Tatlong lalaking estranghero

Napa tingin sa makulimlim na kalangitan ang dalaga kasabay nito ang pagbagsak ng malalaking butil ng ulan. Malakas ang ihip ng hangin at ramdam niya ang lamig na dulot non sa katawan niya.

Napa tingin siya sa mahabang kalsada na walang ka tao-tao kundi isang punding ilaw lamang ang tanging nagbibigay liwanag doon. Kahit ni isang motorsiklo man lang ay walang dumadaan.

“Nasaan naba ako?” hindi na niya alam saan siya dinala ng kaniyang mga paa kanina sa sobrang pag-iisip.

Habang naglalakad ay naramdaman niya ang pagsakit ng kaniyang ulo kaya napa hawak kaagad siya sa kaniyang sentido.

“Ito na naman,”

Ilang segundo pa ay bumagsak na nang tuluyan ang kaniyang katawan, kasabay nito ang pag doble ng kaniyang paningin kaya pa ulit-ulit niyang pinupok pok ang ulo niya. Nagbabasakaling maibsan ag sakit ngunit wala.

“Argh!” napa luhod nalang siya sa sementadong kalsada nang mas umigting pa ang sakit na para bang pa ulit-ulit itong sinasaksak ng punyal.

Nahihirapan na siyang habulin ang sarili niyang hininga, ramdam niya na anumang oras ay mawawalan na siya ng malay.

“Saphira!”

“Pare, p-paano kung hindi natin siya makita?” parang maiihi na sa kaba si Andrus habang palingon lingon sa bawat kalye na kanilang madadaanan.

“Ready your neck then,”

Napa hawak naman kaagad si Andrus sa sarili niyang leeg at marahas na kinamot ang sariling ulo.

“Buwisit naman kasi iyang pamilya na iyan! Ang laki kayang kapalit na nakuha nila para lang ibigay nila sa atin si Saphira!”

“Just focus on finding her if you don’t want to be headed alive, Vergara.” Mas matigas pa sa bato na saad ng lalaki na nasa likuran. Kampante lamang itong naka upo sa likod habang abala sa kaharap nitong laptop. Ramdam ni Andrus ang pait at tension sa bawat salita kaya tumahimik na lamang siya.

“Nasaan naba kasi siya—oh! Si Saphira ba ‘yan? Fvck! What’s happening to my dear cousin!” kaagad na pinatay ni Andrus ang makina ng kotse at kaagad binuksan ang front seat at patakbong pinuntahan ang babaeng naka handusay sa kalsada.

“Saphira!”

***

“Pare, wala kabang balak umuwi sa inyo? Ginawa mo na akong personal driver buong araw ah? At saka, nakarating na po kami sa bahay, puwedeng puwede ka ng umuwi.” Walang ganang tinapunan siya ng tingin ni Lior at kalaunan ay ibinalik din ang tingin sa laptop nito.

Marahang lumabas ng kotse si Lior dala dala ang laptop sa kamay at isinarado ang pintuan ng backseat. Napa kunot naman ng noo si Andrus at bahagyang humakbang patalikod.

“Anong ginagawa mo?”

“Going home.” Simpleng tugon nito.

Napa irap naman sa hangin ang kaibigan. Kung siguro may katawang tao ang salitang ‘malamig’ ay si Lior na iyon.

“Alam ko, ang ibig kong sabihin ay bakit bumaba ka pa? Kukunin ko nalang muna si Saphira—”

“No need. I’ll just call a cab,”

“Pero sasakyan mo ‘to diba?” naguguluhan na tanong ni Andrus rito. Hindi niya kasi maunawaan kung ano ang gustong ipahiwatig ng binata sa kanya.

Ngunit imbes na maka rinig ng sagot, may tinipa lamang ito sa selpon nito at isang minuto lang ay may dumating na kaagad na sasakyan.

“Just say hi to Lola for me,” walang eksplenasyon na naiwan siyang nagka buhol buhol ang utak sa labas ng kanilang bahay.

“Ha? Anong trip ng gag*ng iyon?”

***

Dahan dahan na iminulat ni Saphira ang kaniyang mga mata. Nasaan siya? Hindi pamilyar na kisame ang bumungad sa paningin niya.

Magkasalubong ang kilay na bumangon siya sa kama. Inikot ng kaniyang paningin ang kabuuan ng silid, gawa sa kawayan na kahoy ang dingding. Habang ang atip nito ay gawa sa yero na medyo luma narin.

Naramdaman din niyang parang matigas ang kiniyang kinauupuan. Napukaw kaagad ang kaniyang atensyon ng mapagtantong gawa rin pala sa kawayan ang kama na kinaroroonan niya.

Napa pikit siya ng malanghap ang sariwang hangin.

“Pinsan! Gising ka na!” napa hiyaw kaagad ang dalaga sa gulat at kaagad naibato ang unan sa lalaking pumasok sa silid.

“S-Sino ka!?”

Kahit na tinapunan niya ito ng unan ay naka ngiti parin ito sa kanya. Iyong ngiti na ramdam na ramdam mo hanggang buto ang saya.

“Ako at ako lang, nag-iisang pinsan mo!”

“Ulol!” kaagad na may dumagdag na namang isang estranghero na lalaki na may dala dalang abaka na paypay sa kaliwang kamay at hinampas sa ulo iyung lalaking nagpakilalang pinsan raw ni Saphira.

“Tinatanong ka niya kung ano ang pangalan mo,”

“Tama pala, muntik ko ng makalimutan ako nga pala si Andrus Vergara,”

“At ako naman si Andres, pareho ng apelyedo.”

“Malamang! Pinsan ka eh, magkapareho talaga. Obob ka ba? At saka magdamit ka nga pare, nakakahiya--”

“T-Teka lang!” itinaas ni Saphira ang dalawa niyang kamay sa ere, “Ibigsabihin—kayo iyong pa ulit-ulit na tinawagan ko kahapon? Tapos kahit isang sagot wala akong nakuha?”

Nagkatinginan naman kaagad ang dalawang binata at kunot noong tumingin ulit sa dalaga.

“Tawag? Wala kaming ibinigay na kahit anumang numero sa pamilya Imperial. Kahapon lang naming nalaman na nasa puder ka nila.”

Ngunit may binunot ni Saphira na isang maliit na puting papel sa bulsa niya at umalis sa kama at tumayo ng tuwid.

“Ito, ito yung numero na ibinigay sa akin ni Ginang Linka,” kaagad kinuha iyon ni Andrus at bakas sa mukha ni Andrus ang iritasyon kasabay ng paglakumos nito sa papel.

“Bakit? May mali ba?” naguguluhan ang dalaga sa mga nangyayari.

“Buwisit na pamilya yan!” biglaang sigaw ni Andrus kaya napa atras kaagad si Saphira.

“Pare, tinatakot mo siya—”

“Binigyan ka nila ng pekeng numero, Saphira. At kung alam ko lang na ganyan ang trato nila sa iyo, mas inagahan pa sana namin ang pagkuha sayo.”

“Relaks, Pare” pagpakalma ni Andres sa kapatid nito na si Andrus at inakbayan, “Paihipan ko muna ng hangin iyong utak ng kapatid ko insan, medyo mainit na kasi.”

“Ano ba! Parang hindi nila kilala kung sino tayo ah?”

“Tumahimik ka nga, ikalma mo sarili mo gag*! Masiyahan ka sa iyong paglagi dito insan, ipapaliwanag namin ang lahat pagkatapos naming gawin ang iyong agahan.”

Napa tango nalang siya at napag desisyunan na lumabas narin ng silid. Bumungad kaagad sa kanya ang napaka lapad na taniman ng palayan.

Napaka berde ng mga palay at napaka aliwalas ng kapaligiran isama mo pa ang malamig na simoy ng hangin. Ngunit Nawala kaagad ang ngiti sa labi ni Saphira ng mahagip ng kaniyang mata ang isang magarang kotse na naka parada sa gilid ng simpleng bahay-kubo na kinaroroonan niya.

Kung tama ang hinala niya ay iyon ang pinagpapantasyahan ng karamihan na bilhin ngayon dahil nag-iisang disenyo lamang ito sa buong Pilipinas.

“You’re awake?”

“Ay, kabayo!” napa igtad ang dalaga ng wala sa oras, “S-Sino ka?”

“Sit.” Simpleng saad nito na para bang ang inuutusan nito ay aso. Ngunit sumunod nalang din siya, ayaw niyang magkaroon ng gulo.

“Is your cheeks okay now?” napa hawak naman kaagad si Saphira sa pisngi niya at doon niya naramdaman na may maliit na band-aid na palang naka lagay sa bandang tainga niya.

Nagkasugat ba siya dahil sa sampal ni Ginang Linka kahapon?

“Maayos naman na, s-salamat.” Iyon nalang ang naging sagot niya. Nakaramdam naman kaagad siya ng pagka ilang at handa na sanang umalis sa tabi ng lalaki nang bigla nalang makarinig siya ng nagsisigawan na lalaki di kalayuan sa kanilang kinaroroonan.

“Hoy, hoy! Huwag mong ihawin na paganyan, masusunog ‘yan! Obob ka talaga kahit kailan Andrus!” sabay hampas nito kay Andrus ng paypay na gawa sa abaka.

“Aray naman! Kaysa naman sa’yo na kulang na lang lumangoy pabalik sa dagat iyong bangus dahil may dugo pa ang laman.”

“Ha! At least may kakainin pa ang minamahal kong pinsan. Eh sa’yo wala na, dahil sunog na pati buto sa loob.” Saad naman pabalik ni Andrus.

“May kaliskis pa naman kaya hindi madaling masusunog itong bangus. May proteksiyon pa—”

“That’s enough.” biglang intirapsyon ni Lior sa dalawa at tumayo na at pumasok sa loob ng kubo. Hindi mawari ni Saphira kung ano ang meroon sa boses ng binata at kung bakit sa tuwing maririnig niya ang boses nito ay palagi nalang may kung anong bulate sa tiyan niya na kumakawala.

“Ikaw kasi,”

“Bakit ako? Kasalanan mo, gag*!”

Napa tawa naman kaagad si Saphira nang makita niya ang sunog na isda.