Chapter 1

Chapter 1: Ang Alok

Ava Sinclair

“Ten million pesos ang kailangan natin para maisagawa ang operasyon ng nanay mo, Ava.”

Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa loob ng consultation room. Nakatitig ako sa doktor, mahigpit ang hawak sa bag kong halos wala nang laman. Sa likod niya, nakapatong sa mesa ang medical records ni Mama, kasama ang listahan ng mga kailangang bayaran bago ang operasyon.

“Doktor, wala po bang ibang paraan?” tanong ko, pilit na pinatatag ang boses ko. “Kahit po paunti-unti muna. Makakahanap po ako ng dagdag na trabaho.”

Maingat niyang isinara ang folder bago ako tiningnan. “Ava, naiintindihan ko ang sitwasyon mo. Pero kailangan nating kumilos agad. Ayokong lumala pa ang kondisyon ng nanay mo habang naghihintay tayo.”

Tumango ako kahit parang may nakabara sa lalamunan ko.

Paglabas ko ng silid, agad kong binuksan ang banking app ko.

₱8,436.75.

Iyon na ang natitira sa lahat ng perang inipon ko mula sa pagtatrabaho sa café. Dati, para iyon sa pagbabalik ko sa pag-aaral ng nursing. Ngayon, kahit ibigay ko ang bawat sentimo, hindi pa rin iyon sapat para mailigtas ang nanay ko.

“Ate Ava?”

Napalingon ako sa nurse na lumapit sa akin.

“Gising na po si Tita Elena. Hinahanap ka niya.”

Pinunasan ko ang mga mata ko bago ngumiti. “Salamat po. Pupuntahan ko na siya.”

Nang makapasok ako sa silid ni Mama, agad niyang iniabot ang kamay niya mula sa kama.

“Anak, bakit parang umiiyak ka?” tanong niya, mahinang hinahaplos ang mga daliri ko.

Umupo ako sa tabi niya at inayos ang kumot sa kanyang kandungan. “Pagod lang po ako, Ma. Maraming customer sa café.”

Hindi siya agad sumagot. Tiningnan niya ako nang matagal, na para bang sinusubukan niyang basahin ang mga salitang hindi ko kayang sabihin.

“Pasensya ka na,” bulong niya, bahagyang nanginginig ang boses. “Dahil sa akin, hindi mo na naman naaasikaso ang mga pangarap mo.”

Umiling ako at mahigpit na hinawakan ang kamay niya.

“Hindi po kayo pabigat. Makakauwi kayo, Ma. Pangako.”

Ngumiti siya, pero nang ibaling niya ang tingin sa bintana, doon ko naramdaman ang bigat ng pangakong binitiwan ko.

Hindi ko alam kung paano ko iyon tutuparin.

Pero kailangan kong humanap ng paraan.

Pagsapit ng alas-sais ng gabi, nasa likod ako ng café nang makatanggap ako ng tawag mula sa hindi kilalang numero.

“Hello?”

“Good evening. Is this Ms. Ava Sinclair?” tanong ng isang babae sa kabilang linya.

“Yes, speaking.”

“This is the office of Mr. Damian Knight. He would like to meet you tonight at Knight Tower.”

Napakunot ang noo ko. Damian Knight? Kahit hindi ako mahilig sa balita tungkol sa mga negosyante, kilala ko ang pangalang iyon. Siya ang CEO ng Knight Group, isa sa pinakamayayamang negosyante sa Maynila.

“I'm sorry, pero wala po akong appointment sa kanya,” sagot ko, maingat na pinupunasan ang kamay ko sa apron.

“Mr. Knight has reviewed your personal circumstances. He has an arrangement he wishes to discuss with you.”

Bago pa ako makapagtanong, ibinigay niya ang oras at address ng meeting.

Pagkababa ko ng tawag, may pumasok na mensahe sa cellphone ko.

The arrangement concerns your mother's medical expenses.

Napatigil ako sa pagbabasa.

Paano nalaman ng isang bilyonaryo ang tungkol kay Mama?

Dapat akong mag-ingat. Alam kong walang ganoong kalaking perang ibibigay ang isang tao nang walang hinihinging kapalit. Pero sa tuwing naiisip ko ang mukha ni Mama, nawawala ang tapang kong basta tanggihan ang pagkakataong ito.

Kaya pagsapit ng alas-siyete, sumakay ako sa itim na kotseng ipinadala ng opisina ni Damian.

Dinala ako sa pinakamataas na palapag ng Knight Tower. Pagbukas ng p***o ng opisina, nakita ko ang isang lalaking nakatayo sa harap ng malalaking bintana. Nakasuot siya ng itim na suit, at ang isang kamay niya ay nakalagay sa bulsa habang nakatingin sa mga ilaw ng lungsod.

Nang lumingon siya, agad kong nakita ang malamig niyang mga mata.

“Ava Sinclair,” sabi niya, mababa ang boses habang itinuturo ang upuan sa harap ng mesa. “Sit.”

Umupo ako at inilagay ang bag ko sa kandungan.

Binuksan niya ang folder sa mesa at tiningnan ang laman nito.

“Twenty-four years old. Former nursing student. Currently working as a barista. Your mother is confined at St. Catherine Medical Center.”

Nanlamig ang mga daliri ko.

“Bakit ninyo alam ang mga personal na impormasyon ko?” tanong ko, pilit na pinananatiling maayos ang boses.

Isinara niya ang folder. “Because I needed to know whether you're suitable for the arrangement I'm offering.”

“Anong arrangement?”

“Marriage.”

Napakurap ako.

“Excuse me?”

“I need a wife for one year,” paliwanag niya, kalmadong nakatingin sa akin. “You'll live in my penthouse, accompany me to selected events, and maintain the appearance of a proper marriage whenever necessary.”

Napailing ako at napahawak sa bag ko.

“Hindi ako naghahanap ng asawa, Mr. Knight. At lalong hindi ako naghahanap ng lalaking magbabayad para maging asawa niya ako.”

“Ten million pesos.”

Natigilan ako.

“The full amount required for your mother's operation and related medical expenses,” dagdag niya, hindi nagbabago ang tono. “I'll arrange the payment directly with the hospital according to the agreement.”

Napatingin ako sa kanya. “At ano ang kapalit?”

“Isang taon ng kasal sa akin.”

“Bakit ako?”

“Because I need someone who understands boundaries. I don't want a woman who expects love, affection, or a permanent place in my life.”

Napangiti ako nang mapait.

“So, you want a wife who acts like a wife but expects nothing from her husband?”

“Exactly.”

Gusto kong tumayo at umalis. Gusto kong sabihin sa kanyang hindi ko ibebenta ang sarili ko para sa pera. Pero naalala ko ang listahan ng bayarin, ang natitirang pera sa account ko, at ang kamay ni Mama na mahina kong hawak kanina.

Sampung milyong piso.

Hindi ko kayang kitain iyon sa pagtatrabaho sa café.

“Gusto kong basahin ang buong kontrata,” sabi ko sa wakas, diretso ang tingin sa kanya. “At hindi ako pipirma hangga't hindi malinaw ang lahat ng kondisyon.”

Itinulak niya ang isang folder sa harap ko.

Binasa ko ang bawat pahina. May mga tuntunin tungkol sa privacy, mga public appearance, at paninirahan sa penthouse. Nakasaad din ang haba ng kasal at ang proseso ng paghihiwalay kapag natapos na ang kontrata.

“Kapag natapos ang isang taon, malaya na ako?” tanong ko, nakaturo sa isang bahagi ng dokumento.

“Yes. We'll begin the legal process to end the marriage, subject to the applicable requirements.”

Huminga ako nang malalim bago kinuha ang ballpen.

“Pumapayag ako dahil kailangan kong iligtas ang nanay ko,” sabi ko, nanginginig ang kamay habang pumipirma. “Pero hindi ibig sabihin nito na pag-aari ninyo ako.”

Tahimik niya akong pinanood.

Nang matapos akong pumirma, kinuha niya ang dokumento at inilapag ang isa pang pahina sa harap ko.

“There's one more condition.”

Napatingin ako sa papel.

RULE 3: PREGNANCY IS STRICTLY PROHIBITED DURING THE TERM OF THIS AGREEMENT.

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.

“Bakit po?”

“Because I don't want a child complicating a temporary marriage,” sagot niya, malamig ang boses.

“At kung mabuntis ako?”

Tumayo siya at inilagay ang dalawang kamay sa mesa. Hindi siya sumigaw, pero mas lalong bumigat ang hangin sa pagitan namin.

“Then I'll take responsibility for the child. I won't allow a child connected to my name to be kept from me.”

Napatitig ako sa kanya.

“Hindi ninyo ako puwedeng kontrolin habambuhay, Mr. Knight.”

“Then make sure our agreement ends exactly as planned.”

Kinuha ko ang key card na iniabot niya sa akin.

“Your things will be moved to my penthouse tomorrow,” sabi niya habang inaayos ang manggas ng suit niya. “The driver will pick you up at nine.”

Tumayo ako at isinukbit ang bag sa balikat ko.

Sa loob ng elevator, agad kong tinawagan ang ospital. Nang makumpirma ng billing department na nakikipag-ugnayan na ang opisina ni Damian tungkol sa gastusin ni Mama, napapikit ako sa ginhawa.

May pag-asa na.

Pero nang maalala ko ang huling kondisyon sa kontrata, muli akong kinabahan.

Isang taon lang. Iyon ang paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko habang nakatitig sa key card na hawak ko.

Isang taon kasama ang lalaking hindi naniniwala sa pag-ibig.

Hindi ko alam na ang pinakamahirap na bahagi ng kontrata ay hindi ang mamuhay kasama si Damian Knight.

Kundi ang araw na matuklasan naming may mga bagay na hindi kayang kontrolin ng kahit anong kasunduan.