Chapter 5: Balak

Sa nanginginig na kamay ay wala sa sariling pinirmahan ni Zarayah ang divorce papers. Parang may sariling utak ang katawan niya— na ito na mismo ang umaayaw sa ginagawa niyang pagpapakamartir sa asawa niya. Hindi na maampat ang mga luha niya nang matapos siya sa pagpirma.

"Very good.. Very good," natutuwang pumalakpak si Letecia. "Huwag ka nang muli pang tatapak dito, naiintindihan mo? Hindi ka nararapat sa pamilyang ito. Mabuti na lang at natauhan itong si Ethan. Hindi ko na kailangan pang magtiis sa pagmumukha mo." Nang-iinsulto ang mga mata nitong nakatingin sa dalaga.

Para namang binunutan ng tinik si Ethan nang sa wakas ay pumirma na rin ito. Si Sofia naman ay pinipigilan lang ang sariling magtatatalon sa tuwa.

Hindi na kaya ni Zarayah na pakinggan pa ang masasakit na salita ng mga ito sa kanya. Sobra siyang nasaktan na hindi man lang siya sinubukan na ipagtanggol ng kanyang asawa.

She never felt insulted like this in her entire life. Ang tingin sa kanya ng mga magulang ng binata ay isa siyang maruming babae dahil sa hilig niyang gumimik sa kung saan-saan noon. Noon pa man ay tutol ang mga ito sa relasyon nilang dalawa ngunit lagi siyang ipinagtatanggol ni Ethan dahil mahal siya nito. Unti-unti niyang binago ang sarili para lang magustuhan ng mga ito ngunit wala pa rin. Wala na atang taong tatanggap sa kanya ng buo. Hindi naman siya pok pok. Mahilig lang talaga siyang maglakwatsa.

Matapos ang komosyon sa hapagkainan ng mga Solomon ay muling ipinagpatuloy ng mga ito ang naudlot na dinner na parang walang nangyari. Mas lalo pa ngang sumaya ang mga ito na nagsalo liban kay Destiny na padabog na umakyat sa kwarto.

"Excuse me po. Meron lang akong tatawagan," paalam ni Sofia sa mga kasalo at pumunta sa madilim na bakuran.

"Good evening, ma'am. Napatawag po kayo," tawa ng bruskong boses mula sa kabilang linya.

"May ipapagawa ako sa inyo. At huwag na huwag kayong papalpak. Naiintindihan mo?"

"Yes, ma'am. No problem. Basta tama ang presyo, maasahan mo kami."

Napangisi si Sofia at sinabi sa kausap ang gusto niyang ipatrabaho. Ngunit naglaho ang ngisi sa kanyang labi nang muling maaala kung gaano kaganda si Zarayah Del Valle. Alam niya sa sariling maganda siya ngunit mas kakaiba ang ganda nito. Humigpit ang hawak niya sa cellphone at muling nagsalita.

"Change of plan. Huwag niyo na siyang p atayin. Ang gusto ko ay sirain niyo siya. Wasakin niyo ang lahat-lahat sa kanya hanggang sa wala na siyang mukhang ihaharap pa sa mga tao. Dodoblehin ko ang bayad kapag nagawa niyo ang pinapatrabaho ko ng tama."

Pagkatapos nun ay pinatay ni Sofia ang tawag at muling bumalik sa hapagkainan.

• • •

Mariin na pinunasan ni Zarayah ang kanyang mga mata nang mapagtantong naliligaw siya. Sa sobrang taas ng emosyon niya kanina ay hindi na niya namalayan ang direksyon na tinatahak niya. Wala siyang makitang kabahayan. Tanging madilim na kalsada at sa magkabilang gilid ay kakahuyan. Nakalabas na ba siya ng bayan?

Ginapangan na siya ng kaba lalo na nang makitang walang signal ang cellphone niya. Hindi niya tuloy malaman kung saan lupalop na siya ng mundo napadpad.

"Bwisit talaga ang buhay na ito," bulong niya sabay hampas sa manibela.

Doon niya napansin ang dalawang sasakyan na nakasunod sa kanya. Mabagal lang ang patakbo niya. Two lane ang malawak na kalsada ngunit kataka-takang hindi siya nilalampasan ng mga ito. Doon na siya nakaramdam ng takot.

Bakit parang.... sinusundan siya?

Pinabilis niya ang pagmamaneho at bumilis din ang takbo ng dalawang sasakyan. Sa mga oras na iyon ay gusto na niyang maiyak habang palingon-lingon sa magkabilang gilid ng kalsada, nagbabakasakali na may makita siyang bahay o establisyemento.

"Boss, nahalata tayo."

Pinaharurot na ng dalaga ang sasakyan sa kagustuhan na makatakas. She checked the gas. Full tank. Doon niya naalala na magaling siyang magmaneho. She used to join drag race along with her cousins. Kayang-kaya niyang takasan ang mga ito basta magpakahinahon lang siya. Swerte niya at naibagay ang kotse na nagamit niya.

"Shit. P utangina. Lumalayo!" anang lider ng grupo nang makitang lumalayo ang agwat ng target sa kanila.

"Bilisan niyo! Baka makawala!"

"Eh boss, ang bilis ng sasakyan niya kumpara sa ngarag nating second hand na van!"

Napamura si Kaloy at walang sabi-sabing kinuha ang baril at ikinasa iyon. Hindi pwedeng pumalpak sila dito dahil malaki ang makukuha nilang bayad sa trabahong ito.

Unti-unti nang nakakahinga si Zarayah nang makitang lumalayo na ang agwat niya sa dalawang sasakyan. Tiningnan niya muli ang cellphone kung may signal na ba ngunit ganun na lang ang sigaw niya nang makarinig ng malakas na putok ng baril. Nagpagewang- gewang ang sasakyan niya, hindi niya iyon makontrol hanggang sa sumalpok iyon sa malaking puno at nawalan siya ng malay.

"Wooh! Jackpot tayo dito, boss! Ang ganda! Sobrang kinis! Bakit ito pinapatumba ng kliyente natin?" tanong ng isa sa anim na kalalakihan habang pinagmamasdan ang walang malay na dalaga sa loob ng kotse.

"Hindi ko alam. Basta sumunod na lang tayo sa utos. Tayo na raw ang bahala sa kanya basta huwag papatayin at ibalik din agad sa bayan pagkatapos."

Nagkatinginan ang mga ito nang maintindihan kung ano ang ipinapahiwatig ng kanilang lider. Sino ba ang tatanggi sa grasya kung ganito kaganda ang nakahain sa kanilang harapan? Ito ang klase ng ganda na galing sa alta sociedad na karaniwang hindi nila nakakasalamuha.

Isa-isang nagsiliparan ang mga damit ni Zarayah sa ere. At bawat kutis na malantad sa paningin ng mga kalalakihan ay lalong naglalaway ang mga ito. Doon na nagsimulang mag-away ang anim.

"Ako ang boss ninyo! Ako dapat ang nauuna sa lahat ng grasya na matatanggap ng grupo!"

"Pero ako ang pinakamatanda sa ating lahat dito! Ako dapat ang masusunod!"

"Hindi! Ang may itsura dapat ang mauna!"

Naalimpungatan si Zarayah dahil sa mga boses nag-aaway sa di kalayuan. Nilalamig ang katawan niya dahil tanging underwear na lang ang suot niya ng mga sandaling iyon. Kahit nananakit ang buo niyang katawan dahil sa pagkaka-aksidente ay pinilit niyang tumayo at lumakad ng tahimik hanggang sa unti-unti na siyang tumakbo papasok ng kakahuyan.

"Tumatakas ang babae! Habulin niyo!"

Napaiyak si Zarayah sa sitwasyong kinakaharap niya. Paano siya napunta sa ganitong sitwasyon? Ramdam niyang may sugat siya sa ulo dahil nahihilo siya ngunit sige pa rin siya sa pagtakbo kahit pagewang-gewang na siya.

Hindi pa siya pwedeng mamatay. Hindi niya hahayaan na magtagumpay ang masamang balak ng mga ito sa kanya.

Ilang sandali lang ay isang matinis na sigaw ang umalingawngaw sa buong kagubatan. Namalayan na lang ni Zarayah na gumugulong siya pababa ng bangin. Natawa siya ng mapakla. Bakit ba napakamalas niya? She refused to die here. Pero mukhang katapusan na niya talaga.