LOGIN“Too bad you are blind that you can’t see my charm and substance.” nakangisi kong bulong sa sarili ko at sumunod na sa kanya pababa ng hagdan.Pagbaba namin at sinalubong kami ni Lucian. Naghihintay na siya kasama ni Mama para sa agahan.“Good morning, mommy. Good morning daddy,” pagbati nito sa amin.“Good morning, baby.” sabay naming sagot ni Lucy dito.“Mommy, daddy, carry me over there. Like this.” saka nito idinipa ang maliliit nitong mga braso.Hindi namin mapigilan ang mapangiti. Nagkatinginan pa kami ni Lucy. At para kay Lucian, hindi kami tumanggi na sundin ang gusto nito.Hinawakan naming pareho ang mga braso nito. At kinarga na nga ito hanggang sa hapag at pinaupo.“Yehey, I am flying.” tuwang tuwa ito.Naupo na rin kami ni Lucy matapos namin siyang mapaupo. Naupo siya kanan habang ako sa kaliwa naman ni Lucian.“Mommy, this is your favorite,” sabi nito.Kumuha ng nilagang itlog at ito na mismo ang nagbalat nun bago iyon nilagay sa pinggan ko.“Thank you, baby.” nakangiti n
Masaya akong nakatingin sa kanilang tatlo.Nagagalak ako dahil sa wakas ay may panghahawakan na akong silang dalawa ang magkakatuluyan sa hinaharap.This little rascal finally got it. Nasubaybayan ko ang paglaki nilang dalawa ni Lucy. At kahit na hindi sila magkasundo noon ay hindi naman hinahayaan ni Magnus na mabully ng ibang tao si Lucy noon.Kaya hiniling ko na sana sila na nga ang magkatuluyan at si Lucy na ang magiging daughter-in-law ko. At ngayon, hindi man kapani-paniwala ay naniniwala ako na sadyang naglakbay sa kasalukuyan si Lucian para sa kanyang mga magulang.“Mr. Mondragon, kailangan mong bilisan. Malayo ka pa sa bilang na fifty.” Ang marinig ang tawag ni Lucy kay Magnus ay mukhang malabo pa rin ang iniisip ko. Napaka pormal ng tawag ni Lucy kay Magnus. Naalala ko pa na lagi niya noong tinatawag ng kuya si Magnus hanggang sa nagbago na iyon dahil laging binubully ni Magnus si Lucy. Pero hindi na rin naman iyon ganun kakumplekado. Basta masaya na ako na malaman na sila
Napansin ko ang pagpapakawala niya ng malalim na paghinga. Hindi man niya sabihin ngayon ay alam kong nag-aalala din siya sa kung paano ako nag-aalala ngayon sa kalagayan ni Lucian.“By the way,”Sumulyap ako sa kanya, natigil sa paglapat sa bibig ko ang lata ng beer ng magsalita siya.“I asked my mom about time. The countdown is just right. There are almost two or three months. So you.. You don’t need to feel too much pressure."Kunot ang noo akong humarap sa kanya,Hindi ko makuha ang ibig niyang sabihin.“What countdown?” tanong ko dahil hinid ko siya maintindihan.“Ah…it’s about… About…”“Huh! Tell me?”“About the moment Lucian exists.” pagkasabi niya ay agad kong binawi ang tingin ko sa kanya.Napaka-awkward na pag-usapan ang tungkol sa bagay na iyon kung paano nga namin ginawa si Lucian sa hinaharap.Napalunok ako. Nanginig pa nga ang kamay kong nakahawak sa lata ng beer.“Who’s feeling pressured?”“Hehe,” mahina niyang tawa sa pagak na nakaramdam din ng pagkabalisa sa pagitan na
“Nandito na kayo. Akala ko ba ay dito na muna siya sa akin?” tanong sa amin ni Mama ng puntahan nga namin si Lucian isang araw pa lang ang nakakalipas na iniwan nga namin ito sa kanya. “Hindi ba niyo kayang mawala sa tabi niyo ang anak niyo?” dagdag tanong pa ni Mama sa amin.“Not at all,”“I didn’t.” sabay pa naming sagot ni Lucy.Ngunit tinawanan lang kami ni mama.Hinawakan niya ang kamay ni Lucy.“Lucy, you really are the most capable. In such a short time you really adopted being a mother. Hindi mo na kayang mawalay sa anak niyo ni Magnus. It’s good to have you by Magnus' side.”“Mmm, hin…”“And thinking that you two stay together in the future, that would be even better.” tuwang tuwa talaga si mama sa tungkol sa bagay na iyon.Nagkatinginan pa kami ni Lucy.“Ma, don’t talk nonsense. That’s not certain,” sabay na naman naming sagot kay mama.Tumingin sa amin si Lucian. At itinaas ang kanyang kamay at pinakita iyon sa aming dalawa ni Lucy.Bukod sa sinabi namin ang lahat kung paa
Muli kaming nagkatinginan ni Magnus.Ngunit bago pa siya ulit makasagot ay sumigaw na si Lucian.“Grandma! Grangma!” patakbo na lumapit ito sa amin.“Oh my! It’s really my grandson.” tuwang tuwa si tita Mary Ann ng humarap si Lucian sa camera.“Grandma, I missed you so much.” malambing na sabi pa ni Lucian na kinuha na nga ang cellphone mula kay Magnus at ito na mismo ang humawak doon.Nagkapalitan muli kami ng tingin ni Magnus.Bago pa man siya makapagsalitang muli ay narinig na namin ang pasigaw na tawag ni Lucian.“Grandma! Grandma!” patakbong lumapit si Lucian sa aming kinaroroonan.Nang humarap si Lucian sa camera, hindi mapagkasiya ang tuwa ni tita Mary Ann. “Oh my! It’s really my grandson.”“Grandma, I missed you so much,” may paglalambing na wika ni Lucian sabay hablot sa cellphone mula kay Magnus upang siya na mismo ang humawak nito.“Oh, grandma missed you too, grandson.” masayang tugon naman ni tita Mary Ann kay Lucian. “You wait there, grandma’s coming to find you.”“Hey, m
Wala pa ring nagbabago at wala pa ring palatandaan kung kailan makakabalik si Lucian sa hinaharap.Ilang araw na rin na nandito siya sa poder namin ni Magnus. At tulad ng dati ay naglalaro na naman ito ng tagu-taguan baka sakaling maghimala at makabalik na siya sa kung saan siya nanggaling.Ngunit nanatili lang siya dito at normal na nabubuhay.Nakasunod lang ang tingin namin sa kanya habang naglalaro. Pareho kaming nakaupo ni Magnus sa mahabang sofa at nag iisip pa ng ibang mga bagay na maaring gawin kung paano nga siya mapapabalik sa hinaharap.At habang nasa sala kami ay biglang pumasok si Nancy at halatang mayroong dalang masamang balita.“Ms. Lucy…”“Anong problema, Nancy?” tanong ko pa rin sa kanya ngunit hindi naman ako nabahala sa pagdating niya.Kahit si Magnus ay halata na alam na din ang dahilan kung bakit atubili ngayon ang sekretarya niya.“Nasa trending topic po kayo ni Mr. Mondragon, ms. Lucy.” atubiling pagbabalita ni Nancy sa amin.Napasulyap ako kay Magnus na napasuly
Para akong mabibingi matapos kong makinig sa mahabang sermon sa akin ni Mama tungkol na naman sa mga balitang kumakalat sa social media. Na kung kani-kanino na lang daw sumasabit ang pangalan ko.Wala akong nagawa kundi ang tapusin ang mahaba nitong sermon bago ako umakyat at nagpasyang maligo na m
Pahagis na binitawan ko ang huling dokumento na pinirmahan ko. Nag inat pa dahil sa pangangalay ng kamay at likod ko sa dami ng pinirmahan ko at binisang mga dokumento.Iginala ko ang paningin sa paligid.Nawala si Lucy na kanina lang ay nasa lamesa nito.Hindi ko na napansin ang paglabas niya kani
Hindi maitago ang gulat ko ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng batang cute na lalaki na basta na lang sumulpot sa kung saan sa kaliwang bahagi ng kwarto ni Magnus.“Mama, hindi mo ako nahanap.” sabi pa nito na para bang nakikipaglaro pa ito ng taguan sa kanya.“No!” umiling ako. Kinalas ang pagka
Bumaba ako ng kotse.Nakahanda na para sa pakikipagkita ko sa kablind date na inayos pa nina mama para sa akin.Wala akong balak makipag blind date ngunit hindi na daw mahintay nina mama at papa kung kailan ko daw balak pumasok sa isang relasyon. Magkaroon ng boyfriend na agad magpaplano ng kasal a







