ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / The CEO’s Hidden Child / 𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟭𝟮

แชร์

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟭𝟮

ผู้เขียน: Charillie Pangantihon Adigue
last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-17 12:41:17

𝘕𝘦𝘸 𝘭𝘪𝘧𝘦 𝘪𝘯 𝘱𝘳𝘰𝘷𝘪𝘯𝘤𝘦

Mahigit limang oras ang byahe ko papuntang Pampanga. Pagkarating ko sa bahay ay kumain na muna ako. Sa labas na lang ako bumili ng pagkain dahil wala na namang pagkain dito sa bahay. Buti na lang talaga at may naipon pa akong pera rito. Kaunti lang ito at hindi kasya sa panganganak ko pero iisip na lang ako ng paraan kung paano bubuhayin ang anak ko.

Andito ako ngayon sa dati naming bahay noong dito pa ako nakatira sa probinsiya namin. Hindi naman nagiba d
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • The CEO’s Hidden Child   𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟮𝟯

    𝘕𝘰 𝘥𝘰𝘶𝘣𝘵 Andito kami ngayon ng anak ko sa kotse ni Sir Devereux. Nasa driver seat siya habang sa likod naman kami ng anak ko. Mahigpit ang hawak ko sa kamay ng anak ko. Hindi rin matigil ang lakas ng tibok ng puso ko. Kinakabahan ako at natatakot at the same time. Wala pa man akong naririnig sa kaniya tungkol sa anak namin ay para na akong mahihimatay. Sobrang tahimik namin at wala ni isa sa amin ang nagsasalita. Ang anak ko ay nakatingin lang sa labas at tahimik din. Hindi ko pa natatanong sa kaniya ang tungkol sa ama niya. Kung may alam na ba siya o ano. Nagulat ako bigla ng gumalaw si Atreus at tumingin sa akin. Katulad ng sa ama niya may epekto rin sa akin ang mga mata niyang napaka ganda. “Mama, lalabas po muna ako.” Hindi pa ako nakakasagot ay binuksan niya na ang pinto ng kotse saka lumabas. Parang gusto ko na lang maiyak ng maiwan kaming dalawa ni Sir sa kotse. Nakita ko ang paglingon niya sa akin. Hindi ko mabasa ang iniisip niya pero natatakot ako. Ayaw ko rin

  • The CEO’s Hidden Child   𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟮𝟮

    𝘓𝘰𝘯𝘨 𝘵𝘪𝘮𝘦 𝘯𝘰 𝘴𝘦𝘦“Baby, ’wag makulit sa room ha at saka ’wag pasaway kay teacher Jonah. Kaklase ko ’yon dati kapag nalaman ko sa kaniya na pasaway ikaw no wish granted okay?” pagkausap ko sa anak ko ng malumanay. Papasok na kasi siya. Ngayon ang first day niya sa school. Syempre ihahatid ko siya roon at uuwi rin pagkatapos. Tapos babalikan ko naman siya pag-uwian na. Alam ko naman na hindi ’to magpapasaway ang anak ko. Hindi naman siya kagaya ng ibang bata na umiiyak kapag iniiwan ng nanay. “Opo mama,” I kiss him in his cheeks. “Ang pogi talaga ng anak ko. Payakap nga si mama.” Niyakap ko siya ng mahigpit at hinalikan sa buhok. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Naka suot siya ng black na t-shirt at khaki shorts tapos nakasapatos din siya na nike. Suot na niya ang kulay skyblue niyang bag. May laman na iyon na lapis, papel at eraser. Kahit baon na snack mayroon na rin. May nilagay ako roong monde mamon at chocolate drinks. May baon pa nga siyang pakwan eh, na n

  • The CEO’s Hidden Child   𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟮𝟭

    𝘓𝘪𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘢 𝘴𝘪𝘮𝘱𝘭𝘦 𝘭𝘪𝘧𝘦 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘈𝘵𝘳𝘦𝘶𝘴“Anak naman,” jusko hapong-hapo na ako kakatakbo sa pasaway kong anak. Gusto niya pang hinahabol ko siya para mabihisan. Tatanda ako ng maaga sa anak kong pasaway eh. “Atreus,” tawag ko sa anak ko.“Mama, habol mo Atreus,” sabi pa niya saka tumakbok. Wala naman akong nagawa kundi ang habulin siya. Mabuti na lang at hindi pa siya gano’n kabilis kaya naabutan ko na siya this time. Kanina ko pa kasi siya hinahabol dahil ayaw niyang magpa suot ng damit. Big boy na raw siya kaya keribels niya na raw iyon mag-isa. Kinintalan ko ng halik ang noo at pisngi ng anak ko pagkatapos ko siyang mabihisan. “You’re so pasaway na anak,”Nginisihan niya lang ako ng nakakaloko. Siguro ganito ang hitsura ng ama niya kapag nakangisi. “Mama, big boy na po ako. Ako na magbibihis sa sarili ko,” kapagkuwan ay bumusangot siya. Ayaw na ayaw niya kasing bini baby ko siya o kahit na sino pa sa pamilya namin. Palagi niyang sinasabi na big boy na raw

  • The CEO’s Hidden Child   𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟮𝟬

    𝘔𝘺 𝘎𝘦𝘰𝘳𝘨𝘦 𝘈𝘵𝘳𝘦𝘶𝘴Nagising ako sa lakas ng iyak ng baby. Grabe nanghihina pa rin ako hanggang ngayon. Pagmulat ko ng mata ko ay si tita agad ang nakita ko na buhat-buhat si Atreus. Hinihele niya ito dahil iyak nang iyak. Napangiti naman ako, ang cute siguro kapag nagkaanak na rin siya. “Tita,” tawag ko sa atensiyon niya. Lumingon naman agad ito. Dahan-dahan ay naupo ako. Binigay sa akin ni tita si baby saka inayos ang hospital bed ko. Sumandal naman ako. “Padedehin mo na ’yang anak mo baka nagugutom. Kanina pa ’yan iyak nang iyak eh noong hinatid ng nurse. Tinatanong na rin pala nila kung ano raw ang ipapangalan mo sa baby. Mamaya kasi after niyan mag breast feed ay ibabalik sa nursery.” “Tell them tita, his name is George Atreus Castejo.” I smiled and kiss my baby’s forehead. Ang gwapo ng anak ko at ang tangos ng ilong. Tinitigan ko siya ng maigi at halos masamid ako sa sarili kong laway ng mapansin ko ang mata nito. The color of his eyes. Hindi ako pwedeng magkama

  • The CEO’s Hidden Child   𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟭𝟵

    𝘛𝘩𝘦 𝘊𝘌𝘖’𝘴 𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥Mabilis lang lumipas ang mga oras, araw at buwan. Heto nga at kabuwanan ko na. Anytime ay pwede na akong manganak. Kaya ang tita ko at si ate Danie ay todo bantay sa akin. Saka nga pala lalaki ang anak ko na sobrang likot sa tiyan ko. Minsan naiiyak na lang ako kapag grabe ang sipa niya. Katabi ko na nga si tita matulog kasi minsan bigla-bigla na lang ako nabangon kapag nararamdaman kong sumisipa siya in the middle of the night. Sa ilang buwang lumipas sobrang dami ng nangyari. Si ate Danie, hindi na rito nakatira sa bahay ko. Tapos na ang bahay na pinapagawa nila at iyong asawa niya andito na rin nakatira, doon sa bahay nila. Kasal na nga rin sila. Si tita pa mismo ang naghatid sa altar kay ate Danie. Grabe pa ang iyakan nilang dalawa na akala mo’y hindi na magkikita habang buhay. Pero magkapit bahay lang din naman sila.Si tita naman ay ayon happy ang lovelife. Mag fiancé na sila ni Doc. Pero ang kasal nila ay hindi pa magaganap sa madaling panahon. Requ

  • The CEO’s Hidden Child   𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟭𝟴

    𝘝𝘪𝘴𝘪𝘵𝘰𝘳𝘴𝐉𝐢𝐚𝐧𝐧𝐚:Na sa Pampanga ako. Dito sa probinsiya namin. 𝐌𝐢𝐬𝐡𝐜𝐤𝐚:Okay lang ako saka ako pa rin ang gumagamit ng number na ’to.𝐄𝐥𝐢𝐳𝐚𝐛𝐞𝐭𝐡:Na miss ko ang bunganga mo bitch. Natatawa ako habang binabasa ko ang text ko sa mga kaibigan ko. Kagabi ko pa 'yan tinext sa kanila. Bago ako matulog hindi ko na napigilan na i-text sila. Mabuti na iyong kahit papaano ay updated sila sa akin. As of now, by text and calls muna ang communications namin since hindi naman pwedeng bumisita ako sa siyudad just to see them. Hindi ko na kaya ang mahabang byahe. Jusko, sa bayan pa nga lang grabe na ang pagod ko eh. Mamaya pag-uwi ko I’ll try again to call them para naman makausap ko sila. Napag isip-isip ko na sasabihin ko na sa kanila ang totoo but ofcouse sa amin lang dapat iyon na apat. It’ll remain a secret kasi wala ring kwenta ang paglayo ko kung malalaman din ng mga katrabaho ko diba? Saka hindi ko na iisipin ang judgement ng mga kaibigan ko. Okay lang kung pa

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status