pamimilit nila kay Nadia. Gabi-gabi kong tinatanong ang sarili ko kung saan ako nagkulang. Pero ang litratong nasa harap ko ngayon—ang batang ito na kamukhang-kamukha ko—ay tuluyang sumira sa lahat ng alam ko.

"Azriel, calm down," seryosong sabi ni Soren habang nakatayo sa tabi ko. Kausap pa rin niya ang contact niya sa records division gamit ang kabilang linya. "Heto na 'yung hawak ng legal team tungkol sa Marquez logistics files noon. At may nakuha na rin akong initial feedback mula sa St. Jude Hospital."

"Anong nakuha mo?" Humarap ako sa kaniya, pakiramdam ko ay mauubusan ako ng hangin.

Ibinaba ni Soren ang phone niya at tiningnan ako nang may halong pag-aalala. "Limang taon na ang nakakaraan, noong gabing mawala si Elira, naaksidente siya. Dinala siya sa St. Jude. Pero hindi mo alam 'yon dahil ang emergency contact na tinawagan ng ospital ay ang pamilya niya, at may isang tao mula sa pamilya natin ang pumunta roon."

"Sino?" Lumapit ako sa kaniya, halos bumuhat sa kwelyo ng suit niya. "Sino ang pumunta sa ospital, Soren?"

"Si Lysander," maikling sagot ni Soren. "Si Zander ang pumunta roon. At ayon sa lumang hospital admission ledger na mabilis na-archive, si Elira ay buntis noong gabing 'at."

Parang may sumabog sa utak ko. Buntis siya. Nabuntis ko si Elira bago siya tuluyang nawala. At si Zander... si Zander ang unang nakalam.

"Bakit walang nakarating sa akin na report?" tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na lang sa tindi ng galit. "I hired investigators, Soren! Binayaran ko ang pinakamagagaling na tao para hanapin siya!"

"Dahil hinarang ni Zander, Azriel," paliwanag ni Soren, dahan-dahang tinapik ang balikat ko para kumalma ako. "At may mas malala pa. May isinumiteng certified true copy ng death certificate ng sanggol sa main system ng pamilya niyo makalipas ang ilang buwan. Stillborn ang nakalagay. Kaya nung chineck ng mga tao mo ang civil registry, ang lumabas ay patay na ang bata. Akala ng pamilya mo, tapos na ang isyu."

Tiningnan ko muli ang locket. Kung patay ang bata ayon sa certificate, sino itong nasa larawan? Bakit may limang taong gulang na bata na kamukha ko kung patay na ang anak namin?

"Nagsinungaling siya," bulong ko. "Nagsinungaling sa akin si Elira. O baka naman..."

"O baka naman may tinataguan siya," dugtong ni Soren. "At kung titingnan mo 'yang mukha ng bata sa locket, mukhang alam nating dalawa kung sino ang tinataguan niya."

Hindi na ako nag-isip. Mabilis kong kinuha ang locket at ang susi ng kotse ko. Tumakbo ako palabas ng boardroom, nilagpasan ang mga nagugulat kong staff sa hallway ng executive floor. Sumakay ako sa private elevator pababa ng basement parking.

Habang nagda-drive ako palabas ng corporate building sa Makati, tinawagan ko muli ang security ko. "Nasaan siya?"

"Sumakay po siya ng kulay gray na sedan, Sir. Sa kapatid niya po na si Gideon Marquez ang sasakyan. Papunta silang Mandaluyong area ngayon, sinusundan po namin," ulat ng driver ng security team.

"Ibigay mo sa akin ang live location. Ako ang haharap sa kaniya," sabi ko bago ko tapakan ang silinyador at mabilis na pinaharurot ang sasakyan sa gitna ng trapiko.

Makalipas ang dalawampung minuto, narating ko ang isang lumang condominium building sa Mandaluyong. Ipinark ko ang kotse ko sa tapat ng gate, eksaktong pagbaba ni Elira mula sa gray na kotse ni Gideon. Hawak niya ang kaniyang bag, mukhang pagod at balisa.

Binuksan ko ang pinto ng kotse ko at bumaba. "Elira!"

Napatigil siya sa paglakad. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, at nakita ko ang takot at gulat sa kaniyang mga mata nang makita niya ako. Lumabas din si Gideon mula sa driver's seat at mabilis na humarang sa pagitan naming dalawa.

"Azriel? Ano'ng ginagawa mo rito? Tapos na ang pirmahan sa opisina, 'di ba?" tanong ni Gideon, matigas ang kaniyang postura, pilit na pinoprotektahan ang kapatid niya.

Hindi ko pinansin si Gideon. Diretsong nakatingin ang mga mata ko kay Elira. Lumapit ako ng dalawang hakbang at itinaas ang aking kanang kamay. Ipinakita ko sa kaniya ang  locket na nakabitin sa mga daliri ko.

"Naiwan mo 'to sa mesa ni Soren," malamig kong sabi.

Napahawak si Elira sa kaniyang dibdib, tila doon lang niya nalaman na nawawala ang kaniyang pinaka-iingatang gamit. Namutla siya nang husto. "A-Azriel... ibalik mo sa akin 'yan."

"Sino ang batang 'to, Elira?" tanong ko, pilit kong pinipigilan ang emosyon ko pero alam kong nanginginig ang boses ko sa galit at sakit. "Sino si Zion?"

"Wala kang pakialam sa kaniya!" sagot ni Elira, nagsisimula nang maglandas ang mga luha sa kaniyang pisngi. Sububukan niyang agawin ang locket pero iniwas ko ito paitaas. "Ibigay mo sa akin 'yan!"

"Nakaraan mo? Kamukha ko ang nasa larawang 'to, Elira! Huwag mo akong gawing gago!" sigaw ko, dahilan para mapatingin ang ilang mga dadaan sa gilid ng kalye. "Buntis ka noong gabing maaksidente ka limang taon na ang nakakaraan. Bakit may death certificate na nakarating sa pamilya ko? Bakit pinalabas niyo ng kapatid mo na patay na ang anak ko?"

"Dahil iyon ang gusto mo, 'di ba?" singit ni Gideon, itinulak niya ako sa dibdib pero hindi ako natinag. "Ang kapal ng mukha mong pumunta rito at mag-iskandalo, Azriel! Pinadalan mo si Zander ng waiver at pera para lang ipa-abort ang bata dahil istorbo sa kasal mo kay Nadia! Ngayong itinago namin siya, tatanungin mo kami kung bakit?"

Natigilan ako. Tumingin ako kay Gideon, tapos kay Elira na ngayon ay humihikbi na habang nakahawak sa braso ng kapatid niya.

"Anong waiver?" tanong ko, tuluyang naguluhan. "Wala akong pinapadalang kahit anong papel sa ospital."

"Huwag ka nang magtanggi, Azriel. May pirma mo 'yon. Nakita ko ang pirma mo," umiiyak na sabi ni Elira, punong-puno ng poot ang tingin niya sa akin. "Ipinagpalit mo kami sa pera at sa posisyon mo bilang CEO. Kaya please, iwanan mo na kami. May kontrata na tayo, gagawin ko ang audit sa mansyon mo, pero huwag mong idadamay ang anak ko."

Bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang pinto ng backseat ng kotse ni Gideon. Isang maliit na batang lalaki na may suot na kulay pulang t-shirt ang dumungaw, hawak ang isang drowing ng asul na barko.

"Mommy? Bakit ka po umiiyak?" tanong ng bata gamit ang kaniyang maliit at inosenteng boses.

Napatitig ako sa bata. Doon ko napatunayan na hindi lang basta hawig ang nasa larawan. Ang totoong bata na nasa harap ko ngayon ay may mga mata na eksaktong kapareho ng sa akin. Ang anak ko. Buhay ang anak ko.

Mabilis na tumakbo si Elira papunta sa bata, yinakap ito sa kaniyang mga bisig at isinara ang pinto ng kotse para itago si Zion sa paningin ko. Humarap muli sa akin si Gideon, handang makipagsuntukan kung kinakailangan.

Sumakay si Gideon sa driver's seat at mabilis na pinaandar ang sasakyan pumasok sa loob ng parking lot ng condominium, iniwan akong nakatayo sa gilid ng kalsada habang hawak ang lumang locket sa palad ko.