Chapter 4- A Key card from the Dead

Kung buhay ang kanyang ina nang gabing iyon, sino ang babaeng inilibing nila? Paulit-ulit na umalingawngaw ang tanong sa isip ni Kaelvian Draventh habang nakatitig sa litrato sa laptop ni Seraphina.

12:03 AM.

Sixteen minutes after the official time of death. Sixteen minutes after someone authorized a lockdown that trapped everyone inside the Aurelith Grand Hotel. At labing-anim na minuto matapos ideklarang patay ang kanyang ina, may ebidensyang buhay pa ito.

“Play it again,” utos ni Kaelvian, his voice dangerously becoming quiet.

“Kaelvian, we've already checked the timestamp.”

“Then check it again!”He insisted with an angry face.

Napatingin si Seraphina sa kanya. First time niyang makita ang billionaire na tuluyang nawalan ng kontrol sa emosyon nito.

“I'm not questioning your evidence,” dagdag niya, nanginginig ang panga. “I'm questioning the people who made me believe my mother was dead.”

Tumahimik si Seraphina. She understood anger. She understood grief. Pero ang makita ang isang anak na muling binibigyan ng pag-asa matapos ang dalawang taong pagluluksa ay ibang uri ng sakit. Dahil kung totoo ang litrato, maaaring buhay ang ina ni Kaelvian. At kung buhay ito, may taong sadyang pinagkaitan siyang makasama ang sarili niyang anak.

“I'm going to the hotel,” sabi ni Kaelvian habang kinukuha ang jacket niya.

“Wait. We need a plan.”

“Then make one while we're moving.” Desididong sinabi ni Kaelvian habang sinusuot ang kanyang jacket.

“Kaelvian!”

Huminto siya sa may p***o.

“What?”

“Kung gusto mong mahanap ang mother mo, stop acting like a man who thinks money can solve everything.”

Napakuyom ang kanyang mga kamay.

“You think I don't know that?” Halos mabasag ang boses niya. “I've spent two years buying information, hiring investigators, and paying people who promised they could tell me what happened. None of them found anything. So forgive me if I'm done waiting for permission.”

Natahimik si Seraphina. For a moment, nakita niya ang batang nakatago sa likod ng mamahaling suit at malamig na mga salita—isang anak na pagod nang maghanap sa isang taong maaaring matagal nang naghihintay na matagpuan. Kinuha niya ang susi ng motorsiklo.

“Fine. We're going together.”

“Why?”

“Because you're reckless, I'm stubborn, and apparently, someone wants both of us dead.”

Bahagyang napangiti si Kaelvian. “That's the nicest thing anyone has said to me tonight.”

“Don't ruin it.”

---

Alas-tres na ng madaling-araw nang makarating sila sa Aurelith Grand Hotel. Tahimik ang lobby. May ilang bisitang naghihintay sa reception, habang abala ang mga empleyado sa kani-kanilang trabaho. Pero para kay Seraphina, may kakaibang tensyon sa paligid. Parang alam ng buong gusali na may isang bagay silang hinahanap. At parang may isang taong naghihintay sa pagbabalik nila.

“Where are we going?” tanong ni Kaelvian.

“Security office.”

“Adrian Vale won't cooperate.”

Napalingon siya. “You know him?”

“Security director. He's been working here since before my mother's death.”

“Then you know he might be involved.”

“Or he might know who is.”

Hindi na nakipagtalo si Kaelvian. Pagdating nila sa security office, nadatnan nila si Adrian Vale na nakatayo sa harap ng mga monitor. Matangkad ito, maayos ang suit, at may silver pin sa lapel nito. Isang estilong numerong pito ang nakaukit sa pin.

Napansin agad iyon ni Seraphina. “Interesting accessory,” sabi niya.

Sinundan ni Adrian ang tingin niya at bahagyang hinawakan ang pin.

“Company insignia. Old security division.”

“Project Seven?” tanong ni Kaelvian.

Saglit na nagbago ang mukha ni Adrian ng isang segundo lang. Pero sapat iyon para mapansin ng dalawang imbestigador.

“I don't know what you're talking about,” sagot ni Adrian.

“That's unfortunate,” sabi ni Seraphina. “Because we have a photograph of Evelisse Draventh alive at 12:03 AM, two years ago. We also have evidence of a lockdown authorized under Chief Inspector Alaric Veylora's credentials.”

“Those records are confidential.”Nawala ang bahagyang ngiti ni Adrian.

“Then you won't mind explaining why they're connected to a woman who was supposedly dead.” Madiing sinabi ni Seraphina.

“I suggest you leave.” Ngumingising sinabi ni Adrian.

Lumapit si Kaelvian sa mesa.

“My mother disappeared inside your hotel. If you know anything and you're hiding it, I'll make sure the entire world knows what happened here.”

Tumingin si Adrian sa kanya nang matagal. “Your father should have taught you that some doors are dangerous to open.”

“Don't talk about my father.”Nanlamig ang mukha ni Kaelvian.

“Then stop asking questions you may not survive answering.” Sagot ni Adrian habang nakahawak sa kanyang pin.

Biglang namatay ang isang monitor. Sumunod ang pangalawa. Pagkatapos, lumitaw sa gitnang screen ang isang mensahe.

WELCOME BACK, KAELVIAN.

Napaatras si Seraphina.

“That's impossible,” bulong ni Adrian.

Sa unang pagkakataon, mukhang tunay na natakot ang security director. At bago pa nila siya maitanong kung bakit, biglang bumukas ang emergency exit sa likod ng silid. May taong tumakbo palabas.

“Hey!” sigaw ni Seraphina, pero huli na.

Nang balikan nila si Adrian, nakatitig na lamang ito sa screen.

“Who sent that message?” tanong ni Kaelvian.

Hindi siya sumagot. Sa halip, mahina niyang sinabi, “You should ask your father what happened at 11:47 PM.”

---

Hindi pa nakalalabas ng hotel si Kaelvian nang tumunog ang kanyang telepono.

L U C I E N D R A V E N T H.

Sinagot niya ang tawag ng kanyang ama pero hindi siya nagsalita.

“Kaelvian,” bungad ni Lucien. “Where are you?”

“Out.”

“Don't lie to me.”

Mapait siyang natawa. “Funny. I was about to say the same thing.”

“Stay away from Room 2701.” Her father said firmly.

Nanigas ang buong katawan niya. Paano nalaman ng kanyang ama na bumalik siya roon?

“Why?” tanong niya. “What's in that room, Father?”

“Nothing you need to concern yourself with.”

“Then why are you afraid of it?” Kaelvian asked in a calm voice.

Tahimik sa kabilang linya.

“Your mother is gone,” malamig na sabi ni Lucien. “You need to accept that.”

Biglang kumulo ang dugo ni Kaelvian.

“Accept it? You expect me to accept it when there's a photograph of her alive sixteen minutes after the time you told everyone she died?”

Walang sagot.

“Father?”

Narinig niya ang mabigat na paghinga ng matanda.

“Come home. Now.” Pinatay ni Lucien ang tawag.

Nakatayo si Kaelvian sa gitna ng hallway, mahigpit na hawak ang telepono. Sa buong buhay niya, hinangaan niya ang kanyang ama. Itinuring niya itong modelo ng lakas, disiplina, at tagumpay. Pero ngayon, sa bawat salitang binibitawan nito, mas lalo niyang nakikitang may isang bagay itong pilit na itinatago. At maaaring ang bagay na iyon ang sumira sa kanilang pamilya.

“Kaelvian?” tawag ni Seraphina.

Dahan-dahan siyang humarap. “My father knows.”

“Knows what?”

“That my mother might still be alive.”

Napasinghap si Seraphina. “And he wants you to stop. Which means we're getting closer.”

“Whatever we find next, I'm not turning back.”Tumingin siya sa detective.

Hindi na siya pinigilan ni Seraphina. Dahil alam niyang ganoon din ang gagawin niya kung ang taong nawawala ay ang sarili niyang ina.

---

Pagbalik nila sa mansiyon ng mga Draventh, dumiretso si Kaelvian sa lumang silid ng kanyang ina. Matagal na niyang hindi binubuksan ang silid na iyon. Nananatili pa rin ang mga libro sa istante, ang mga larawan sa mesa, at ang maliit na kahon ng alahas sa ibabaw ng dresser. Para bang anumang oras ay papasok si Evelisse, ngingiti, at sasabihing masyado siyang nag-aalala sa mga bagay na hindi niya kontrolado.

Napalunok siya. “I'm sorry, Mother,” bulong niya. “I should have listened.”

Naupo siya sa gilid ng kama at pinunasan ang mga mata bago may mapansing kakaiba sa ilalim ng dresser. Isa itong maliit na metal box. Hindi niya iyon nakita noon. Maingat niya itong hinugot. Walang susi ang kahon, pero may nakaukit na simbolo sa takip nito.

Seven.

Dahan-dahan niya itong binuksan. Sa loob ay may lumang keycard, itim at ginto, na may nakasulat na 2701 at mga inisyal na E.D. Sa likod nito, may nakatagong sulat sa sulat-kamay ng kanyang ina.

NOT THE BODY.

At sa ilalim nito:

B3 — 00:17.

Napaatras si Kaelvian. “B3?” bulong niya.

Walang Level B3 sa opisyal na floor plan ng hotel. Tinawagan niya agad si Seraphina.

“Found something,” sabi niya nang sagutin nito ang tawag.

“What is it?”

“A keycard. May message sa likod.”

“What message?”

Tumingin siya sa sulat, at sa unang pagkakataon matapos ang dalawang taon, nakaramdam siya ng pag-asang mas nakakatakot kaysa sa kawalan nito.

“Not the body.”

Tahimik sa kabilang linya. Pagkatapos, narinig niya ang boses ni Seraphina.

“Kaelvian, listen to me. Don't go anywhere alone.”

“Why?”

“Because if your mother left that message, someone else may have been looking for it too.”

Bago pa siya makasagot, may bagong notification sa kanyang telepono. Isang anonymous message ang bumungad sa kanya.

YOU FOUND THE KEY. NOW COME TO B3 AT 12:17 AM.

Sumunod ang isa pang linya.

COME ALONE, OR THE NEXT BODY WILL BE YOUR MOTHER'S.

Nanlamig ang kanyang mga daliri. Hindi niya alam kung ang mensahe ba ay babala o bitag. Pero isang bagay ang sigurado. May isang taong alam kung nasaan ang kanyang ina. At maaaring ngayong gabi niya na malalaman kung bakit may nagsikap na burahin ito sa mundo.

Tumingin si Kaelvian sa lumang keycard. Pagkatapos, sa larawan ng kanyang ina sa bedside table.

“I'm coming for you, Mother,” bulong niya. “And this time, nobody's going to stop me.”

Sa kabilang dulo ng tawag, narinig niya ang boses ni Seraphina.

“Then we're going together.”

Sa unang pagkakataon, hindi siya nakipagtalo. Dahil kung ang katotohanan ay naghihintay sa ilalim ng hotel, handa siyang harapin iyon. Kahit ang matagpuan niya roon ay hindi na ang ina niyang naaalala niya. Dahil sa B3, maaaring hindi lang ang katotohanan ang nakabaon.

Maaaring naroon din ang taong dalawang taon nilang inilibing nang buhay.