ログイン........Gaya nga ng pangako ng kuya Reagan niya kagabi ay kinain nito ang niluto niya kinabukasan. Naubos lahat at talagang nasimot. Ipinagluto pa siya ng breakfast— pancakes, fried rice at bacon katulad ng gusto niya. May nakaipit pang note sa ilalim ng plato na sinasabing ubusin niya lahat at mag-iingat siya papasok sa paaralan.Ngiting-ngiti tuloy si Isabelle habang paulit-ulit na binabasa ang nakasulat sa maliit na papel. Ang ganda ng penmanship nito, ang gaan ng bawat letra na para bang babae ang sumulat. Hindi niya iyon tinapon, bagkus ay inilagay sa casing ng kanyang cellphone. Masyado kasi siyang sentimental na tao kaya kahit na simpleng bagay basta may kahulugan ay itinatabi niya.Good mood tuloy siya habang kumakain. Ang sarap din ng pagkakaluto ng breakfast niya na para bang especial ang kakain. Pakiramdam tuloy niya ay bati na sila kahit na hindi na sila mag-usap pa.Maagang umalis ang kuya niya dahil dadaan daw muna ito sa kompanya nito. He was already a CEO at a very y
....."Ysa, may nagpapabigay sa iyo."Umangat ang tingin ni Isabelle sa hawak ni Susie na pumpon ng mga bulaklak at mamahalin na chocolates. Inalis din niya agad ang tingin dito at bumalik sa inaaral na lesson nila. "Sa iyo na lang iyan," walang gana niyang sagot habang sinusubukan na ibalik ang atensyon sa binabasa. She couldn't focus for whatever reason. Makailang ulit na niyang binasa ang nasa libro ngunit kakatwang hindi niya maintindihan ang nakasulat doon."May problema ba?" nag-aalalang tanong ni Susie sa kaibigan. Ngayon lang kasi niya ito nakitang matamlay. Nakakapanibago sa masayahin nitong ugali."Wala. Kulang lang siguro ako ng tulog kagabi."Isinara ni Isabelle ang binabasang libro dahil ayaw talagang gumana ng utak niya ngayon. Nangalumbaba siya.Nasa field sila dahil vacant period nila. Makulimlim ang panahon ngayon kaya may mga footballers na naglalaro doon. Madaming nagpapalipad hangin sa kanya pero ewan ba niya at wala siyang matipuhan. Mga gwapo lahat at matitikas
......Muling sinulyapan ni Isabelle ang orasan na nakasabit sa may dingding. Mag-aalas onse na. Nagpaalam sa kanya kanina ang kuya Reagan niya na dadalo ito sa birthday ng kaibigan. Hindi naman niya sinabi na hihintayin ito pero ganun na nga ang ginagawa niya. Nasa sala siya at nanunuod ng kung anong palabas. Dapat ay natutulog na siya dahil maaga pa ang klase niya bukas ngunit hindi naman siya dalawin ng antok.Lagi rin siyang binabagabag ng kanyang isip. Siya lang ba o napapansin niyang medyo iba na ang pakikitungo sa kanya ng kapatid. Hindi naman ito umiiwas sa kanya, parang meron lang munting pagitan sa kanilang dalawa.Nang marinig niya ang pamilyar na ugong ng sasakyan ng kapatid ay madali siyang tumakbo palabas upang salubungin ito. Pinanuod niya ang pag-ibis nito sa sasakyan. He looks wasted pero hindi naman ganun kalasing. Parang wala pa nga ito sa sarili na nagtungo sa backseat at may kinuha doon.Mga takeouts. Napabungisngis siya sa saya dahil hindi siya nito nakalimutang
......."What should I do? I can't go on like this forever. Parang mababaliw ako."Sinulyapan ni Yohan ang kaibigan. The same dilemma he kept on dealing with every time they get together. "Bakit hindi ka na lang kasi magtapat? Just be honest with your feelings for her. Maiiintindihan naman niya siguro."Kinuha ni Reagan ang inaabot ni Yohan na beer sa kanya. It was Rem's birthday today kaya kahit na ayaw pa sana niyang uminom ng alak ay napasubo na siya. He had a huge group of friends but only for of them was close to him, iyong masasabi niyang tunay na kaibigan— a brotherhood."Maiiintindihan?" Tumawa siya ng pagak sa sinabi nito. Nakikinita na niya ngayon pa lang ang itsura ni Belle kapag magtapat siya dito. Tiyak na lalayo ang loob nun at iisipin na nahihibang na siya. "She will never understand my feelings for her," pagpapatuloy pa niya. "Para sa kanya ay kapatid niya ako. A good big brother she always looks up to. Masisira lamang ang meron kami kapag sabihin ko sa kanya ang to
........Gustong kumaripas ng takbo si Isabelle nang mabibigat ang mga hakbang na lumapit sa kanya ang kapatid. Ngunit kahit gustuhin pa niyang magtago dito ay parang napagkit na ang kanyang mga paa sa sahig. Hindi siya makagalaw kahit na parang sasakalin na siya sa galit dahil sa itsura nito. Ang lalaki na kasama niya kanina ay biglang naglaho.Si Susie naman ay nakatulala na nakamaang sa kanila."Let's go home, Belle.""K-Kuya..." Nagulat siya sa marahan nitong boses, taliwas sa mga nagbabaga nitong tingin sa kanya. Ngunit nang hawakan siya sa braso upang igiya paalis ay doon niya nakumpirma na nagpipigil lang ito. Sobrang higpit ng hawak nito na para bang sinasabing wala siyang kawala kahit na magpumiglas pa siya. Gusto niyang umaray sa sakit pero wala na siyang lakas ng loob upang gawin iyon.Alanganin niyang nilingon si Susie na nakasunod lang ng tingin sa kanila. Sinenyasan niya itong itetext na lang niya ito pagkauwi.Everything was blur as they walked passed the wild crowd. Na
......"Ahhh! Ahhh! .. Reagan!" ang malalakas na ungol ng babaeng kaniigg ng binata. Nakadapa ito sa kama at nakausli ang pang-upo sa ere habang walang humpay na inuulusan."Mmm . Yeah ." Reagan groaned, shutting his eyes tightly as he savored the warm and slick sensation that was wrapped around his length. Tigas na tigas siya at hindi niya mapigilan na maging marahas sa babaeng kasama.What was her name again? Fatima? Jane? Holly..? Oh he couldn't remember. He doesn't care to the very least. Ang importante sa kanya ay mailabas ang init at libog na umaalipin sa kanyang katawan."R-Reagan!" tili ng babae nang isinagad niya ang kahabaan dito. "Ang.. nghh.. laki-laki mo talaga." Alam niyang nakapaskil sa mukha nito ang matinding sarap kahit na hindi niya nakikita ang mukha nito.Sinabutan niya ang buhok nito upang umarko ang katawan at ilapit sa kanya. Lalo lang itong nagwala sa ginawa niyang iyon."Does it feel good, huh?" bulong niya sa tenga nito at mas lalo pang binilisan ang pagla
"T-Tita Caroline?"Carcel looked dumbfounded upon seeing the woman in front of him. Nasa Costa Rica siya ngayon ayon na rin sa impormasyon na nakuha niya kung saan nanggaling ang painting na nakita niya sa art exhibition kahapon. Nang araw ding iyon ay bumiyahe siya rito. Ayaw na niyang ipagpabukas
Habang nasa biyahe pabalik ng Pilipinas ay hindi maiwasan ni Carcel ang masansan na pagsulyap sa kanyang asawa. They were on his private plane. Nakakatuwa nga lang dahil sa lawak ng espasyo na meron sila ay hindi ito umangal nang sinabi niyang gusto niya itong makatabi. He find it really strange g
Kanina pa palakad-lakad si Carcel sa sala. Hindi siya mapakali habang hinihintay si Zarayah na umuwi. Ginawa na niya ang lahat upang libangin ang sarili upang kumalma ang kanyang katawan pero wala pa rin. Tensyonado siya. Malala.Ngayon na nandito na siya ay bigla nang bumahag ang kanyang buntot.
FOUR YEARS LATER...."Dada.. You're crying again."Wala sa sariling hinaplos ni Carcel ang pisngi. Basa nga iyon ng kanyang mga luha. Nasa dalampisagan sila ngayon ng anak na si Reagan na ngayon ay apat na taong gulang na. Tuwing hapon ay lagi silang nagpupunta sa tabi ng dagat upang pagmasdan ang







