LOGINChapter 93Celine's POVLumipas ang maraming buwan, ngunit nanatiling parang multo si Markus—walang bakas, walang balita, ngunit palaging naroon ang kanyang anino sa likod ng aming mga buhay.Hindi kami nagpakampante ni Alaric kahit isang araw.Mas lalong hinigpitan ang seguridad sa aming bahay, sa opisina, maging sa paaralan ni Brent. Bawat sasakyang sumusunod sa amin ay agad na iniimbestigahan. Bawat tawag na walang caller ID ay pinapakinggan nang may pag-iingat.Dahil alam naming isang bagay lang ang tiyak.Hindi pa tapos si Markus.Hindi pa nawawala ang galit na bumubuhay sa kanya.At ang pinakamasakit...Hindi man lang niya alam ang buong katotohanan.Hindi si Alaric ang dahilan ng pagkamatay ng kanyang ama.Ang ama ni Markus ay isa lamang ring biktima.Noong una pa lamang ay tumanggi na si Alaric na paniwalaan ang alegasyon na nagnakaw ito ng sampung milyong piso mula sa isang malaking proyekto ng Thorne Global."Impossible," iyon ang paulit-ulit na sinabi ni Alaric noon.Kilala
Chapter 92Alaric's POVMabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad papunta sa interrogation room ng detention facility.Hindi ko sana gustong makita pa si Diana.Sa totoo lang, sapat na ang lahat ng sakit at kaguluhang idinulot niya sa buhay namin.Pero sinabi ni Celine na puntahan ko siya."Baka may maisiwalat pa siyang impormasyon tungkol kay Marcus."Tama si Celine.Kung may kahit katiting na pag-asang mahuli si Marcus, kailangan kong subukan.Pagbukas ko ng pinto ay agad akong sinalubong ng pamilyar na mukha.Si Diana.Ngunit malayong-malayo na siya sa babaeng dating punong-puno ng kumpiyansa.Magulo ang kanyang buhok.Kupas ang mamahaling make-up na dati niyang ipinagmamalaki.Ang designer clothes na palagi niyang isinusuot ay napalitan ng kulay kahel na uniporme ng bilanggo.Pero isang bagay ang hindi nagbago.Ang yabang sa kanyang mga mata.At ang kawalan ng pagsisisi.Pagkakita pa lamang niya sa akin ay mabilis siyang tumayo."Alaric!"Bahagya siyang ngumiti na para bang w
Chapter 91Celine's POVMatagal akong nanahimik matapos ikuwento ni Alaric ang lahat ng nalalaman niya tungkol kay Marcus.Pakiramdam ko ay unti-unting nabubuo ang bawat piraso ng puzzle na matagal nang gumugulo sa buhay namin. Ang mga pangyayaring dati ay tila magkakahiwalay, ngayon ay malinaw nang magkakadugtong.Napabuntong-hininga ako."Hon..." mahina kong tawag kay Alaric. "Sino ba talaga si Marcus?"Napatingin siya sa akin bago dahan-dahang inilapag ang tasa ng kape sa mesa."Nakita mo na siya noon," kalmado niyang sagot. "Pero hindi ko naisip na darating ang araw na magiging pinakamalaking kalaban pala natin siya."Sinubukan kong alalahanin ang mukha nito.Oo...Naalala ko na.Tahimik siyang lalaki. Hindi palasalita. Lagi lamang nakasunod kay Alaric kapag may meeting o business trip. Malinis manamit, magalang makitungo, at halos hindi mo mapapansin kung hindi mo talaga titigan.Siya ang tipo ng taong madaling pagkatiwalaan.At marahil iyon ang pinakamalaking pagkakamali."Matag
Chapter 90Celine's POV“Hanggang kailan tayo mabubuhay sa takot?”Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Lumabas ang mga salitang matagal ko nang kinikimkim.“Hanggang kailan tayo matatakot na mawala ang isa sa atin?” halos mapasigaw kong tanong kay Alaric habang nakatingin ako sa kanya. Nanginginig ang boses ko, hindi dahil sa kahinaan, kundi dahil sa matinding galit at pagod.Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin.Alam kong hindi niya inaasahan ang pagsabog ko.Kahit ligtas nang nakabalik ang anak naming si Brent...Kahit muli naming nayakap ang aming anak...Hindi pa rin nawawala ang takot na unti-unting sumisira sa katahimikan ng aming pamilya.Hindi ako nagtatanong dahil nagdududa ako sa kakayahan ni Alaric.Hindi kailanman.Nasaksihan ko ang lahat ng ginawa niya.Kung paano niya isinugal ang sariling buhay.Kung paano siya halos mawalan ng tulog sa kakahanap kay Brent.Kung paano niya ginamit ang lahat ng koneksiyon, kapangyarihan, at kayamanan para maibalik sa amin ang anak n
Chapter 89Celine's POV“Mom!”Parang himala ang tunog ng boses na iyon.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Mabilis akong lumapit at niyakap si Brent nang buong higpit, na para bang natatakot akong mawala siyang muli sa aking mga bisig.“Brent…”Halos hindi ko na mabigkas ang pangalan niya sa sobrang pag-iyak.Ramdam ko ang panghihina ng maliit niyang katawan. May mga gasgas ang kanyang mga braso at mukha, at halatang ilang araw siyang hindi nakapagpahinga nang maayos. Ngunit sa kabila ng lahat ng pinagdaanan niya, napakahigpit ng yakap niya sa akin, na para bang gusto niyang tiyaking hindi na kami muling magkakahiwalay.“Mom… I missed you so much…”Lalong bumuhos ang mga luha ko.“I missed you too, baby… Mommy is so sorry…”Paulit-ulit ko siyang hinahalikan sa noo, sa pisngi, sa buhok. Hindi ko alam kung ilang beses ko iyong ginawa. Ang mahalaga lang sa akin ay maramdaman niyang ligtas na siya.Na narito na ang mommy niya.Na hindi na siya nag-iisa.Napaiyak din ang mga doktor at i
Chapter 88Alaric’s POV“Sir, nakita na po ang location.”Parang tumigil ang mundo ko sa narinig kong ulat.Tumayo ako agad sa kinauupuan ko at nilapitan ang digital map na naka-project sa malaking screen ng command vehicle.“Sigurado ba?” mariin kong tanong.“Yes, Sir. Three independent surveillance teams confirmed the location. Isang safehouse sa liblib na bahagi ng Bulacan.”"Ito ang itinuturo ng tracking device mula sa kwintas ni Sir Brent"Napapikit ako sandali.Salamat.Sa wakas.“Let's move.”“Hindi na tayo puwedeng mag-aksaya ng kahit isang segundo.”“Kailangan kong maibalik ang anak ko.”Agad kumilos ang buong operasyon.Habang umaandar ang convoy ng mga sasakyan, nakikipag-ugnayan na rin ako sa mga taong pinagkakatiwalaan ko sa gobyerno.Hindi puwedeng pumalpak ang operasyong ito.Alam kong napakalawak ng impluwensiya ng mga Montague.May mga tao sila sa pulisya.May koneksiyon sila sa militar.May mga opisyal silang kayang bilhin.Ayokong makarating sa kanila ang balita bag
Chapter 41Celine’s POVNakatanggap ako ng tawag mula sa school ni Brent habang nasa gitna ako ng meeting. Kanina lamang ay maayos kong ipinapaliwanag sa mga department heads ang bagong project proposal para sa kumpanya, ngunit nang makita ko ang pangalan ng school sa screen ng cellphone ko ay bigl
Chapter 12Alaric’s POVNagalala ako sa aksidente ni Celine. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyari sa kanya na masama. Inaasahan at inaakala ko pa naman na lahat ay magiging maayos doon sa gusaling iyon. Pero nabigo ako. Humanga ako sa kanya dahil may alam din talaga ito sa kan
Chapter 8Alaric Thorne POV“Di ko maiwasang maawa sa babaeng ito. Ang babaeng ito na asawa ko. Napakaliit ng katawan. Napakahina. Ano bang paghihirap ang mga naranasan pa niya at ano pa ang daranasin sa piling ko?” “At ngayon, siya ang magiging ina ng anak ko. Hindi ako makapaniwala na naisang
Chapter 6Celine's POVGusto ko sanang gumanti ng masasamang salita sa babaeng ito na tumutuya sa akin, pero sayang lang ang laway ko sa kanya. Hindi niya ako kilala at lalong wala akong pakialam sa iisipin niya tungkol sa akin. Tumingin na lamang ako kay Alaric. Parang sinasabi ko na siya ang mag







