로그인Kinakagat-kagat ko ang fries, iniisip na mabibigyan ako ng kasagutan sa mga tanong ko kung nag-iisip habang kumakain."Is that how you eat that?" Tyron's voice took me from the clouds. He sounded a bit shock.Hindi ko alam na pinanonood niya ako. I wipe some excess sauce out of my lips."Uh, yeah.You want some?"Siya naman ang bumili nito at mukhang... hindi pa siya nakakatikim."Give me one," he chirped. "The one dipped on ice cream," he added.I did what he said. Tatlong fries pa nga ang isinawsaw ko at inilapit sa kaniya. Umiwas ako ng tingin nang isubo niya iyon."How was it?" I asked to lessen the awkwardness I am feeling."Taste good. But I know a better sauce that will suit this."Naalala ko na ketchup nga pala ang talagang sawsawan noon."Oh! May ketchup din na kasama.
Humugot ako nang malalim na hininga habang tinitigan ko pa ang screen ng cellphone ko bago ako nakapagpasyang sagutin iyon. Magpapaliwanag ako at sasabihin agad na gagawan ng paraan ang issue."Ty, I'm sorry!" bungad ko. "I promise I will handle this-""Where are you, Avaya?"He cuts me off with his voice sounding worried and in a hurry.Huminto ako sandali sa pagbaba sa hagdan. Bahagyang naguluhan at 'di ma-process ang nangyayari. He's not mad?"S-sa mall pa rin. P-pababa sa hagdan..." sabi ko, gulat pa."Wait for me at the parking lot," he stated, still sounding calm and... worried?"Huh? You're fetching me? How about the kid Is he fine now?" natatarantang tanong ko.I heard the clicked of his tongue as it conveys annoyance for my question."Nothing's important than to get you out of the media," he spoked cle
Tyron took me to TriMall, although he wanted to accompany me, I had already made up my mind. Hindi ko gustong idamay ang bata sa galit ko. Gusto kong ganoon din siya. Tyron has no issue with dealing with the kid. Noong nakita lang ako sa ganoong sitwasyon siya umayaw bigla.I blew cold air from my lips after I sipped the cold mocha milktea. Nakaupo ako sa gilid ng coffee shop sa loob ng mall, nagpapalamig matapos ang ilang oras na paglilibot.I bought some things for the kids and for me. Panandalian lang akong nakakawala sa problema at isipin dahil ngayon, kahit kauupo ko pa lamang ay pinamumunuan na agad ang dibdib ko ng sakit.I noticed camera flashes and whispers coming from people near my table. They likely captured a photo of me. They're still at it, huh? Kahit naglabas pa ng statement si Ryker na hindi ako iyon, patuloy pa rin sila. Ganoon naman talaga ang mga tao. Hangga't may gustong patunayan, hindi
Naningkit ang mata niya at parang nagdududa. Alanganin siyang tumango."I do. I'll bring it in your room."Kahit papaano ay napangiti ako roon."Salamat," sabi ko at bumalik uli sa loob.Binuksan ko pa ang isang paperbag na mayroon. I saw a different outfit. Kinuha ko iyon at nagtungo sa bathroom para mag-asikaso ulit. When I went out, suot ko na ang pares ng damit na iyon.Tyron is already inside. Sitting on the bed. Sa cellphone siya nakatingin, nagtitipa sana pero nahanap agad ako ng mata.I gave him a faint smile.He put down his phone and handed me my bag. Tamemeng kinuha ko iyon at sa tahimik pa rin na nag-asikaso. Batid kong nakamasid siya sa ginagawa ko pero hindi nag-iimik. Nakailang beses umilaw ang cellphone niya pero hindi niya iyon pinansin."You sure about this?" he asked all of a sudden.
"I'll take a shower and I'll eat after. I feel hungry," I told him.Binigyan niya ako ng kaunting espasyo nang bumaba ang paa ko sa sahig. I smiled at him."I'm... fine now," I assured him.He licked hiw lowerlip and he gave me a curt nod. Marahan kong tinahak ang bathroom ng hotel room at nag-asikaso ng sarili.While alone in that bathroom, I started drifting my focus to somewhere else. I thought to myself that I'm famish but the truth is I'm not. I thought to myself that everything will be alright... even though I know, kahit mabalik pa kami ni Hail sa pagsasama at 'di nga maghiwalay, hindi na ganoon kaayos ang relasyon namin.As I emerged from the bathroom, draped in a bathrobe, my gaze landed on a paper bag filled with clothes resting on the bed. A rush of warmth enveloped my heart. Had he bought these clothes for me? It was as if he had anticipated my needs even before I had
Nagmulat ako ng mata, suminghap nang makita ang sakit sa mga titig niya."S-salamat..." usal ko.He swallowed hard, his eyes tightly shut. The veins on his neck surfaced once more, a testament to his silent endurance, as if grappling with pain.A deep breath escaped his lips as he rose, reaching for the glass."I'll leave you to sleep," mababa ang boses niya.I acknowledged his words with a nod, yet the weight of my emotions prevented me from forming a smile in response.Pinasadahan niya pa ang buong katawan ko ng tingin bago tumalikod. Hindi ko alam kung hilam lang ang mata ko at nanlalabo pa o talagang may nalaglag na luha sa mata niya nang tumalikod.Hindi ko namalayang dinalaw ulit ako ng antok ngunit sa panaginip ko, nakasunod pa rin ang mga eksenang iyon. Ilang beses akong nagising na parang may nakadagan sa dibdib ko at hindi ako m







