Chapter Three

CHAPTER 3:  Maxine Bahati Solaris

Isang malaking pasasalamat ang makapasok sa trabaho na ito para kay Maxine pero hindi niya ito magagawa kundi dahil kay Aika.

Siguro nga hindi kasing laki ng kinikita niya dati ang sahod dito pero gano’n pa man at least may extra siya at hindi na lang siya nakamukmok sa condo ni Aika. 

Para sa kaniya maliit na simula na ito ng bagong buhay niya. Pero talagang ang pagkakataon ay susubukin ka. 

Pagpasok pa lamang ng pamilyar na lalaki sa pintö ng bar ay kilala na ito agad ni Maxine. Hindi niya malilimutan ang mukhang iyon. 

'Kalmahan mo, Max. Tandaan mo, behave ka lang para walang masamang balita na dadagan pa sa pangalan mo.' 

Kaya pilit siyang ngumiti kahit na pumipintig na ang ugat sa noo niya marinig pa lang ang boses ng lalaking ito. This time, hindi siya mag-isa nagsama pa siya ng isa pang bwisit ‘di nawalan ng nakalambitin na babae sa tabi niya. 

Pero isang scotch lang ang inorder at ‘di na nadagdagan hanggang sa nag-aya na umuwi ang kasama niya na si Rio na chinito at mukhang fuckboy. 

Naningkit ang mga mata ni Maxine habang iniisip kung gaano na karami ang babaeng kumabayo sa lalaking kinaiinisan niya. 

'Sigurado ako. Hitad din ang isang ‘to gaya ng kasama niya. Birds with the same feather flock together.'

“Here's the payment.” Nag-abot ang engineer ng sixteen thousand sa kaniya bago tumayo at susunod na din sa paglabas ni Rio. 

Hindi pa rin ito makatingin sa kaniya ng diretso at palaging mabilis na sulyap lang. 

“Ah, sir. 890 lang po ang isang scotch. Sobra po ang binigay niyo.” Iniabot ni Max ang sobrang pera. 

“No, it's fine. Just… for appreciation.” Halos pabulong na lang ang pagsasalita nito. 

Na-guilty si Maxine bigla dahil kahit na sinadya niyang basagin ang yelo ay nagbigay pa rin ito tip. 

“No worries sir. Hindi naman din po ako sanay pa na mag-serve—”

“Really, it's fine.” 

Tumalikod na ang lalaki ng biglang hatakin ito ni Max ang dahilan para mapasandal ito sa counter, “Siguro gusto mong daanin sa pera ‘yong ginawa mo, no? Akala mo malilimutan ko ‘yon sa halagang 15k?” bulong niya. 

Ngayon na malapit si Max ay amoy na amoy niya ang musky na pabango ni Lance. It radiates dangerous masculinity. Kaya hindi niya napigilan na langhapin iyon ng mas mariin. 

“H-Hindi sa gano’n.” He cleared his throat. “Kung ayaw mo talaga, ibigay mo na lang sa kasama mong bartender. I don’t take back what I give.” 

'No tayo d’yan, abay. Pera ko na nga ibibigay ko pa sa iba?' 

“Ganon po ba sir? Pasenya na po.” Ni-let go niya ito at saka inayos ang kwelyo. “Maraming salamat po ulit. Balik po kayo!”

Agad niyang binulsa ang pera. 

'Pwede na akong mag-share ng bills kay Aika. Nakakahiya na rin ang pagiging freeloader ko.' 

“Max, tapos na shift mo. Ako na mag-take over,” ani ng isa pang babaeng bartender. 

“Okay, salamat po Ms. Elora.” 

“Sino kasabay mong uuwi?”

“Wala po, pero nag-book na po ako ng taxi kaya no problem.”  

Isang huling high-five ang binigay niya kay Ms. Elora bago siya lumabas sa bar. Sobrang good mood siya ngayon kaya hindi na niya naisip pa ang kabwisitan ni Lance. 

'Order na lang ako ng pizza for the night. Treat ko naman ang kaibigan ko.' 

Sa paglabas niya ay nakita niya ang isang itim na Rolls-Royce na nakaparada sa harap. 

Hindi niya ito gaanong pinansin dahil karamihan naman sa customer do’n ay mayayamang tao. Ngayon ang focus na lang niya ay ang makauwi ng safe kaya hinintay na lang niya ang binook niyang taxi. 

“Well, well, well. Look who's here.” 

Napalingon si Max sa pinanggalingan ng boses at dito na nabato ang kaniyang buong katawan. 

Ang taong pinaka ayaw niyang makita ay narito ngayon sa harap niya. 

'Bergantinos.' 

Sila ang kliyente nila ng itakbo ng kasosyo ng ama niya ang budget sa proyektong hotel and resort na pinapatayo noon. 

Umawang ang labi ni Max at akmang magsasalita pero muli niya rin itong isinara dahil hindi niya rin alam ang sasabihin niya.

“Ano na ba ang trabaho mo ngayon?” He looked at the bar behind her with a smug face, “Bartender lang?” he scoffed. 

Hindi makakibo si Maxine. Gusto man niyang tumindig at harapin siya ay hindi niya magawa. At ang mga paa niya ay parang otomatikong umaatras sa ideya pa lang ng pangalan nito. 

“Pa’no ka makakabayad niyan sa utang mo sa’kin? Magkano rate mo a day? 750?” Isang malakas na tawa ang nagparindi sa tenga nito. 

Maliit na lalaki lang si Dean Bergantinos pero malaki ang tiyan, mas matangkad pa nga si Maxine kung tutuusin. 

But at this moment, halos pakiramdam nito ay nasa ilalim lang siya ng talampakan nito. 

Totoo na hindi niya mababayaran ang bilyong pisong utang na sinisingil ng bundat na ito  sa tatay niya kung ganito lang kaliit ang sahod na meron siya. At kahit siya nagtataka rin kung paano binabalanse ng mga pilipino ang kakarampot na sahod at taas ng bilihin. 

'Gusto ko na umuwi. Lord, gusto ko lang po makauwi.' 

“Alam mo, na-realize ko na lang na sobrang duwag pala ng tatay mo. Biruin mo, ikaw na babaeng anak ang iniwan para ayusin ang problemang ginawa niya.” Muling pagsasalita ng bundat. 

Duwag. 

Salitang nag-echo sa tenga niya na nagpabilot ng mga kamao niya sa loob ng bulsa ng jacket. 

Kaya niyang saluhin lahat ng masasakit na salitang ibinabato sa kanya. Konting iyak lang sa gabi at babangon ulit sa umaga. 

Pero ang lapastanganin ang pamilya niya ay isang kasalanang walang kapatawaran. 

Bago pa man mapagtanto ni Maxine ang dapat niyang gawin ay naabutan na lang niya na kinuwelyuhan na pala niya si Bergantinos at nakadikdik na sa sasakyan nito habang ang isang kamao niya ay nakabwelta. 

“T-Teka alam mo ba g-ginagawa mo?!” utal na saad ni Bergantinos. “Pwede kitang sampahan ng kaso!”

Pero wala ng naririnig si Maxine kundi ang kabog ng dìbdìb niya. Isa lang ang gusto niyang mangyari—saktan ang bundat na ‘to.

Isang higpit pa ng kaniyang knuckles bago pakawalan ang kamao ngunit bago pa man dumapo ang kamay niya ay may pwersang humawak sa palapulsuhan niya na nagpaikot sa kaniya. 

Lance. 

He pulled her wrist and spun her towards him and held her waist. Dahil sa pwersa ng pagkahatak ni Lance ay buong bigat na napasandal ng paharap si Maxine. 

Their bodies collided together. 

Kitang-kita niya ang mukha nito pati ang matang nanlilisik na hindi sa kaniya nakatuon. 

Buong akala ni Max ay matutumba silang dalawa sa pavement pero hindi. Para lang siyang mannequin ng inalalayan ni Lance. 

“Mr. Bergantinos.” Lance greeted him as he pulled her behind him and held her tight fist. “Fancy seeing you here.”

Bergantinos nervously laughed as he tidied his tie, “Engr. Verdejo. K-Kumusta? Salamat nga pala at inilayo mo sakin ang ülöl na ‘yan.”

“Don't mention it.”