تسجيل الدخولChapter 39Mark Jacob’s POV“Malapit na ako, Alena. Hintayin mo ako.”Mahigpit kong hawak ang cellphone habang pinagmamasdan ang mga impormasyong nakukuha ko mula sa mga taong pinagkakatiwalaan ko.“Magbabayad kayong lahat!”Hindi ko alam kung kanino ko iyon sinasabi. Sa mga taong kumuha sa kanya? Sa mga taong nagbenta sa impormasyon niya? O sa sarili ko dahil hinayaan kong umabot sa ganitong sitwasyon?Nakatulong sa akin ang mga koneksiyon ko para makita si Alena.At sa wakas, may nakumpirma rin akong impormasyon.“She was abducted by a Russian syndicate, but they chose to keep her as a kidnap-for-ransom victim.”Napapikit ako.Russian Syndicate.Ibig sabihin, hindi basta-bastang kriminal ang kumidnap sa kanya.Mga taong sanay sa pagnanakaw ng buhay.Mga taong walang pakialam kung sino ang masasaktan.At ang mas nakakatakot, kapag nalaman nilang mas malaki ang kikitain nila sa kanya, maaari nilang ipasa si Alena sa ibang tao.Natakot ako sa puwedeng gawin kay Alena kapag hindi ako ma
Chapter 107Celine’s POVPinaasikaso ko agad kay Carol si Clariz para sa training bilang assistant ko.Napakalaki ng plano ko para sa kanya.Gusto kong makabalik siya sa pag-aaral at matapos ang Architecture. Alam kong hindi magiging madali ang lahat para sa kanya, lalo na't marami siyang pinagdaanan. Pero alam ko rin na hindi pa huli ang lahat para magsimula siyang muli.“Ma’am? Totoo po?”Halatang hindi makapaniwala si Clariz habang hawak niya ang mga papeles na inihanda para sa kanya.“Naku Clariz, hindi mo pa talaga kilala si Ma’am Celine mo. Hindi iyan mahilig magbiro,” sabi pa ni Carol.“Ito po ang susuwelduhin ko? Halos tatlong beses ang laki sa suweldo ko ng 12 oras, tapos puwede po akong mag-aral?”Tumango ako.“Of course. Alam ko kung gaano kahalaga na makatapos ka. At least you have a fight over life.”Napangiti ako nang makita ko ang reaksiyon niya. Para siyang batang unang beses nakatanggap ng magandang regalo.“Naku Ma’am, deserve ko po ba ito?”“Nakakahiya naman po.”“H
Chapter 107Celine’s POV“Mom?”“Are you still looking for that girl?”“For all we know, baka nga nagnakaw pa yan dito sa bahay.”Reklamo pa ni Dreia.Hindi ko na lang siya sinagot. Dahil hindi niya rin naiintindahan kung bakit ganoon na lamang ang kagustuhan kong mahanap si Clariz. Hindi ko maipaliwanag sa kanila kung bakit pakiramdam ko ay may kung anong humihila sa puso ko para hanapin ang batang iyon.“Kuya Brent, stop Mom.”“D, hayaan mo na si Mom, gusto niya lang tulungan si Clariz.”Umirap ito.“Baka magulat na lang ako isang araw na nandito na yang babaeng iyan at inampon ninyo.”“Magagalit talaga ako Mom.”Pagkatapos ay tinalikuran na niya ako.Hindi ako nagpaapekto sa sinabi ni Dreia. Pinahanap ko pa rin kung nasaan si Clariz.Halos lahat ng mga restaurant sa University Belt ay ipinahanap ko siya. Lahat ng restaurant, tambayan at mga stores. Kahit iyong maliliit na establisyimento na madalas puntahan ng mga estudyante ay pinasuyod ko.Pero hindi ko pa rin siya natagpuan.Min
ContinuationChapter 105Celine's POVKahit bawal na makuha ang mga impormasyon sa kanya dahil sa confidentiality, ay binigyan ako ng unibersidad. Alam kasi nilang mabuti ang intensiyon ko at gusto ko talagang tulungan si Clariz.Agad kong pinuntahan ang address na ibinigay sa akin.At nakarating nga ako sa Tondo, Maynila, sa bahay nila.Pero pagdating ko doon ay wala siya.Maliit lamang ang bahay at simple ang paligid. Malayo sa lugar na nakasanayan kong makita. Ngunit hindi ko hinusgahan ang lugar.Ang tanging iniisip ko ay si Clariz.“Ah, Ma'am, si Clariz po?”“Nasa trabaho po siya.”“Pero nag-aaral siya, di ba?”“Yun lang,” sabi ng kapitbahay nila na halos kasing tanda ko.Napatingin ako sa kanya.“Ano pong ibig ninyong sabihin?”“Mukhang hihinto na siya para magtrabaho.”Bumulong pa ito sa akin, na para bang natatakot na may makarinig.“Ayaw nang umuwi ng bata kasi binubugbog ng bagong asawa ng nanay niya kapag walang dalang pera.”“Ha?”Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Struggling with LifeChapter 106Celine’s POVNagmamadali akong nagutos sa mga katulong na maghanda ng masasarap na mga almusal, dahil may bisita kami.Si Clariz.Gusto kong maging komportable siya habang nananatili sa amin. Alam kong hindi siya sanay sa mga ganitong lugar, kaya gusto kong iparamdam sa kanya na hindi siya bisita lamang sa bahay namin. Gusto kong maramdaman niyang may mga taong handang tumulong sa kanya.Ako mismo ang pumunta sa guest room para yayain siya sa almusal.Pero, pagpasok ko, wala na siya doon.“Nasaan na siya?”Napatingin ako sa paligid. Maayos ang kama at wala man lang bakas niyaSa side table ay may nakita akong isang sulat.Dahan-dahan ko iyong kinuha at binasa.To Mr. and Mrs. Thorne,Maraming salamat po sa lahat. Hindi ko po malilimutan ang inyong kabaitan. Hanggang sa nabubuhay ako. Nagpapasalamat po ako at nakilala ko po kayo.Love,ClarizNapahawak ako sa dibdib.“Ha, bakit umalis na siya?”Napakalaki ng panghihinayang ko. Hindi ko man lang siya nak
Chapter 105Celine’s POV“Honey, nasaan ka?” tanong ko kay Alaric habang tinitingnan ang oras.Lunch na.Kanina pa dapat kami magkikita sa restaurant para sa simpleng lunch naming dalawa. Ilang araw na rin kasi kaming naging abala sa kani-kaniyang ginagawa kaya gusto ko sanang magkaroon kami ng oras na kami lamang.“Nalimutan mo ba ang lunch natin? Kanina pa kasi ako nandito sa restaurant.”“I’m sorry, honey. Nawala sa isip ko.”Napakunot ang noo ko.Hindi naman karaniwang nakakalimot si Alaric sa mga bagay na pinagkasunduan namin.“Nandito kasi ako sa hospital.”“What?”Biglang nagbago ang boses ko.“Anong ginagawa mo diyan? Are you okay?” pag-aalala ko pa.“Okay lang ako.”Saglit siyang tumahimik.“I just got caught in an accident. Nakabundol ako ng bata.”“What?”Halos mapatalon ako sa kinauupuan ko.“Is it serious?”“Hindi ko pa alam kasi hindi pa nagigising ang bata.”“Naku, kawawa naman.”Agad akong nakaramdam ng awa.“Lalaki ba o babae?”“Dalagita.”“Nasaan ang mga magulang?”“
Chapter 41Celine’s POVNakatanggap ako ng tawag mula sa school ni Brent habang nasa gitna ako ng meeting. Kanina lamang ay maayos kong ipinapaliwanag sa mga department heads ang bagong project proposal para sa kumpanya, ngunit nang makita ko ang pangalan ng school sa screen ng cellphone ko ay bigl
KABANATA 3Celine Herrera POV Tatlong buwan na ang lumipas mula nang gabing iyon sa penthouse, pero pakiramdam ko ay habambuhay na ang dumaan. Akala ko, ang pagpirma sa kontrata ang pinakamahirap na bahagi. Akala ko, kapag nakuha na ang pera at nailipat si Lola sa maayos na ospital, magiging mada
KABANATA 2Celine Herrera POV Tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang mataas na building. Pagkabukas ng pinto ng driver, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Hindi ako pamilyar sa lugar na ito, pero alam kong nasa bahagi kami ng lungsod kung saan nakatira ang mga taong hindi na kailangang
KABANATA 1Celine Herrera POV Mahigpit ang hawak ko sa asul na folder na naglalaman ng diploma ko. Sa wakas, Architect Celine Herrera na ako. Habang naglalakad ako palabas ng unibersidad, suot pa rin ang graduation toga, parang gusto kong sumigaw sa tuwa. Limang taon akong nagtiis sa kakarampot n







