LOGINKanina pa pinagmamasdan ni Zarayah ang mga tao sa labas ng simbahan. Aligaga ang mga ito at ang iba ay nagbubulung-bulungan na na nakatingin sa sasakyang kinaroroonan niya.What was happening? Bakit parang problemado ang mga ito?Hindi na nga niya natiis at lumabas na siya ng sasakyan. Lalo lang nataranta ang mga ito nang makita siyang palapit. Maging siya ay nabahala na rin. Wala pa ba ang pari? Ang videographer?"What is happening, Mom?" tanong niya sa ina nang makalapit dito."Z-Zarayah! Bakit ka lumabas ng sasakyan? S-Sana ay naghintay ka na lang sa loob." Kandautal si Cristina pagkakita sa anak. Hindi niya alam kung paano sasabihin dito na hindi pa dumarating si Carcel. Usually ay ang groom talaga ang dapat na mauna at ito ang maghihintay sa bride. Pero halos kalahating oras na pagkatapos ng napagkasunduang oras ay wala pa ito."Naiinip na po ako eh. Hindi pa ba tayo magsisimula? Kanina pa tayo dito. May problema po ba?"Mariin na itinikom ni Cristina ang mga labi. Hindi niya al
Mariin na tinitigan ni Carcel ang lalaking nagmamakaawa sa kanya na sumama siya. Nababaliw na ba ito? Hindi niya tatalikuran ang kanyang sariling kasal!"No," pinal ang boses na sagot niya kay Gregory. Labas na siya sa kung ano man ang problema ng mga ito. Ang importante lang sa kanya ay si Zarayah. Wala ng iba.Naalarma si Gregory sa naging sagot na iyon ng binata. Yumakap siya nang mahigpit sa mga binti nito nang akmang aalis na. Hindi pwede! Kailangan niya ito!"Let go!" nauubusan ng pasensya na wika ni Carcel. May respeto pa rin siya dito kahit papaano dahil kung wala ay baka kanina pa niya ito sinipa palayo.Ngunit hindi natinag si Gregory sa kabila ng galit sa boses na iyon ng binata. Halos nakahiga na ito sa kalsada para lang mapigilan ito sa paglalakad.Tiim bagang na binalingan ni Carcel si Logan na naaaliw lang na nanunuod sa eksena. Ngunit nang makita ang tingin na iyon ng kaibigan ay nakuha niya agad kung ano ang ibig sabihin nito.Hinablot niya ang mga paa ng baliw na lal
Puno ng pagtataka na hinabol ng tingin ni Gregory ang mg nurse at ilang staff ng hospital na nagkukumahog sa hallway. Meron na ring iba pang mga security guard ang umakyat.Ngayon ang araw ng kasal ng anak niyang si Zarayah. Hindi na siya makakadalo dahil sa kalagayan niya. Bukod pa doon ay hindi naman na ganun kaimportante ang kasal ng mga ito dahil matagal ng legal ang pagsasama ng mga ito. Madaling pinigilan ni Gregory ang isang nurse na dumaan sa kanyang harapan upang magtanong. Naglalakad-lakad lang siya dito sa hallway dahil nababagot siya sa loob ng kwarto. Kumikirot pa rin ang kanyang tahi kaya hindi pa siya makalabas sa hospital."Anong nangyayari?""May pasyente po kasing nagwawala, sir. Hindi kasi maawat at ayaw kumalma kaya humihingi sila ng tulong."Nanlamig ang katawan ni Gregory sa narinig. Si Sofia agad ang unang pumasok sa isip niya kahit na nagbabakasakaling hindi nga ito ang pasyente na tinutukoy nito."Anong room number niya?""Room 104 po—"Hindi na tinapos pa ni
Kinagabihan ay mainit na nagsalo ng pagmamahalan sina Carcel at Zarayah. Paulit-ulit, walang kapaguran na inaangkin ang bawat isa na para bang walang kasawa-sawa."Ahh.. C-Carcel.. Tama na. Baka mapuyat tayo," ungol ni Zarayah habang inaangkin siya ng binata mula sa likuran. Mariin naman na hinapit ni Carcel ang asawa sa bewang upang idiin ng sagad ang pagkalalaki sa kaloob-looban nito. Alam niyang dapat na niyang tigilan si Zarayah dahil maaga pa sila bukas sa simbahan para sa kasal nila. Sadyang nag-iinit lang ang pakiramdam niya sa isiping maihaharap na niya ito sa harap ng altar. He dreamt of that day to come and it's about to happen tomorrow."Carcel... please~" da ing ni Zarayah ng para bang hindi siya pinapakinggan ng asawa. Ilang ulit na siyang nilabasan at hindi na niya mabilang pa. "Yes, wifey?" Habol ang hininga na bulong ni Carcel sa tenga ng dalaga. "Last na talaga 'to. Promise. Let me just cum— ohh fuck.." He hissed sharply when he felt her pussy clamped tight around h
"Anong sinabi mo? Lumaklak ng mga gamot si Sofia?! Nasaan siya? Gusto ko siyang makita!"Nataranta si Cristina nang makitang sinusubukan ni Gregory na umalis mula sa pagkakahiga sa kama. Wala pa sana siyang balak na sabihin ang tungkol kay Sofia, pero nagtatanong na ito tungkol sa anak kaya wala na siyang iba pang pagpipilian kung hindi ipaalam dito ang nangyari. "Magdahan-dahan ka nga. Baka bumuka iyang tahi mo!" ani Cristina habang sinusubukan na pigilan ang asawa sa paggalaw. Sariwa pa ang sugat nito mula sa nangyari kagabi."Huwag mo akong pigilan, Cristina! Gusto kong makita ang aking anak!"Nagulat si Cristina nang itinulak siya ng asawa at muntik nang matumba kung hindi lang siya nakahawak sa malapit na mesa.Natigilan naman si Gregory sa nagawa at nakaramdam ng pagsisisi ngunit mas nanaig ang kagustuhan na makita ang anak. "Pasensya ka na—"Tinabig ni Cristina ang kamay ng asawa nang akma siya nitong hahawakan. Wala na talaga itong pakialam sa ibang tao kapag si Sofia na ang
Lulan ng sasakyan ni Owen ay tinungo nila Zarayah ang hospital kung nasaan ang kanyang ama. Hindi na niya hinantay pa si Logan na dumating dahil nakapagpaalam naman na siya kay Carcel. Kahit papaano kasi ay nag-aalala pa rin siya sa ama sa kabila ng samaan nila ng loob."Here. Wear this. Baka lamigin ka," ani Owen sabay abot kay Zarayah sa kanyang jacket na nasa backseat. Masyadong revealing ang suot nito."Salamat," tipid na ngiti ni Zarayah at mabilis na lumabas pagkasuot ng jacket.Akmang lalabas na rin sana si Lexie ngunit mabilis itong pinigilan ng lalaki."You're staying with me. Give me your address at ihahatid na kita pauwi sa inyo. Gabi na."Napalunok ng laway si Lexie sa turan na iyon ng lalaki. "W-What about my cousin?""Don't worry about her. I already texted Logan to pick her up here. Papunta na siya dito."Hindi na nakaangal pa si Lexie nang pinaharurot na ni Owen ang sasakyan paalis. Ninenerbyos siya! Bakit siya nito gustong ihatid pa? Gusto niyang lumubog sa hiya nang







