005. Atlas Found His Forbidden Maid

Good evening po. Interested po ako sa housekeeping position. Available po ako for interview anytime.

Matagal kong tinitigan ang message bago ko pinindot ang send.

Nagpakawala ako ng malalim na hinga. Bahala na.

Kinabukasan, ang unang tawag na natanggap ko ay hindi galing sa Lust Estate.

Galing sa hospital.

“Ma’am Nora Santos?” tanong ng babae sa kabilang linya.

“Opo.”

“This is from billing. We just want to remind you na kailangan pong ma-settle ang initial down payment para ma-schedule ang operation ng mother n’yo.”

Napahawak ako sa gilid ng lababo.

“Kailan po ang deadline?”

“Within five days po sana, ma’am. At least one hundred fifty thousand.”

Tumingin ako sa kawaling may natitirang kanin mula kagabi. Sa kalahating sachet ng kape sa mesa. Sa uniform ni Luna na kailangan ko pa ulit plantsahin.

“Sige po,” sabi ko kahit wala naman talaga akong masabi. “Gagawan ko po ng paraan.”

Pagbaba ng tawag, naupo ako sa maliit na upuan at tinakpan ang mukha ko.

Gagawan ko ng paraan. Iyon ang paborito kong kasinungalingan. Sinasabi ko kapag wala nang bigas. Sinasabi ko kapag tumataas ang lagnat ni Luna. Sinasabi ko kapag may landlord na kumakatok. Sinasabi ko kapag may bagong bill na dumarating at ang laman ng wallet ko ay dalawang bente at resibo ng utang.

Minsan, nakakapagod na rin gumawa ng paraan.

“Mommy?”

Mabilis kong pinunasan ang mata ko bago lumingon.

Nakatayo si Luna sa pinto, suot ang bago niyang shoes, proud na proud kahit pantulog pa rin ang damit niya.

“Tingnan mo, Mommy. Bagay po ba?”

Pinilit kong ngumiti. “Sobra.”

Umikot siya nang kaunti. “Hindi na po ako pagtatawanan?”

“Walang may karapatang tumawa sa’yo, Luna.”

“Pero kapag tumawa po sila?”

“Sabihin mo sa kanila…” Huminga ako nang malalim. “Sabihin mo, at least shoes lang ang may butas. Hindi ugali.”

Napakurap siya, bago tumawa. “Mommy, bad iyon.”

Tumawa na lang ako, hindi maalis-alis ang bigat sa loob ko.

Habang kumakain siya ng pandesal na hinati ko sa dalawa, may nag-notify sa cellphone ko.

Lust Estate HR:

Good morning. Please come for an interview today. Transportation from the mainland port will be arranged. Bring valid ID and basic requirements.

Natigilan ako. Parang may kamay na pumasok sa dibdib ko at piniga ang puso ko.

“Mommy?” tanong ni Luna. “Bakit po?”

“May interview si Mommy,” sabi ko.

“Trabaho po?”

Tumango ako.

“Malayo po?”

Kumirot ang lalamunan ko.

“Medyo.”

“Pwede po sumama?”

Mabilis akong umiling. “Hindi, anak. Stay ka muna kay Tita Tessa after school, okay?”

Umusli ang labi niya. “Okay po.”

Nang mahatid ko si Luna sa school, nag-ayos agad ako para sa interview.

Pagdating ko sa port, pakiramdam ko may buhangin sa lalamunan ko.

May puting service boat sa dulo ng pantalan. May emblem ng Lust Estate sa gilid. A rose wrapped around a serpent.

Noon, sanay na sanay ako sa simbolong iyon. Ngayon, parang sugat siya na muling binuksan.

Lumapit ako sa staff na may hawak na listahan.

“Name?”

Saglit akong natigilan.

Huminga ako nang malalim, saka nilunok ang takot.

“Nora Santos,” sagot ko.

Santos ang apelyido ni Mama noong dalaga pa siya, at Nora ang pangalang ginamit ko sa mainland tuwing ayokong may magtanong kung sino talaga ako.

Tiningnan ng staff ang listahan, saka tumango.

“Housekeeping applicant?”

“Opo.”

“Board.”

Nakahinga ako nang kaunti.

Pag-akyat ko sa boat, mas lalong humigpit ang kapit ko sa bag ko.

Habang unti-unting lumalayo ang mainland, unti-unting lumalapit ang isla.

La Isla Tentación.

Sa malayo, mukha pa ring magandang panaginip ang isla. Puting bangin. Matataas na gate. Mga mansyong nagtatago sa likod ng mga puno. Mga private dock na parang hindi kailanman nadapuan ng dumi sa mundo.

Pagdating namin sa dock ng Lust Estate, halos tumigil ang puso ko.

Sumakay kaming tatlong applicants sa service car na inabutan namin. 

“Ang ganda,” bulong ng isang applicant.

Pagliko ng sasakyan, lumitaw ang malaking gate ng Lust Estate.

Bumalik lahat ng alaala ng sakit at saya. Dito ako natutong umibig, nasaktan, at pinaratangang magnanakaw. Tila tinusok ng karayom ang namamaga pa ring sugat sa puso ko.

Uminit ang mga mata ko pero kumurap-kurap ako. Hindi ako pwedeng maiyak dito.

Pagbaba namin, may staff na sumalubong sa amin.

“This way. Interview will be held sa old east receiving room.”

Napahinto ako. Doon malapit ang staff hallway, lugar kung saan kami palihim na nagkikita ni Atlas noon. 

“Miss?” tawag ng staff.

Nabalik ako sa katinuan.

“Sorry.” Sumunod ako sa mga naunang naglalakad.

Pagpasok namin sa hallway, may dumaan na dalawang maid. Hindi nila ako pinansin.

Hindi nila ako kilala.

Baka totoong sapat na ang bagong pangalan, maikling buhok, mas maitim na balat, at anim na taon ng pagod para hindi na nila ako mamukaan.

Natapos ang interview nang hindi ko maalala kung paano ako nakasagot.

“We’ll call you for updates,” sabi ng babae sa HR habang inaayos ang folder ko. “Please keep your phone open.”

Tumango ako. “Thank you po.”

Paglabas ko ng old east receiving room, saka ko lang napansing nanginginig pala ang mga daliri ko.

Sumunod ako sa staff palabas ng mansion. Naghihintay na ang service car sa driveway para ihatid kaming applicants pabalik sa dock.

Habang pababa kami sa stone steps, hindi ko napigilang lumingon sa mansion. Mabilis kong pinunasan ang luhang pumatak sa pisngi ko.

Pagdating namin sa dock, bumaba ang ibang applicants sa service car, nagbubulungan pa rin tungkol sa laki ng sweldo, sa ganda ng mansion, sa staff lodging na parang hotel daw.

Ako, tahimik lang.

Nakatingin ako sa bangkang naghihintay sa dulo ng pantalan.

Kaunting lakad na lang. Makakaalis na ako. Makakauwi ako kay Luna.

Biglang may humablot sa braso ko.

Bago pa ako makasigaw, nahila na ako palayo sa daan.

“Sandali—” Parang bumalik ang katawan ko sa gabing may dalawang lalaking humila sa akin palabas ng Pride Estate.

“Bitawan mo ako!” singhap ko.

Humigpit lalo ang kapit niya sa akin, hanggang sa tumama ang likod ko sa pader. Napasinghap ako sa sakit.

Nilibot ko ang paningin. Nasa tagong sulok na ako sa gilid ng stone wall, malayo sa tingin ng mga staff at applicants.

Sinalubong ko ng tingin ang humila sa akin, at nawala ang hangin sa baga ko nang tumama ang mga mata ko kay Atlas.

Namanhid ang buong katawan ko habang nakatitig sa matalim niyang mga mata. Parang pinatay ng katawan ko ang lahat para hindi ako tuluyang mabasag.

Mas mature na ang mukha niya. Mas matigas ang panga. Mas mabigat ang tingin. Mas elegante ang suot. Mas proud ang dating, parang walang anim na taong nawala sa buhay niya.

Parang walang babaeng naghirap nang dahil sa kanya. Parang walang batang lumaking walang ama dahil hindi niya kami pinaglaban.

Walang bakas ng paghihirap sa mukha niya.

At doon nagsimulang sumakit ang dib*dib ko. Sunod-sunod na truck ang sumagasa sa puso ko.

Anim na taon akong gumuho nang paunti-unti.

Anim na taon akong nagbilang ng barya para sa gatas, gamot, pamasahe, bigas.

Anim na taon akong ngumiti kay Luna kahit gusto ko nang umiyak sa sobrang pagod.

Anim na taon akong natakot na baka isang araw, mahanap nila kami at kunin siya sa akin.

Tapos siya, nakatayo sa harap ko.

Mukhang galit, mukhang hindi kailanman nahirapan, proud na proud ang matapang niyang mga mata sa akin.

“Atlas…” Kinamuhian ko ang sarili ko nang manginig ang boses ko.

Napatingin ako sa kamay niyang lalong humigpit sa braso ko.

Sa sakit ng hawak niya, may kung anong nagising na galit sa loob ko.

Ilang taon akong nagtiis dahil sa ginawa sa akin ng mga magulang niya, tapos ngayon, haharapin niya ‘ko na parang siya pa ang galit.

Tiningnan ko siya nang diretso, pilit na tinatatagan ang sarili.

Bago pa ako makapagsalita, nauna na siya.

Matalim ang mga mata niya. Mababa ang boses. Parang bawat salita ay pinipigil niyang gawing sigaw.

“What the fuck are you doing here?”