Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 6

Pagbukas ng pinto ng kanyang penthouse unit ay sinalubong si Althea ng katahimikan. Dahan-dahan siyang pumasok, at agad hinubad ang heels niya habang naglalakad. Iniwan niya iyon sa may entrance, hindi na inayos. Sumunod ang blazer na basta na lang niyang isinabit sa sandalan ng sofa.Everything was in place.Malinis. Organized. Expensive.Pero walang buhay.Huminto siya sa gitna ng sala at dahan-dahang iginala ang tingin sa paligid. Dati, ginhawa para sa kanya ang ganitong katahimikan. Ngayon, parang selda na walang ibang nakakulong kundi siya lamang. “Sanay ka naman dito,” bulong niya sa sarili, pero hindi sigurado kung paniniwala pa niya ‘yon o pang-aliw lang.Lumapit siya sa mini bar, kumuha ng wine glass, at nagbuhos ng red wine. Hindi siya nauuhaw. Hindi rin niya kailangan na maglasing. Pero mas madali minsan magkunwari na may ginagawa ka kaysa makinig sa sinasabi ng utak.Bitbit ang wine glass ay pumunta siya sa glass wall at tumingin sa labas. Tanging ang ilaw ng siyudad lama

Hindi naging maayos ang tulog ni Caelum ng gabing iyon. Paikot-ikot lang siya sa kama, nakatitig sa kisame ng maliit niyang kwarto habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang usapan nila ni Althea. Kahit anong pilit niyang iwasan, bumabalik pa rin ang lahat—yung diretsahang paraan nito ng pag-alok sa kanya, yung kalmadong boses na parang siguradong-sigurado sa bawat sinasabi, at yung offer na hanggang ngayon hindi pa rin niya alam kung paano tatanggapin. Napabuntong-hininga siya at tumagilid, sinubukang ipikit ang mga mata, pero ilang segundo lang, muling dumilat. “Ang gulo,” marahas niyang bulong habang napapahilamos sa mukha. Alam niyang hindi siya ganitong klase ng tao. Hindi siya basta pumapasok sa mga bagay na hindi niya kontrolado. Pero ngayon, parang hindi niya hawak ang sarili niyang desisyon.Kinabukasan, maaga siyang nagising kahit kulang sa tulog. Hindi na siya nag-aksaya ng oras at dumiretso sa kusina. Tahimik ang bahay, pero may ilaw na sa sala. Naroon ang Tita

Hindi agad nakabalik sa trabaho si Caelum matapos ang usapan nila ni Althea. Naiwan lang siya sa mesa, nakatitig sa tasa ng kape na iniwan nito—halos kaunti lang ang nabawasan. Manipis na usok na lang ang natitira, unti-unting nawawala. Hindi niya maiwasang isipin kung gaano kadali para kay Althea ang umalis na parang wala lang, samantalang siya, parang naiwan sa gitna ng isang bagay na hindi niya pa kayang galawin.“Caelum, orders!”Napakurap siya at saka bumalik sa reyalidad. “Ah—opo!” sagot niya, sabay tayo at halos nagmamadaling bumalik sa counter. Pilit niyang ibinalik ang sarili sa trabaho, paulit-ulit na sinasabihan ang sarili na mag-focus lang, na trabaho lang ‘to. Pero kahit anong pilit niya, hindi niya mahanap ang ritmo niya ng mga sandaling iyon. Minsan mali ang naiaabot niyang order, minsan napapatigil siya sa gitna ng ginagawa, parang nawawala sa huwisyo.“Okay ka lang?” tanong ng katrabaho niya habang inaabot nito sa kanya ang tray.“Yeah,” sagot niya agad, pero hindi n