Chapter 4

Hindi na nawala sa isip ni Caelum ang usapan nila ni Althea kahit natapos na ang shift niya. Pag-uwi niya, tahimik na ang bahay. Patay na ang ilaw sa sala, pero nakapatong pa rin sa mesa ang mga resibo—parang iniwan lang saglit pero hindi na binalikan.

Dumaan siya roon at saglit na tumigil, kinuha ang isa sa mga papel.

Electric bill. Malapit na ang due date.

Napabuga siya ng hangin at ibinalik iyon sa mesa bago dumiretso sa kwarto niya. Hindi siya nag-ilaw agad. Umupo lang siya sa gilid ng kama, nakayuko, magkahawak ang mga kamay.

Tahimik ang paligid, pero sa loob niya, magulo. Hindi siya sanay sa ganito—yung hindi niya alam kung anong tamang gawin.

Maya-maya, kinuha niya ang phone niya. Walang message. Walang kahit ano.

Hindi niya alam kung anong mas nakakainis—yung offer o yung totoo na parang kay dali lang para kay Althea na iwan sa kanya ang desisyon. Parang wala lang kung tumanggi siya. Parang wala rin kung pumayag siya.

Napailing siya at humiga, tinakpan ang mukha gamit ang braso niya. Pero kahit anong pilit niyang magpahinga, bumabalik pa rin sa kanya ang tanong—gaano kalaki ang kayang baguhin ng isang desisyon niya?

Kinabukasan, tahimik siya sa hapag habang nag-a-almusal.

“Hindi ka nagsasalita,” sabi ng tita niya na sumisimsim ng kape. “May iniisip ka.”

Umiling siya na hindi tumitingin. “Wala.”

“Hindi ka ganyan kung wala.”

Hinahalo ni Caelum ang kape niya kahit tunaw na ang asukal niyon. Sa huli ay napabuntonghininga siya.

“Pagod lang.” Saglit siyang tinitigan ng tita niya bago ito napailing.

“Mag-ingat ka lang, ha.”

Napatingin siya rito. “Sa?”

“Sa mga desisyon mo,” sagot nito. “Hindi lahat ng mukhang madali ay maganda ang kapalit.”

Hindi siya nakaimik. Parang tumama ‘yon ng diretso sa kanya, ngunit wala siyang maisagot.

Mas maaga siyang pumasok sa café kaysa sa dati. Hindi dahil gusto niya, kundi dahil gusto niyang mapagod—yung tipong wala na siyang oras para mag-isip.

Habang nag-aayos siya ng mga tasa, paulit-ulit lang ang galaw niya.

Linis. Ayos. Ulit.

Hanggang sa tinawag siya ng manager nila. “Caelum, may naghahanap sa’yo,” sabi nito, sabay turo sa may sulok.

Hindi niya agad tiningnan, pero alam na niya kung sino iyon. Huminga siya ng malalim bago lumingon—at tama siya. Nandoon si Althea, naka-upo, kalmado, parang walang kahit anong nagbago mula kahapon.

Saglit siyang napatigil bago lumapit. “Ma’am,” pagbati niya.

Bahagyang umangat ang kilay ni Althea. “Akala ko Althea na?”

Napabuga siya ng hangin. “Nasanay lang po.”

“Okay,” sabi nito. “Upo ka.”

Nag-alangan si Caelum, sumulyap saglit sa paligid, pero umupo rin sa huli.

Hindi agad nagsalita si Althea. Tinitigan lang siya nito, parang may hinahanap sa mukha niya.

“Ikaw ba, natulog ka?” tanong nito.

Napangiti siya ng bahagya, pagod ang dating. “Hindi masyado.”

“Because of me?” diretsong tanong nito.

Napatingin siya sa babae. “Hindi lang naman ikaw.”

“Pero kasama ako,” kalmadong sagot nito.

Hindi na siya kumontra. Natahimik siya sandali.

“Iniisip ko pa rin,” sabi ni Caelum.

“I know. Hindi ‘to basta-basta,” sambit nito.

“Hindi rin siya yung tipong papasukin ko tapos bahala na.”

“Good,” sabi ni Althea. “Hindi rin kita gusto kung ganun ka.”

Napakunot ang noo niya. “Ha?”

“Kung pumayag ka kaagad kahapon, hindi na kita kakausapin ngayon,” dagdag nito, diretso ang tingin sa kanya.

Natigilan siya. Hindi niya alam kung matatawa siya o maiinis. “Ang weird mo,” sabi niya, sabay napailing.

“Hindi lang ako nagpapanggap,” sagot ni Althea.

“Hindi ko pa rin maintindihan,” sabi niya.

“Hindi mo kailangan intindihin,” sagot ni Althea. “Kailangan mo lang magdesisyon.”

Napailing siya. “Ang dali mong sabihin.

“Hindi ko sinabing madali,” halos pabulong na sambit nito. “Sanay lang ako na hindi nagpapaapekto.”

“Hindi ako charity case,” mahinang sagot niya.

“I know,” sagot ni Althea agad. “Kaya nga hindi kita tinutulungan. Nakikipag-usap ako sa’yo.” Napatingin ito sa kanya. “May kapalit,” dagdag nito. “Hindi libre.”

Napatingin siya sa kaharap. At sa unang pagkakataon, parang may nakita siyang bitak—hindi malaki, pero ramdam niyang mayroon.

“Kung pumayag ako…” sabi niya, mas dahan-dahan na ngayon, “hindi ba ako magsisisi?”

Hindi agad sumagot si Althea. Saglit itong natigilan, parang pinipili ang sasabihin.

“Depende sa’yo,” sagot nito sa huli. “Kung papasok ka na iniisip mong mali, magsisisi ka. Pero kung papasok ka dahil pinili mo… hindi.”

Napatingin si Caelum rito. Hindi iyon yung sagot na inaasahan niya.

“Hindi ka ba nagsisisi?” tanong niya, halos hindi niya namalayan na nasabi niya iyon.

Saglit na tumigil si Althea sa pag-inom ng kape. Hindi ito agad sumagot.

At doon niya nakita—yung saglit na pag-iwas ng tingin nito.

“Hindi ako bumabalik sa mga desisyon ko,” sabi nito sa huli.

Hindi direktang sagot. Pero sapat lang para malaman niya na malalim ang dahilan nito.

“K-Kung pumayag ako…” sabi niya, at napayuko, “…kailan?”

Sa pagkakataong ito ay ayaw na niyang maghirap. Gusto niya ng madaling paraan para sa kanila ng Tita Sandra niya.

“Kapag handa ka na,” sagot ni Althea habang nakatingin ito sa kanya.