LOGIN“Where is Lucian?” agad na tanong ni Magnus sa akin habang palabas na ako ng paaralan.Umiling ako. Agad akong lumapit sa kanya at yumakap. Na sa paraan man lang na iyon ay mabawasan ang pag aalala ko.Pero pagkayakap ko sa kanya ay ang luhang kanina ko pa pinipigilan ay tumulo na.“Easy. Walang masamang mangyayari kay Lucian.” mahinahon niyang sabi sa akin. “Anong sabi sayo ni Henry? Tinawagan mo ba siya?”Tumango muna ako bago sumagot.“He took Lucian. At sinabi niya na ibabalik niya si Lucian kung saan ito galing.”“Ano?”“Natatakot ako. Baka may kung anong masamang mangyari kay Lucian.”“Walang mangyayaring masama sa kanya.”Sa yakap niya, sa kanyang mga salita ay nakaramdam ako ng siguridad pero iba pa rin ang nararamdaman kong kaba pagdating kay Lucian.Lucian is my son in the futureat natural lang na makaramdam ako ng ganito. Sino ang ina na hindi matatakot at makakaramdam ng kaba ngayon na nasasangkot ang magiging anak ko sa hinaharap.“Hindi tayo titigil hanggat hindi natin s
Hindi ko inaasahan ang paghila niya sa akin kaya nawalan ako ng balanse at napasubsob ako sa dibdib niya. Idagdag pa ang pagkakayakap ng braso niya sa baywang ko.Napatingala ako na nanlaki ang mga mata kong tumingin sa kanya.“Please, don’t be angry anymore, okay.” at ang nagmamakaawa niyang boses na sabi niya sa akin. “Lucian was being cute and charming, kaya hindi ako nakatanggi sa kanya ng nakiusap siya sa akin na gusto niyang sumakay ng motor.” paliwanag niya.Sinubukan ko siyang itulak ngunit hindi niya ako binitawan.“Hindi naman talaga ako ganun kagalit.” sabi ko sa kanya. “I am not that angry to you anyway.”Bahagya siyang lumayo na para tumitig sa akin ngunit hindi naman naging maluwang ang pagkakahawak niya sa baywang ko.“Really?”“Mmmm,” mahina kong tugon saka ko siya muling itinulak pero nanatili ang pagkakahawak niya sa baywang ko.Napansin ko ang pagngiti niya. Hanggang sa naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya baywang ko. Na sa paghawak ay naiuwi sa pagyakap niya s
“Magnus! Lucian!”Sabay pa kaming napaangat ang mukha at tumingin sa kanya.Nakapamewang ito na ngayon ay seryosong nakatingin sa amin.Sabay kaming napaayos ng upo sa motor at sabay rin na itinaas ang salamin ng helmet.“Ah, oh.” narinig ko pang sabi ni Lucian na parang nahuli ng kanyang ina na gumawa ng bagay na ayaw ng kanyang ina. “Daddy, we are doomed,” sabi pa niya na tiningala ako.Bumaba ako ng motor saka ko isinunod na ibinaba si Lucian.Nakatayo na kami pareho sa tabi ng motor na nakatingin lang sa kanya.“Follow me,” sabi niya na tumalikod na at pumasok na sa gusali.Wala kaming nagawa ni Lucian kundi ang tahimik na sumunod sa kanya. Sabay na sumakay ng elevator paakyat ng penthouse.Nang nasa loob na kami ay doon pinatayo niya kami sa harap ng TV habang siya ay nakaupo na nakatingin sa amin.Hawak namin ni Lucian ang helmet namin na naghihintay sa sasabihin niya.“Mr. Mondragon, hindi ba sinabi ko sayo na huwag ka ng sasakay ng motor. What did you promise me before?”She i
“From now on, you can’t hide inside the cabinet anymore.”“But didn’t you two want me to leave? You make me hide in the closet everyday.” nakalabing sagot nito sa sinabi niya.“No! Not like that. We just.. We..”Napatingin ako sa kanya na hindi kayang tapusin ang gusto niyang sabihin kay Lucian.“We just don’t know how to be a parent right now,” ako na ang nagpatuloy sa gusto niyang sabihin.“But you’ve always been a great parent, and you will be! I really like you two,”Sa sinabi ni Lucian ay mas lalo kaming napatitig dito. Sabay na humawak sa magkabilang braso nito. Nakaluhod sa harap nito.“I think you are the best mom and Dad in the world.”Hindi namin mapigilan ang mapangiti na may luha sa aming mga mata.“Lucian, baby.”She lift up her hands and gently caresses Lucian face.“You are the best kid in the world.”Ngumiti ito sa amin. At lumapit sa amin. Yumakap ang maliit niyang mga braso sa leeg namin ni Lucy.“Alam ko. Matagal ng sinabi sa akin iyan nina Mommy at daddy.”At haban
“You are enjoying yourself here aren’t you?”Ngumiti siya habang pinapanuod akong binabalatan ang mansanas para sa kanya. Ayaw niya ng ubas, ayaw rin niya ng oranges, ayaw rin niya ng strawberry, ang gusto niyang prutas ay ang mansanas lang. Wala ng iba.“But you are enjoying yourself for taking care of me too.” sagot niya.“Ginagawa ko ito para sa malaking bonus na matatanggap ko. Hmm,”“You…” Nawala ang ngiti niya sa sinabi ko.“Haha,” natawa na lang ako ng makita ko ang pagsimangot niya. “Hala, huwag ka na nga sumimangot diyan. Hindi bagay sayo. Nawawala ang kagwapuhan mo. I was just joking.”Hindi agad nawala ang pagkakasimangot niya.“Here. Eat some apples.” saka ko siya sinubuan.Dahil doon ay napangiti na lang siya ulit. At maganang kinain ang mansanas na binigay ko sa kanya.…..Napatitig ako sa kanya habang inaayos ang white suit na suot niya.Araw na ng paglabas niya ng ospital. Saktong isang linggo kami dito sa ospital at sa buong linggo na iyon ay nagpatuloy pa rin ang tra
Tahimik na siya matapos ang naging usapan namin.Pumikit ngunit nasa mga labi niya ang mga ngiti.Napangiti na rin ako. Ang gaan ng pakiramdam ko dahil sa naging palitan namin ng simpleng mga salita.Habang nakatingin ako sa kanya ay hindi ko mapigilan ang maalala ang nakaraan.Sa mga araw na naiinis ako sa kanya at lagi siyang nangungulit na patawarin ko na siya sa mga pang aasar niya sa akin at sasabihin na hindi na niya uulitin. Papatawarin ko naman pero muli lang niya ulit akong aasarin.Hanggang lumaki na kami at maging matured na sa aming mga kilos pero hindi pa rin niya ako tinitigilan sa pang-aasar sa akin.Nagpatayo siya ng kanyang sariling negosyo at kinuha nga niya akong assistant niya habang nag aaral pa rin ako hanggang sa makapagtapos ako ng pag aaral at kahit na may sarili naman akong balak magpatayo ng sarili kong negosyo. Kaya hanggang ngayon, lumago na ng lumago ang kanyang mga negosyo ay nasa tabi pa rin niya ako.“Hmmm,” nagpakawala ako ng marahang paghinga saka ak
Pahagis na binitawan ko ang huling dokumento na pinirmahan ko. Nag inat pa dahil sa pangangalay ng kamay at likod ko sa dami ng pinirmahan ko at binisang mga dokumento.Iginala ko ang paningin sa paligid.Nawala si Lucy na kanina lang ay nasa lamesa nito.Hindi ko na napansin ang paglabas niya kani
Hindi maitago ang gulat ko ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng batang cute na lalaki na basta na lang sumulpot sa kung saan sa kaliwang bahagi ng kwarto ni Magnus.“Mama, hindi mo ako nahanap.” sabi pa nito na para bang nakikipaglaro pa ito ng taguan sa kanya.“No!” umiling ako. Kinalas ang pagka
Kinuha ko ang extra helmet sa topbox at binigay iyon sa kanya.Her helmet that I always prepare especially for her. I always carry it whenever I go using my big bike.Hindi na rin naman ito ang unang beses ko siyang naisakay sa motor ko.It’s been a long time since the last time.Isusuot na sana ni
Bumaba ako ng kotse.Nakahanda na para sa pakikipagkita ko sa kablind date na inayos pa nina mama para sa akin.Wala akong balak makipag blind date ngunit hindi na daw mahintay nina mama at papa kung kailan ko daw balak pumasok sa isang relasyon. Magkaroon ng boyfriend na agad magpaplano ng kasal a







