Chapter 5

Hindi agad nakabalik sa trabaho si Caelum matapos ang usapan nila ni Althea. Naiwan lang siya sa mesa, nakatitig sa tasa ng kape na iniwan nito—halos kaunti lang ang nabawasan. Manipis na usok na lang ang natitira, unti-unting nawawala. Hindi niya maiwasang isipin kung gaano kadali para kay Althea ang umalis na parang wala lang, samantalang siya, parang naiwan sa gitna ng isang bagay na hindi niya pa kayang galawin.

“Caelum, orders!”

Napakurap siya at saka bumalik sa reyalidad. “Ah—opo!” sagot niya, sabay tayo at halos nagmamadaling bumalik sa counter.

Pilit niyang ibinalik ang sarili sa trabaho, paulit-ulit na sinasabihan ang sarili na mag-focus lang, na trabaho lang ‘to. Pero kahit anong pilit niya, hindi niya mahanap ang ritmo niya ng mga sandaling iyon. Minsan mali ang naiaabot niyang order, minsan napapatigil siya sa gitna ng ginagawa, parang nawawala sa huwisyo.

“Okay ka lang?” tanong ng katrabaho niya habang inaabot nito sa kanya ang tray.

“Yeah,” sagot niya agad, pero hindi niya kayang tumingin ng diretso.

Alam niyang halata—kahit siya, hindi niya maitanggi na wala siya sa ayos. Lalo pa siyang naiinis sa sarili niya dahil doon.

Pagkatapos ng shift niya, hindi na siya nagtagal. Hindi na siya tumambay, hindi na rin nakipagkwentuhan gaya ng dati. Diretso siyang umuwi, parang may hinahabol na katahimikan—pero kahit tahimik ang paligid, hindi siya makatakas sa mga iniisip niya.

Pagpasok niya sa loob ng bahay ay bukas pa ang ilaw sa sala. Nandoon ang Tita Sandra niya, nakaupo habang nanunuod ng TV.

“Late ka na naman,” puna nito na hindi siya nililingon.

“Medyo maraming tao,” sagot niya, sabay hubad ng sapatos at inilagay iyon sa shoe rack.

“Hmm.”

Akala niya tapos na, pero nagsalita ulit ito. “May tumawag kanina.”

Napahinto siya. Hindi niya maikaila ang kaba sa dibdib. “Sino?”

“Hindi nagpakilala. Nagtanong lang kung ikaw daw ‘to, tapos binaba agad.”

Napakunot ang noo niya. Hindi niya maiwasang mag-isip kung sino iyon, pero wala rin siyang mahawakang sagot.

“Anong number?”

“Hindi ko na nakuha.”

Tahimik siya sandali bago tumango.

“Sige.”

Hindi na siya nagtanong pa, pero may kung anong pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

Pumasok siya sa kwarto niya at isinara ang pinto. Sumandal siya roon sandali, napapikit, saka dahan-dahang napabuga ng hangin. Mabigat ang pakiramdam niya, kahit wala naman talagang nagbago sa paligid.

Kinuha niya ang phone niya at tinitigan iyon. Walang message. Walang kahit ano. Pero kahit wala, malinaw sa kanya kung sino ang nasa isip niya.

Umupo siya sa kama saka hinagod ang buhok niya at napayuko. Nahihirapan siyang tanggapin na hindi lang ito tungkol sa pera. Kung pera lang, matagal na sana siyang nakapagdesisyon. Pero may ibang kasama ito—isang bagay na hindi niya kayang pangalanan agad.

Humilata siya at napatitig sa kisame, iniisip kung anong klaseng tao ang magiging siya kapag pumayag siya.

“Bahala na,” sabi niya sa huli, pero kahit siya, alam niyang hindi iyon simpleng pagpapabaya.

Isa iyong desisyon—at sa pagkakataong iyon ay pinili na niyang piliin ang dapat.

Kinabukasan, mas inihanda ni Caelum ang sarili. Pagpasok niya sa café, awtomatikong hinanap ng mga mata niya ang mesa sa sulok. At nandoon nga si Althea—tulad ng inaasahan niya. Simpleng white candy short at pink spaghetti strap lamang ang suot nito na tinernuhan ng white pumps. Tahimik lang itong nakaupo habang sumisimsim ng kape.

Napatingin si Caelum sa itsura niya. Simpleng maong pants at white T-shirt lamang ang suot niya.

Sa itsura nilang dalawa, alam niya higit pa sa higit ang lamang sa kanya ng babaeng ito.

Huminga siya ng malalim bago nagpasyang lumapit.

“Althea,” tawag niya.

Napatingin ito sa kanya. Umupo siya sa harap nito ng hindi na naghintay ng paanyaya nito. Alam niyang kailangan na niyang tapusin ang pag-iwas na ginagawa niya.

“Gagawin ko.”

Natahimik si Althea sandali, tinitigan siya na parang sinusukat kung gaano siya kaseryoso.

“Sigurado ka na?”

Napabuga siya ng hangin at bahagyang napangiti. “Hindi,” sagot niya. “Pero gagawin ko pa rin.”

May bahagyang pagbabago sa ekspresyon ni Althea—pero parang may naintindihan ito sa sagot niya.

“Okay.”

Pero para kay Caelum, hindi iyon simpleng “okay.” Iyon na ang punto na hindi na siya pwedeng umatras na parang walang nangyari.

“May kondisyon ako,” dagdag niya agad.

“Sabihin mo.”

“Kapag ayaw ko na, tapos na. Walang pilitan. Walang hahabol.”

Kailangan niyang maramdaman na may kontrol pa rin siya sa nangyayari, kahit kaunti.

“Okay.”

“At ayoko ng gulo,” dagdag niya sa mahinang boses.

“Then we keep it clean,” diretsong sagot ni Althea.

Blangko ang ekspresyon nitong tumitig sa kanya. Doon niya mas lalong naramdaman ang pagitan nila—kung gaano ito ka-komportable, at kung gaano siya ka-hindi.

Saglita silang natahimik. Pero iba na yung klase ng katahimikan na namamagitan sa kanila.

“Tonight,” sabi ni Althea.

Napakunot ang noo ni Caelum. “Mamaya agad?”

“Yes.”

Saglit siyang natahimik. Doon tuluyang nag-sink in ang lahat sa kanya.

Ibig sabihin, wala ng atrasan.

Napahinga siya ng malalim, saka tumango. “Okay.”